การพัฒนารูปแบบการเรียนรู้เชิงประสบการณ์ร่วมกับการสะท้อนคิด เพื่อเสริมสร้างจิตวิญญาณความเป็นครูของนักศึกษาวิชาชีพครู สถาบันอุดมศึกษาเอกชน
คำสำคัญ:
จิตวิญญาณความเป็นครู, การเรียนรู้เชิงประสบการณ์, นักศึกษาวิชาชีพครูบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อพัฒนารูปแบบการเรียนรู้เชิงประสบการณ์ร่วมกับการสะท้อนคิดเพื่อเสริมสร้างจิตวิญญาณความเป็นครูของนักศึกษาวิชาชีพครู สถาบันอุดมศึกษาเอกชน 2) เพื่อศึกษาผลการประเมินจิตวิญญาณความเป็นครูก่อนและหลังใช้รูปแบบการเรียนรู้เชิงประสบการณ์ร่วมกับการสะท้อนคิดของนักศึกษาวิชาชีพครู สถาบันอุดมศึกษาเอกชน และ 3) เพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักศึกษาต่อรูปแบบการเรียนรู้เชิงประสบการณ์ร่วมกับการสะท้อนคิดเพื่อเสริมสร้างจิตวิญญาณความเป็นครูของนักศึกษาวิชาชีพครู สถาบันอุดมศึกษาเอกชน กลุ่มเป้าหมาย ได้แก่ นักศึกษาหลักสูตรประกาศนียบัตรบัณฑิต สาขาวิชาชีพครู คณะครุศาสตร์ สถาบันการจัดการปัญญาภิวัฒน์ จำนวน 54 คน ผู้เชี่ยวชาญประเมินรูปแบบการเรียนรู้ ได้แก่ อาจารย์ภายในและภายนอกสถาบันการจัดการปัญญาภิวัฒน์ จำนวน 3 คน เครื่องมือวิจัยที่ใช้ได้แก่ แบบประเมินจิตวิญญาณความเป็นครูในตนเองก่อนและหลังใช้รูปแบบการเรียนรู้ แบบประเมินความเหมาะสมของรูปแบบการเรียนรู้และแบบประเมินความพึงพอใจของนักศึกษาวิชาชีพครูต่อรูปแบบการเรียนรู้เชิงประสบการณ์ร่วมกับการสะท้อนคิด ทำการวิเคราะห์โดยการหาค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐานและการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1) ผลการพัฒนารูปแบบการเรียนรู้เชิงประสบการณ์ร่วมกับการสะท้อนคิดเพื่อเสริมสร้างจิตวิญญาณความเป็นครูของนักศึกษาวิชาชีพครูที่มี 4 ขั้นตอน ซึ่งประกอบด้วยขั้นการสร้างประสบการณ์ ขั้นสังเกตปฏิบัติตอบสนอง ขั้นสร้างมโนทัศน์เชิงนามธรรม และขั้นทดลองร่วมกับการสะท้อนคิด ภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด 2) ผลการประเมินจิตวิญญาณความเป็นครูก่อนและหลังใช้รูปแบบการเรียนรู้เชิงประสบการณ์และการสะท้อนคิดของนักศึกษาวิชาชีพครู อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และ 3) ความพึงพอใจของนักศึกษาวิชาชีครูต่อรูปแบบการเรียนรู้เชิงประสบการณ์ร่วมกับการสะท้อนคิดเพื่อเสริมสร้างจิตวิญญาณความป็นครูในภาพรวมและด้านรูปแบบการเรียนรู้ คือ ด้านภาพรวม (ค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.58 ค่าความเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 0.53) อยู่ในระดับมากที่สุด และด้านรูปแบบการเรียนรู้ (ค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.10 ค่าความเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 0.66) อยู่ในระดับมาก
เอกสารอ้างอิง
กัญญารัตน์ โคจร และ กันยารัตน์ สอนสุภาพ. (2565). ความสัมพันธ์ของประสบการณ์ในการออกแบบการเรียนรู้และความสามารถในการสะท้อนคิดของนิสิตครู. วารสารมนุษยสังคมสาร, 20(1), 103-123.
ต้องลักษณ์ บุญธรรม และ อรุณี หงษ์ศิริวัฒน์. (2560). การพัฒนาการเรียนการสอนเพื่อส่งเสริมคุณธรรมและจริยธรรมสำหรับครูในศตวรรษที่ 21. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 11(2). 220-235.
ธีรภัทร โคตรบรรเทา. (2568). การพัฒนาสมรรถนะนักศึกษาวิชาชีพครูด้านการวิจัยในชั้นเรียนโดยการชี้แนะสะท้อนคิด. วารสารการบริหารการปกครองและนวัตกรรมท้องถิ่น, 9(3), 219-224.
ศศิธร อินตุ่น. (2567). ผลการจัดการเรียนรู้เชิงประสบการณ์ที่มีต่อความสามารถในการทำงานเป็นทีมและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนรายวิชา ELE 6801 สัมมนาการประถมศึกษาของนักศึกษาครูระดับบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 26(1), 321-333.
ศิริกัญญา แก่นทอง. (2564). การพัฒนาการจัดการเรียนการสอนเพื่อส่งเสริมการสะท้อนคิดของนักศึกษาครู มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ในรายวิชาสันติศึกษาสำหรับครู. วารสารมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 8(2), 180-197.
สันติ กินรี. (2560). บทบบาทและแนวทางปฏิบัติของนักศึกษาวิชาชีพครู. วารสาร มจร การพัฒนาสังคม, 9(2), 275-287.
สำนักงานเลขาธิการคุรุสภา. (2550). ข้อบังคับคุรุสภา ว่าด้วยแบบแผนพฤติกรรมตามจรรยาบรรณของวิชาชีพ พ.ศ. 2550. สืบค้นจาก https://ratchakitcha.soc.go.th/documents/214339.pdf.
Kolb, D.A. (1984). Experiential learning: Experience as the source of learning and development. Engiewood Cliff, N.J.: Pretice-Hall.
McGregor, D., & Cartwright, L. (2011). Developing reflective practice: a guide for beginning teachers: a guide for beginning teachers. London: McGraw-Hill Education (UK).
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารสังคมศาสตร์ปัญญาพัฒน์

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.