การสื่อสารดิจิทัลผ่านสื่อสังคมออนไลน์เพื่อการบริหารจัดการเครือข่ายทางการศึกษาและการเสริมสร้างการมีส่วนร่วมของภาคประชาชนในการจัดการศึกษาของท้องถิ่น
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอบทบาทของการสื่อสารดิจิทัลผ่านสื่อสังคมออนไลน์ในการบริหารจัดการเครือข่ายและการเสริมสร้างการมีส่วนร่วมของภาคประชาชนในการจัดการศึกษาของท้องถิ่น โดยนำผลการวิจัยเรื่อง แนวทางการส่งเสริมการมีส่วนร่วมของชุมชนในการจัดการศึกษาของสถานศึกษาในสังกัดเทศบาลเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี มาวิเคราะห์ร่วมกับทฤษฎีการสื่อสารดิจิทัล การสื่อสารแบบปฏิสัมพันธ์ การสื่อสารเชิงกลยุทธ์ และแนวคิดการมีส่วนร่วมภาคประชาชนในการจัดการศึกษาของท้องถิ่น ในการอธิบายศักยภาพและข้อจำกัดของการใช้สื่อสังคมออนไลน์ในบริบทการบริหารการศึกษาระดับท้องถิ่น ผลการศึกษาพบว่า กระบวนการและรูปแบบการมีส่วนร่วมยังคงดำเนินการผ่านช่องทางดั้งเดิมเป็นส่วนใหญ่ เช่น การประชุมผู้ปกครอง การร่วมกิจกรรมของสถานศึกษา และการร่วมกิจกรรมของชุมชน ในลักษณะของการสื่อสารแบบเผชิญหน้าที่ยังมีข้อจำกัดด้านความครอบคลุม การเข้าถึง และความต่อเนื่องของการสื่อสาร หน่วยงานจึงควรให้ความสำคัญด้านการสื่อสารดิจิทัลในการบริหารจัดการเครือข่ายและเสริมสร้างการมีส่วนร่วมของภาคประชาชนในการจัดการศึกษาของท้องถิ่น เนื่องจากการสื่อสารดิจิทัลช่วยให้สื่อสารได้รวดเร็ว โปร่งใส ต่อเนื่อง สร้างความรู้สึกเป็นเจ้าของร่วมกัน และสามารถเปิดพื้นที่สาธารณะให้ประชาชนแสดงความคิดเห็น ติดตาม ตรวจสอบ และร่วมออกแบบพัฒนาการศึกษาในท้องถิ่นได้มากขึ้น การสื่อสารดิจิทัลช่วยปรับเปลี่ยนบทบาทของประชาชนจากผู้รับสารที่นิ่งเฉย ให้กลายเป็นผู้มีส่วนร่วมที่กระตือรือร้น สร้างความเป็นเจ้าของร่วมกัน กระนั้นการสื่อสารดิจิทัลก็ยังมีข้อจำกัดในด้านช่องว่างดิจิทัล คุณภาพของข้อมูล การจัดการข้อมูล และการออกแบบกลยุทธ์การสื่อสารที่ต้องมีการออกแบบให้เหมาะสมกับบริบทของแต่ละท้องถิ่น
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กัญญาพัชร พูลชื่น. (2556). การมีส่วนร่วมของชุมชนในการจัดการศึกษาในโรงเรียนสังกัดเทศบาลเมืองสะเดา จังหวัดสงขลา. ใน สารนิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาศึกษาศาสตร์. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
นัชชา ทิพเนตร. (2565). การมีส่วนร่วมของประชาชนและรูปแบบการมีส่วนร่วมที่ส่งผลต่อการพัฒนาท้องถิ่นของเทศบาลตำบล จังหวัดนครราชสีมา. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 9(8), 395-413.
พระราชบัญญัติกำหนดแผนและขั้นตอนการกระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น พ.ศ. 2542. (2542). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 116 ตอนที่ 114ก หน้า 53 (17 พฤศจิกายน 2542).
