การพัฒนาทักษะการรำแม่บทใหญ่ของนักศึกษาปริญญาตรีชั้นปีที่ 1 โดยการจัดการเรียนรู้ด้วยเทคนิคจิ๊กซอร์ร่วมกับรูปแบบการสอนทักษะปฏิบัติของซิมพ์ซัน

ผู้แต่ง

  • เกสิณี พอเณร สาขาดนตรีและนาฏศิลป์ศึกษา คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม ประเทศไทย
  • อุทาน บุญเมือง สาขาดนตรีและนาฏศิลป์ศึกษา คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม ประเทศไทย

คำสำคัญ:

การพัฒนาทักษะ, การรำแม่บทใหญ่, การจัดการเรียนรู้แบบจิ๊กซอร์, การสอนทักษะปฏิบัติของซิมพ์ซัน

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้านความรู้การรำแม่บทใหญ่ ของนักศึกษาปริญญาตรีชั้นปีที่ 1 โดยการจัดการเรียนรู้ด้วยเทคนิคจิ๊กซอร์ร่วมกับรูปแบบการสอนทักษะปฏิบัติของซิมพ์ซัน ทั้งก่อนและหลังเรียน 2) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้านทักษะการรำแม่บทใหญ่ ของนักศึกษาปริญญาตรี ชั้นปีที่ 1 โดยการจัดการเรียนรู้ด้วยเทคนิคจิ๊กซอร์ร่วมกับรูปแบบการสอนทักษะปฏิบัติของซิมพ์ซันทั้งก่อนและหลังเรียน การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงทดลอง เครื่องมือที่ใช้เก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ (1) แผนการจัดการเรียนรู้ จำนวน 4 แผน (2) แบบทดสอบแบบปรนัยเลือกตอบ 4 ตัวเลือก จำนวน 20 ข้อ และ (3) แบบประเมินทักษะปฏิบัติ (Rubric Score) สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) และค่าเฉลี่ย (Mean) และสถิติ (t-test dependent) ผลการศึกษาพบว่า 1) ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้านความรู้แม่บทใหญ่ของนักศึกษา ก่อนและหลังเรียน โดยการจัดการเรียนรู้ด้วยเทคนิคจิ๊กซอร์ร่วมกับรูปแบบการสอนทักษะปฏิบัติของซิมพ์ซัน พบว่า นักศึกษาที่เรียนด้วยการจัดการเรียนรู้ด้วยเทคนิคจิ๊กซอร์ร่วมกับรูปแบบการสอนทักษะปฏิบัติของซิมพ์ซัน มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้านความรู้เรื่องการรำแม่บทใหญ่ หลังทดลองสูงกว่าก่อนทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2) ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้านทักษะปฏิบัติการรำแม่บทใหญ่ของนักศึกษา โดยการจัดการเรียนรู้ด้วยเทคนิคจิ๊กซอร์ร่วมกับรูปแบบการสอนทักษะปฏิบัติของซิมพ์ซัน พบว่า นักศึกษาที่เรียนด้วยการจัดการเรียนรู้แบบเทคนิคจิ๊กซอร์ร่วมกับรูปแบบการสอนทักษะปฏิบัติของซิมพ์ซัน มีคะแนนทักษะการรำแม่บทใหญ่ หลังทดลองสูงกว่าทดลองเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05

เอกสารอ้างอิง

ขวัญฟ้า ภู่แพ่งสุทธิ์. (2561). นาฏศิลป์ไทย. กรุงเทพฯ: มิตรสยาม.

ชัชพร ภู่น้อย. (2565). การเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนรายวิชา นาฏศิลป์พื้นเมืองชุดฟ้อนเงี้ยวของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนมาบตาพุดพันพิทยาคารที่เรียนโดยใช้วิธีการสอนเทคนิคจิ๊กซอร์ผสมผสานกับรูปแบบการสอนทักษะปฏิบัติของซิมพ์ซัน. (ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี).

ธนิต อยู่โพธิ์. (2531). ศิลปละคอนรำ หรือ คู่มือนาฏศิลป์ไทย. กรุงเทพฯ: ศิวพร.

บุสรินทร์ พาระแพน. (2561). การพัฒนาชุดการเรียนรู้การแสดงนาฏศิลป์พื้นบ้านตามแนวคิดทักษะปฏิบัติของซิมพ์ซัน ที่ส่งเสริมบุคลิกภาพและความคิดสร้างสรรค์การปฏิบัติท่ารำ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. (การศึกษามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม).

Ninomiya, N., & Pusri, P. (2015). The study of open-ended approach in mathematics teaching using jigsaw method. Bulletin of Saitama University Faculty of Education, 64(2), 11-22.

Simpson, E. J. (1972). The classification of educational objectives in the psychomotor domain. Washington, DC: Gryphon House.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-03-31

รูปแบบการอ้างอิง

พอเณร เ., & บุญเมือง อ. (2026). การพัฒนาทักษะการรำแม่บทใหญ่ของนักศึกษาปริญญาตรีชั้นปีที่ 1 โดยการจัดการเรียนรู้ด้วยเทคนิคจิ๊กซอร์ร่วมกับรูปแบบการสอนทักษะปฏิบัติของซิมพ์ซัน. วารสารสังคมศาสตร์ปัญญาพัฒน์, 8(1), 297–306. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/JSSP/article/view/291644

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย