การวิเคราะห์โมเดลปัจจัยเชิงสาเหตุที่มีอิทธิพลต่อผลการดำเนินงานระดับคณะวิชาของสถาบันอุดมศึกษาเอกชนในประเทศไทย

Authors

  • จอมภัค จันทะคัต Vongchavalitkul University 84 Moo 4 Mittraphap - Nongkhai Road, T. Ban Koh, Mueang District , Nakornratchasima
  • ณัฐวัฒม์ วงษ์ชวลิตกุล
  • อำพล นววงศ์เสถียร

Keywords:

strategic Human Resource Management, Human Capital, Faculty Performance, Structure Equation Modeling

Abstract

The objectives of this research were 1) to analyze the causal factor models influencing the performance of private higher education institutions at faculty level and 2) to examine the influence of the causal factor model on the performance of private higher education institutions at faculty level. The sample size included 300 deans and deputy deans from schools in private higher education institutions in Thailand using Multi-Stage-Sampling. The questionnaire was used  for collecting data and Structural Equations Modeling was used in data analysis. The results of data analysis found that the structural equation model which was developed with three variables: Strategic Human Resource Management, Human Capital, and Faculty Performance were consistent with the empirical data, based on Chi-square = 101.530 df = 86 p-value = 0.121 Chi-square/df = 1.181 GFI = 0.961 CFI = 0.991 RMR = 0.009 RMSEA = 0.025 and R2 = 0.31. When examining the influence, it was found that faculty performance was directly influenced by the strategic human resource management and human capital. And the human capital was directly influenced by the strategic human resource management. On the other hand, faculty performance was indirectly influenced by the strategic human resource management through human capital.

Downloads

Download data is not yet available.

