การบริหารวัดอย่างมีประสิทธิภาพเพื่อความยั่งยืนของพระพุทธศาสนา
คำสำคัญ:
การบริหารวัด, ประสิทธิภาพ, ความยั่งยืนบทคัดย่อ
พระพุทธศาสนาเป็นศาสนาที่มีบทบาทสำคัญในสังคมไทย ทั้งในด้านความเชื่อวิถีชีวิต และการส่งเสริมความมั่นคงทางสังคมและวัฒนธรรม การธำรงรักษาและสืบทอดอายุของพระพุทธศาสนาจึงเป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่ง บทความนี้มีวัตถุประสงค์ 3 ประการ ได้แก่ 1. เพื่อศึกษาและวิเคราะห์แนวทางการบริหารวัดที่มีประสิทธิภาพในบริบทของสังคมไทย 2. เพื่อเสนอแนวทางการจัดการทรัพยากร การสร้างความสัมพันธ์กับชุมชน และการพัฒนาบุคลากรในวัดให้เหมาะสมกับยุคปัจจุบัน และ 3. เพื่อเน้นย้ำความสำคัญของการบริหารวัดที่มีประสิทธิภาพในฐานะกลไกสำคัญในการสืบทอดและธำรงรักษาพระพุทธศาสนาในสังคมไทย การจัดการทรัพยากรภายในวัด เช่น การบริหารเงินทุนการดูแลสถานที่ และการจัดสรรทรัพยากรอย่างเหมาะสม เป็นปัจจัยสำคัญที่ช่วยรักษาสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อการปฏิบัติศาสนกิจและการเป็นศูนย์กลางทางศาสนา การบริหารที่ดีช่วยให้วัดสามารถดำรงอยู่ได้อย่างมั่นคงและมีบทบาทสำคัญในชุมชน นอกจากนี้ การสร้างความสัมพันธ์กับชุมชนยังช่วยให้วัดมีบทบาทเป็นศูนย์กลางทางจิตวิญญาณและสนับสนุนการพัฒนาชุมชน เช่น การจัดกิจกรรมทางศาสนา การศึกษาธรรมะและการให้บริการทางสังคม การมีส่วนร่วมกับชุมชนทำให้วัดสามารถเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันของประชาชน การพัฒนาพระสงฆ์ในด้านความรู้ ทักษะ และคุณธรรมจริยธรรมยังเป็นอีกปัจจัยสำคัญที่ช่วยเพิ่มคุณภาพของการปฏิบัติศาสนกิจและสร้างความเชื่อมั่นในหมู่ประชาชน พระสงฆ์ที่มีความรู้ความสามารถจะช่วยนำพาวัดให้เป็นที่พึ่งทางจิตใจและเป็นศูนย์กลางของการเผยแผ่ธรรมะได้อย่างมีประสิทธิภาพ ดังนั้น การบริหารวัดที่มีประสิทธิภาพจึงเป็นรากฐานสำคัญในการสืบทอดอายุของพระพุทธศาสนาในสังคมไทยอย่างแท้จริง
เอกสารอ้างอิง
ฐิติพร ฉิมย้อย และคณะ. (2565). การจัดการภาครัฐแนวใหม่ที่ส่งผลต่อประสิทธิผลในการบริหารงานขององค์การบริหารส่วนตำบลหัวนา อำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี. Journal of Roi Kaensarn Academi, 7(9), 382-395.
ณัฎฐพงษ์ ฉายแสงประทีป และจรินทร์ ฟักประไพ. (2561). การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงสำรวจความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวที่มาเยือนวัดพระธาตุพนมวรมหาวิหารจังหวัดนครพนม. วารสารมนุษย์ศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนครพนม, 12(1), 123-136.
นิภาพรรณ เจนสันติกุล. (2564). กระบวนการเรียนรู้โดยใช้ชุมชนเป็นฐาน : บทสะท้อนจากประสบการณ์และการเรียนรู้. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มมร วิทยาเขตอีสาน, 2(3), 78-85.
บุษกร วัฒนบุตร และคณะ. (2566). ศึกษาองค์ความรู้และกระบวนการสร้างการจัดการพิพิธภัณฑ์วัดและชุมชนในล้านนา. ปัญญา, 30(1), 63-74.
พระครูสังฆรักษ์ศุภณัฐ ภูริวฑฒโน. (2562). พุทธวิธีการบริหารเวลาอย่างมีประสิทธิภาพ. วารสารธรรมวิชญ์ (การประชุมสัมมนาวิชาการระดับนานาชาติ), 2(2), 325-337.
_____. (2565). Now Normal to Next Normal ของพระสงฆ์ในการปฏิบัติศาสนกิจ. วารสารวิจยวิชาการ, 6(3), 325-340.
พระวรวัฒน์ วงษ์ขันธ์ และปิยากร หวังมหาพร. (2563). ประสิทธิผลในการนำนโยบายการเผยแผ่พระพุทธศาสนา ไปปฏิบัติของพระสงฆ์ในจังหวัดนนทบุรี. Journal of MCU Nakhondhat, 6(7), 3436-3452.
พิชญ์จิรา ยาอินทร์ และเผ่าไทย สินอำพล. (2561). ปฏิสัมพันธ์ทางสังคมและวัฒนธรรมกับการสร้างภาพตัวแทนต่อพื้นที่วัดจามเทวี. Journal of Community Development Research (Humanities and Social Sciences), 11(1), 48-61.
วนิดา ชุลิกาวิทย์ และคณะ. (2566). พลวัตการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในศตวรรษที่ 21. วารสารธรรมเพื่อชีวิต, 29(2), 59-72.