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2568). การสำรวจการมีการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารในครัวเรือน พ.ศ. 2568 (ไตรมาส 2). กรุงเทพมหานคร: กองสถิติพยากรณ์.
Argenti, P. A. (2023). Corporate Communication. (8th ed.). New York: McGraw-Hill Education.
Arifin, Z. (2016). Community participation in education management for improving quality education. DIA: Jurnal Administrasi Publik, 14(2). https://doi.org/10.30996/dia.v14i2.103.
Battiston, D. et al. (2017). Face-to-face communication in organizations. Review of Economic Studies, 84(2), 432-462. https://doi.org/10.1093/restud/rdw025.
Castells, M. (2010). The rise of the network society. (2nd ed.). Oxford: Wiley-Blackwell.
Cohen, J. M. & Uphoff, N. T. (1980). Participation’s place in rural development: Seeking clarity through specificity. World Development, 8(3), 213-235. https://doi.org/10.1016/0305-750X(80)90011-X.
Cornelissen, J. (2020). Corporate communication: A guide to theory and practice. (6th ed.). London: SAGE Publications.
Epstein, J. L. (2018). School, family, and community partnerships: Your handbook for action. (4th ed.). Thousand Oaks: Corwin Press.
Hallahan, K. et al. (2007). Defining strategic communication. International Journal of Strategic Communication, 1(1), 3-35. https://doi.org/10.1080/15531180701285244.
Holtzhausen, D. & Zerfass, A. (2015). The Routledge handbook of strategic communication. (1st ed.). New York: Routledge.
Kaplan, A. M. & Haenlein, M. (2010). Users of the world, unite! The challenges and opportunities of social media. Business Horizons, 53(1), 59-68. https://doi.org/10.1016/j.bushor.2009.09.003.
Kiousis, S. (2002). Interactivity: a concept explication. New Media & Society, 4(3), 355-383. https://doi.org/10.1177/146144480200400303.
Liu, Y. & Shrum, L. J. (2002). What is interactivity and is it always such a good thing? Implications of definition, dual process models, and person-situation interactions. Journal of Advertising, 31(4), 53-64. https://doi.org/10.1080/00913367.2002.10673685.
Rafaeli, S. (1988). Interactivity: From new media to communication. In Hawkins R. P et al. (Eds.), Advancing communication science: Merging mass and interpersonal processes (pp. 110-134). Newbury Park: Sage Publications.
Showers, E. et al. (2015). Equality of participation online versus face to face: Condensed analysis of the community forum deliberative methods demonstration. Equality of Participation Online vs. F2F. 1-14. https://doi.org/10.1007/978-3-319-22500-5_5.
Steuer, J. (1992). Defining virtual reality: Dimensions determining telepresence. Journal of Communication, 42(4), 73-93. https://doi.org/10.1111/j.1460-2466.1992.tb00812.x.
Steyn, B. (2000). Model for developing corporate communication strategy. Communicare: Journal for Communication Studies in Africa, 19(2), 1-33. https://doi.org/10.36615/jcsa.v19i2.1871.
Uphoff, N. T. (1986). Local institutional development: An analytical sourcebook with cases. West Hartford, Connecticut: Kumarian Press.
Walther, J. B. (1999). Computer-mediated communication: Impersonal, interpersonal, and hyperpersonal interaction. Communication Research, 23(1), 3-43. https://doi.org/10.1177/00936509602300100.
Zerfass, A. & Viertmann, C. (2017). Creating business value through corporate communication: A theory-based framework and its practical application. Journal of Communication Management, 21(1), 68-81. https://doi.org/10.1108/JCOM-07-2016-0059.
Zerfass, A. et al. (2018). Strategic communication: Defining the field and its core concepts. International Journal of Strategic Communication, 12(4), 487-505. https://doi.org/10.1080/1553118X.2018.1493485.