References

กิตติศักดิ์ อังคะนาวิน และธนียา เทียนคำศรี. (2561). การศึกษากระบวนการบริหารทรัพยากรมนุษย์ที่มีผลต่อ ประสิทธิภาพการปฏิบัติงานของบุคลากรในสถาบันอุดมศึกษาเขตอำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี. วารสารศึกษาศาสตร์ มมร, 6(2), 591-599.
ฤาชุตา เทพยากุล และอิศรัฏฐ์ รินไทสง. (2559). ความหมายและองค์ประกอบของการบริหารคนเก่งในองค์กร: การทบทวนวรรณกรรม. วารสารเทคโนโลยีภาคใต้, 9(2), 77-84.
ธนพร เทียนประเสริฐ. (2560). บทบาทของทุนมนุษย์ต่อการเติบโตทางเศรษฐกิจ: การเปรียบเทียบไทย มาเลเซียและอินโดนีเซีย. วารสารบริหารธุรกิจศรีนครินทรวิโรฒ, 8(1), 27-38.
นรภัทร อิ่มพานิช. (2559). รูปแบบการบริหารจัดการเพื่อการพัฒนาอาจารย์ในมหาวิทยาลัยเอเชียอาคเนย์. วารสารสุทธิปริทัศน์. 30(94), 83-97.
นิสดารก์ เวชยานนท์. (2559). การบริหารทุนมนุษย์เชิงกลยุทธ์เพื่อเพิ่มมูลค่า. กรุงเทพฯ: กราฟิกโก ซิสเต็มส์
ปริญญา สิริอัตตะกุล และ พิชญา ทองอยูเย็น. (2554). ปจจัยที่มีอิทธิพลตอผลิตภาพการวิจัยของอาจารย์มหาวิทยาลัยเอกชน: การประยุกตใชตัวแบบสมการโครงสราง. วารสารบริหารธุรกิจเทคโนโลยีมหานคร. 8(2), 55-70.
พิชิต เทพวรรณ์. (2554). การจัดการทรัพยากรมนุษย์เชิงกลยุทธ์: แนวคิดและกลยุทธ์เพื่อความได้เปรียบทางการแข่งขัน. กรุงเทพมหานคร: ซีเอ็ดยูเคชั่น.
พรทิพย์ มาตย์วังแสง, ธีรพรรณ อึ๊งภากรณ์ และกาญจนา หินเธาว์. (2563.) ผลกระทบของการจัดการทรัพยากรมนุษย์เชิงกลยุทธ์ที่มีต่อประสิทธิภาพองค์กรของสถาบันอุดมศึกษาในประเทศไทย. วารสารสถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 7(1), 473-486.
เลิศชัย สุธรรมานนท์. (2555). ศึกษาเรื่องระบบการบริหารทรัพยากรมนุษย์ที่ส่งผลต่อความสำเร็จของสถาบันอุดมศึกษาเอก. วารสารวิชาการสมาคมสถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งประเทศไทย.
18(2), 31-46.
วรเดช จันทรศร, อติพร เกิดเรือง และวิพัฒน์ หมั่นการ. (2560). สัมฤทธิผลด้านการวิจัยของอาจารย์มหาวิทยาลัยไทย. วารสารการบริหารปกครอง. 6(1) : 266-288.
สุรมงคล นิ่มจิตต์ และ ธีระวัฒน์ จันทึก. (2559). ศึกษาการพัฒนารูปแบบกลยุทธ์ด้านทรัพยากรมนุษย์เพื่อความได้เปรียบตามมาตรฐานการประกันคุณภาพการศึกษาของกลุ่มมหาวิทยาลัย
เทคโนโลยีราชมงคล. วารสารวิชาการ RMUTT Global Business and Economic Review, 11(2), 129-143.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2559). วางแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 12 (พ.ศ. 2560-2564). [ออนไลน์]. สืบค้นเมื่อวันที่10
พฤศจิกายน 2559. จาก http://www.egov.go.th/th/government-agency/186.
สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา. (2557). คู่มือการประกันคุณภาพการศึกษาภายในระดับอุดมศึกษา พ.ศ. 2557. [ออนไลน์]. สืบค้นเมื่อวันที่ 2 ตุลาคม 2559. จาก
http://www.mua.go.th/users/bhes/QAMUA58/qa%20manual58/iqa_2558.pdf
สำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา. (2555). คู่มือผู้ประเมินเพื่อการประเมินคุณภาพภายนอกรอบสามระดับอุดมศึกษา (พ.ศ.2554-2558). [ออนไลน์]. สืบค้นเมื่อวันที่
2 ตุลาคม 2560. จาก http://www.onesqa.or.th/th/contentdownload
อนันต์ชัย คงจันทร์. (2557). การจัดการทรัพยากรมนุษย์. กรุงเทพฯ: ศูนย์หนังสือจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Abdussalaam, I., Abdul, H., Mohammed, Jibrin., & Mohd, H. (2019). Moderating Effect of Management Support on the Relationship between HR Practices and Employee Performance in Nigeria. Global Business Review, 22(1), 132-150.
Allui, A. & Sahni, J. (2016). Strategic Human Resource Management in Higher Education Institutions Empirical Evidence from Saudi. Procedia-Social and Behavioral Sciences. 235, 361-371.
Amin,M., Ismail, W. K. W., Rasid, S. Z. A. & Selemani, R. D. A. (2014). The Impact of human resource management practices on performance: Evidence from a public University. TQM Journal. 26(2), 125-142.
Armstrong, M. (2008). Strategic Human Resource Management: A guide to action (4th Edition). London and Philadelphia.
Barney, J. (1991).Firm resources and sustained competitive advantage. .Journal of Management, 17(1), 99-120.
Becker, G. S. (1975). Human Capital: A theoretical and empirical analysis, with special reference to Education (2nd Edition). New York: National Bureau of Economic Research.
Bentler, P., M. & Chou, C. P. (1987). Practical Issues in Structural Modeling. Sociological Methods and Research, 16, 78- 117.
