New Public Management: A Case Study of Cyber Crime Investigation Bureau
Keywords:
New Public Managment, Cyber Crime Investigation BureauAbstract
The objectives were to study the level of new public management of Cyber Crime Investigation Bureau and to compare the new public management of Cyber Crime Investigation Bureau classified by individual factors. This study employed a quantitative research approach. Data were gathered from 230 civil servants under the Cyber Crime Investigation Bureau. The descriptive statistics were used in the data analysis and the t-test and F-test were used for the hypothesis testing. The results revealed that the overall level of new public management of Cyber Crime Investigation Bureau was at the high level. The results of the comparison of the new public management classified by individual factors including gender, age, status, salary, rank level, job position, length of work and working groups of civil servants of Cyber Crime Investigation Bureau revealed that there were no statistically significant differences at 0.05 level. Therefore, executives or related departments should establish guidelines for enhancement of the quality of operations in accordance with the specific context of the Cyber Crime Investigation Bureau under available resources to ensure quality and sustainable efficiency.
References
กองบัญชาการตำรวจสืบสวนสอบสวนอาชญากรรมทางเทคโนโลยี. (2566). สารสนเทศประชาสัมพันธ์. สืบค้นจาก https://ccid4.ccib.go.th/
ทิพาวดี เมฆสวรรค์. (2540). การปฏิรูประบบราชการสู่สภาพที่พึงปรารถนา: ทำอย่างไร ใครรับผิดชอบ. วารสารข้าราชการ, 42(2), 24-43.
ปกรณ์ ศิริประกอบ. (2560). 3 พาราไดม์ทางรัฐประศาสนศาสตร์ แนวคิด ทฤษฎี และการนำไปปฏิบัติจริง. พิมพ์ครั้งที่ 6, กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พีรพงษ์ แสงแก้ว และกัมปนาท วงษ์วัฒนพงษ์. (2565). การจัดการภาครัฐแนวใหม่ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ในเขตอำเภอเมืองพิจิตร จังหวัดพิจิตร. วารสาร Modern Learning Development. 7(5), 179-192.
ศยากรณ์ มีแสงแก้ว. (2565). การจัดการภาครัฐแนวใหม่และหลักธรรมาภิบาลที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการบริหารงานของเทศบาลตำบล ในจังหวัดเพชรบูรณ์. วารสารวิทยาลัยนครราชสีมา, 16(1), 46-63.
สถิต นิยมญาติ และคณะ. (2562). การเปลี่ยนแปลงในองค์การภาครัฐ. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี.
สํานักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ. (2556). แผนยุทธศาสตร์การพัฒนาระบบราชการไทย พ.ศ. 2556 – พ.ศ. 2561. สืบค้นจากhttps://www.cpd.go.th/cpdth2560/images/document/ text_ yutasad_2.pdf. 6 กันยายน 2566
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2559). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่สิบสอง พ.ศ.2560 – 2564.สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สุนารี สุกิจปาณีกิจ (2562). รูปแบบการบริหารจัดการภาครัฐแนวใหม่ที่ส่งผลต่อการจัดการบริการสาธารณะเชิงผลสัมฤทธิ์ของเทศบาล อำเภอสามร้อยยอด จังหวัดประจวบคีรีขันธ์. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร. 12(5), 1157-1172.
สุรศักดิ์ ชะมารัมย์ และคณะ. (2560). การบริหารงานภาครัฐตามหลักทฤษฎีองค์การ. วารสารวนัมฎองแหรกพุทธศาสตรปริทรรศน์. 4(1), หน้า 52-70.
Belch, G.E., & Michael, A.B. (2005). Advertising and promotion: an integrated marketing communications perspective. Boston: McGraw-Hill.
Cronbach, L. J. (1990). Essentials of psychological testing (5th ed.). New York : Harper Collins Publishers.
Jafar. (2018). The Barrier To Implementation Of New Public Management Strategies In Iran’s Primary Health Care. Journal of Liaquat University of Medical and Health Sciences. 17(1), 8-17.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
Maria. (2015). New Public Management in CYPRUS. (Thesis submmited for the degree of Doctorate in Social Sciences, University of Leicester).
Schermerhorn, J.R., Hunt, J.G. & Osborn, R.N. (1991). Managing. Organizational Behavior. 4 th ed. New York: John Willey and Sons
Schiffman, L.G., & Kanuk, L.L. (2007). Consumer Behavior. New Jersey: Prentice Hall.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2024 อริศรา มีสติ, ชนิดา จิตตรุทธะ, เฉลิมพร เย็นเยือก
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
