Utopian and Dystopian Social Dimensions in S.E.A. Write Award Poetry Maa Kan Kluay by Paiwarin KhaoNgam Keywords: Social Dimension, Utopia, Dystopia, Poetry, Maa Kan Kluay, Paiwarin KhaoNgam
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษามิติสังคมผ่านภาษาของกวีเรื่อง ม้าก้านกล้วย
ของไพวรินทร์ ขาวงาม มีจำนวน 222 หน้า ผู้วิจัยใช้แนวคิดยูโทเปียและดิสโทเปียนำเสนอผลการศึกษา ด้วยวิธีพรรณนาวิเคราะห์ ผลการศึกษาพบว่า มิติสังคมยูโทเปียและดิสโทเปียในกวีนิพนธ์ซีไรต์
เรื่อง “ม้าก้านกล้วย” ของไพวรินทร์ ขาวงาม แบ่งออกเป็น 2 ประเด็นหลัก ได้แก่ 1. มิติสังคมยูโทเปีย
พบ 4 ประเด็น ได้แก่ 1) บริบทและการเปลี่ยนแปลงของสังคม 2) วิถีชีวิตชนบทและความผูกพันกับผืนแผ่นดิน 3) ครอบครัว ชุมชน และความสัมพันธ์ระหว่างผู้คน และ 4) ชีวิตการเดินทางกับความหวังของมนุษย์ 2. มิติสังคมดิสโทเปีย พบ 3 ประเด็น ได้แก่ 1) การเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตในมิติสังคมชนบทและสังคมเมือง 2) ผลกระทบต่อคนชนบท เด็ก และแรงงานในสังคมเมือง และ 3) การเปลี่ยนแปลงทางค่านิยม
วิถีชีวิต และวัฒนธรรม จะเห็นได้ว่า กวีนิพนธ์ เรื่อง “ม้าก้านกล้วย” สะท้อนให้เห็นความแตกต่างระหว่างภาพอดีตที่สงบสุขกับความจริงที่ยากลำบากในสังคมปัจจุบัน ซึ่งบีบบังคับให้ผู้คนต้องดิ้นรนปรับตัว ตามการเปลี่ยนแปลงของโลกอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
Article Details
References
เจตนา นาควัชระ. (2548). การวิจารณ์ในฐานะพลังทางปัญญาของสังคมร่วมสมัย ภาค 2. กรุงเทพฯ: รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์ สนับสนุนโดยสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.)
ฉัตรทิพย์ นาคสุภา. (2540). บ้านกับเมือง, กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ตรีศิลป์ บุญขจร. (2532). นวนิยายกับสังคมไทย. กรุงเทพฯ: สร้างสรรค์.
ธนิกาญจน์ จินาพันธ์. (2546). วิเคราะห์แนวคิดและคุณค่าในกวีนิพนธ์ไทยที่ได้รับรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน (ซีไรต์). (วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
พัชรินทร์ สิรสุนทร. (2550). ชุมชนปฏิบัติการเรียนรู้ : แนวคิดเทคนิคและวิธีการ. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พระไพศาล วิสาโล. (2546). พุทธศาสนาไทยในอนาคตแนวโน้มและทางออกจากวิกฤต. กรุงเทพฯ : สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
ยุรฉัตร บุญสนิท. (2554). วรรณกรรมกับสังคมเมือง. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
วิทยากร เชียงกูล. (2541). รายงานสภาวะการศึกษาไทย ปี 2541 วิกฤตและโอกาสในการปฏิรูปการศึกษาและสังคมไทย. กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้ง.
สมสุข บุญญะรินทร์. (2552). บทบาทของศรัทธาและความหวังต่อการสร้างความหมายในชีวิตของมนุษย์. กรุงเทพฯ: ตัวอย่าง.
สฤณี อาชวานันทกุล. (2551). ความเหลื่อมล้ำฉบับพกพา. กรุงเทพฯ: สำนักงานปฏิรูป.
สุทธิชัย บุณยะกาญจน. (2533). “การศึกษาเชิงวิเคราะห์นิยายวิทยาศาสตร์อเมริกันแนวดิสโทเปียในช่วง ค.ศ. 1950 ถึง ค.ศ. 1972”. [วิทยานิพนธ์ออนไลน์]. สืบค้นเมื่อ 4 ธันวาคม 2568, จาก http://cuir.car.chula.ac.th/handle/123456789/72170.
สุมาลี วีระวงศ์. (2544). รายงานวิจัยกวีนิพนธ์ไทยร่วมสมัย: บทวิเคราะห์และสรรนิพนธ์. กรุงเทพฯ : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
สุรเดช โชติอุดมพันธ์. (2553). วิถีเมืองและความเป็นปัจเจกในวรรณกรรมไทยร่วมสมัย: การศึกษาเปรียบเทียบ 29 กุมภาฯ และเด็กกำพร้าแห่งสรวงสวรรค์. วารสารอักษรศาสตร์. 39: 2, 149-178.
สุรเดช โชติอุดมพันธ์. (2558). “Literature: Literature of Dystopia Bangkok Creative Writing Workshop 4th (วรรณกรรมดิสโทเปีย Bangkok Creative Writing Workshop4th)”. [วิดีโอออนไลน์]. สืบค้นเมื่อ 5 ธันวาคม 2568, จาก https://www.youtube.com/watch?v=TQOiUAS9XPQ.
อภิญญา เฟื่องฟูสกุล. (2546). อัตลักษณ์ การทบทวนทฤษฎีและกรอบแนวคิด. กรุงเทพฯ :สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.
Philpott, S., & Mutimer, D. (2009). The United State of Amnesia: Us Foreign Policy and the Recurrence.