Chatterji, N. & Kiran R. (2017). Role of human and relational capital of universities as underpinnings of a knowledge economy: A structural modelling perspective
from north Indian universities. International Journal of Educational Development. 56, 52-61.
Cronbach, L. J. (1970). Essentials of Psychological Testing. New York: Harper & Row.
Crook, T. R., Combs, J. G., Todd, S. Y., Woehr, D. J. & Ketchen Jr, D. J. (2011). Does Human Capital Matter? A Meta-Analysis of the Relationship between Human
Capital and Firm Performance. Journal of Applied Psychology. 96(3), 443-456.
Dess, G. G. & Pickon, J. C. (1999). Beyond productivity: How leading companies achieve superior performance by leveraging their human capital. New York: American Management Association.
Felicio, J. A. & Couto, E. (2014). Human Capital, Social Capital and Organizational Performance. Management Decision, 52(2), 350-364.
Hair, J.F., Black, W.C, Babin, B. J., & Anderson, R.E. (2014). Multivariate Data Analysis. USA: Pearson Education.
Lawrence, E., & Kingsley, O. (2018). Mapping the Perceived Role of Strategic Human Resource Management Practices in Sustainable Competitive Advantage. Academy of Strategic Management Journal, 17(2), 1-19.
Lepak, D. P., Liao, H., Chung, Y. & Harden, E. E. (2006). A Conceptual Review of Human Resource Management Systems in Strategic Human Resource Management Research. Research in Personnel and Human Resources Management, 25, 217-271.
Mahmood, K., & Azhar, S. M. (2015). Impact of Human Capital on Organizational Performance A Case of Security Forces. Pakistan Journal of Science, 67(1). 102-108.
Nieves, J., & Quintana, A. (2016). Human resource practices and innovation in the hotel Industry: The mediating role of human capital. Tourism and Hospitality Research. 18(1), 72-83.
Noe, R. A., Hollenbeck, J. R., Gerhart, B. & Wright, P. M. (2008). Human Resource Management: Gaining A Competitive Advantage (6th edition). New York:
McGraw Hill.
Nunnally, J. C., Bernstein, I. H., & Berge, J. M. T. (1967). Psychometric theory. New York: McGraw-hill.
O*NET Online. (2019). Details Report for: Postsecondary Teachers, All Other. Retrieved November16, 2019, from https://www.onetonline.org
Rovinelli, R. J., & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in the assessment of criterion-referenced test item validity. Dutch Journal of Educational Research,2, 49-60.
Pakorn, S. (2013). Individual Human Capital and Performance: An Empirical Study in Thailand. Ph. D. Dissertation, University of Texas at Arlington.
Shareef, A., A., Mikail I., & Harison, M., S. (2020). The Positive Mediating Impact of Teacher Helping Behaviour on HPWS and Teacher Performance in SHRM. International Journal of Scientific and Research Publications, 10(11), 767-774.
Schuler, R. S., & Jackson, S. E. (1987). Linking competitive strategies with human resource management practices. The Academy of Management EXECUTIVE. 1(3), 207–219.
Schultz, Theodore W. (1961). Investment in Human Capital. The American Economic Review. 51(1), 1-17.
Wan, D., Kok, V. & Ong, C. H. (2002). Strategic Human Resource Management and Organizational Performance in Singapore. Compensation & Benefit Review.
34(4), 33-42.
Wright, P.M. & Snell, S. A. (1991). Toward an Integrative View of Strategic Human Resource Management. Human Resource Management Review. 1(3), 203-225.
Wright, P. M. & MacMahan, G. C. (1992). Theoretical Perspectives for Strategic Human Resource Management. Journal of Management. 18(2), 295-320.

Published

2021-06-24

How to Cite

จันทะคัต จ. ., วงษ์ชวลิตกุล ณ. ., & นววงศ์เสถียร อ. . (2021). การวิเคราะห์โมเดลปัจจัยเชิงสาเหตุที่มีอิทธิพลต่อผลการดำเนินงานระดับคณะวิชาของสถาบันอุดมศึกษาเอกชนในประเทศไทย . APHEIT JOURNAL, 27(1), 142–156. Retrieved from https://so06.tci-thaijo.org/index.php/apheit-ss/article/view/247997

Issue

Section

Research Articles