รูปแบบการจัดการงานสาธารณูปการของวัดในตำบลคลองสี่ อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี
คำสำคัญ:
รูปแบบการจัดการ, งานสาธารณูปการ, กระบวนการบริหาร, เทคโนโลยีเพื่อการการจัดการบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1. ศึกษาสภาพทั่วไปในการจัดการงานสาธารณูปการ 2. กระบวนการจัดการงานสาธารณูปการ และ 3. นำเสนอรูปแบบการจัดการงานสาธารณูปการ ของวัดในตำบลคลองสี่ อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานีเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ เก็บข้อมูลด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 25 รูปหรือคน ตรวจสอบสามเส้าข้อมูล วิเคราะห์และสังเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า 1. สภาพทั่วไปในการจัดการงานสาธารณูปการของวัด ได้แก่ 1. จุดแข็ง คือ วัดได้รับความร่วมมือและความเคารพจากคนในชุมชนจากการสร้างเครือข่ายส่งเสริมกิจกรรมทางศาสนา 2. จุดอ่อน คือ วัดยังขาดการสนับสนุนด้านงบประมาณ การมีทักษะในการบริหารจัดการ การขาดเครื่องมือที่สำคัญในการตรวจสอบความถูกต้อง และการจัดการพื้นที่ไม่เหมาะกับสภาพการใช้งาน 3. โอกาส คือ วัดมีการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนผ่านการท่องเที่ยว การใช้เทคโนโลยีเพิ่มประสิทธิภาพ สร้างความร่วมมือกับองค์กรต่าง ๆ และ 4. อุปสรรค คือ งบประมาณที่มีจำกัดต้องหางบประมาณเพิ่มเองจึงต้องใช้ทรัพยากรอย่างจำกัดและไม่เต็มศักยภาพ 2. กระบวนการจัดการงานสาธารณูปการ ได้แก่ 1. การบริหารสรรหาบุคลากร คือ การจัดโครงสร้างการบริหารให้ชัดเจนและการพัฒนาทักษะการสื่อสาร 2. การบริหารงบประมาณ คือ ใช้เทคโนโลยีติดตามการใช้จ่ายเพื่อความถูกต้องแม่นยำ 3. การบริหารวัสดุอุปกรณ์ คือ จัดการอย่างเป็นระเบียบ เลือกวัสดุที่มีคุณภาพ การใช้เทคโน โลยีติดตามการเบิกจ่าย และ 4. การบริหารจัดการ คือ ส่งเสริมความร่วมมือชุมชนใช้เทคโนโลยีสร้างระบบโปร่งใส ประสานงานกับภาครัฐ 3. รูปแบบการจัดการงานสาธารณูป การของวัด ได้แก่ 1. การบูรณปฏิสังขรณ์ คือ วางแผนให้ชัดเจน ตั้งกรรมการผู้เชี่ยวชาญ ใช้ทรัพยากรอย่างมีประสิทธิภาพ ควบคุมคุณภาพวัสดุ 2. การพัฒนาวัด คือ ปรับภูมิทัศน์สิ่งแวดล้อมให้เหมาะสม พัฒนาสิ่งอำนวยความสะดวก และ 3. การดูแลศาสนสมบัติ คือ การใช้เลือกเทคโนโลยีในการจัดการทรัพย์สิน
เอกสารอ้างอิง
กรมการศาสนา. (2540). คู่มือพระสังฆาธิการว่าด้วยเรื่องการคณะสงฆ์และการพระศาสนา. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์การศาสนา.
กองแผนงาน กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. (2540). คู่มือเจ้าอาวาสว่าด้วยพระราชบัญญัติ กฎ ระเบียบและคำสั่งของคณะสงฆ์. กรุงเทพฯ: กรมการศาสนา.
จันทรานี สงวนนาม. (2536). หลักการ แนวคิดทฤษฎีและเทคนิคการบริหาร. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการประถมศึกษาแห่งชาติ.
แน่งน้อย ศักดิ์ศรี. (2539). หนังสือชุดคลื่นความคิดว่าด้วยสถาปัตยกรรมไทย (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พระครูชลธารโสภิต (สายชล จิตฺตคุตฺโต). (2565). การบริหารจัดการศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ จังหวัดปราจีนบุรี (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการพัฒนาสังคม). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระครูศรีปริยัติวิสุทธิ์ (โกวิท อภิปญฺโญ). (2565). วารสารวิชาการและนวัตกรรมทางสังคมศาสตร์. แนวนโยบายแห่งรัฐอุปถัมภ์และคุ้มครองพระพุทธศาสนา : การพัฒนางานสาธารณูปการต้นแบบของพระสังฆาธิการในจังหวัดนครราชสีมา. วารสารวิชาการและนวัตกรรมทางสังคมศาสตร์, 4(1), 121-137.
พระธรรมโกศาจารย์ (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2549). พุทธวิธีการบริหาร. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระปลัดนพรัตน์ สุเมโธ. (2565). การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการทรัพย์สินของวัดในจังหวัดนนทบุรี (ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการ
เชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระราชปริยัติโมลี (ไพบูลย์ วิปุโล). (2554). การบริหารกิจการคณะสงฆ์ของเจ้าอาวาสในเขตปกครองคณะสงฆ์ จังหวัดสุพรรณบุรี (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ : มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ฤดีมาศ พรมอารักษ์. (2565). การจัดการศาสนสมบัติของวัดในตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครพนม จังหวัดนครพนม (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
