การส่งเสริมการท่องเที่ยวเมืองเก่าอู่ไทตามแนววิถีพุทธขององค์การบริหารส่วนตำบลอุทัยเก่า อำเภอหนองฉาง จังหวัดอุทัยธานี

ผู้แต่ง

  • เมธาวรินทร์ วิลพรรณ์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
  • ธวัชชัย สมอเนื้อ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
  • สุริยา รักษาเมือง มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

คำสำคัญ:

การส่งเสริมการท่องเที่ยว, กระบวนการท่องเที่ยว, วิธีพุทธ

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1. ศึกษาระดับการส่งเสริมการท่องเที่ยว 2. ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างหลักสัปปายะธรรมกับการส่งเสริมการท่องเที่ยว และ 3. นำเสนอแนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยวเมืองเก่าอู่ไทตามแนววิถีพุทธขององค์การบริหารส่วนตำบลอุทัยเก่า อำเภอหนองฉาง จังหวัดอุทัยธานี เป็นการวิจัยแบบผสมวิธี โดยการวิจัยเชิงประมาณใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการวิจัย โดยกลุ่มตัวอย่างประชาชนที่อาศัยอยู่ในตำบลอุทัยเก่า จำนวน 345 คน และวิจัยเชิงคุณภาพใช้การสัมภาษณ์เชิงลึกโดยมีผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 10 รูปคน

ผลการวิจัยพบว่า 1. ระดับการส่งเสริมการท่องเที่ยวอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน ด้านสิ่งดึงดูดใจ อยู่ในระดับมาก รองลงมาด้านกิจกรรม ด้านสิ่งอำนวยความสะดวก โดยสภาพทั่วไปการจัดการท่องเที่ยวประกอบด้วย สิ่งที่ดึงดูดใจ กิจกรรมการเข้าถึงสถานที่ สิ่งอำนวยความสะดวก และที่พักในพื้นที่การท่องเที่ยว 2. ความสัมพันธ์ระหว่างหลักสัปปายะธรรมกับการส่งเสริมการท่องเที่ยว โดยภาพรวม มีความสัมพันธ์เชิงบวกในระดับปานกลาง (R =.628**) เมื่อพิจารณาเป็นรายด้านพบว่า ด้านศักยภาพของคน มีความสัมพันธ์เชิงบวกสูงสุด รองลงมา ด้านศักยภาพของพื้นที่ ด้านมีส่วนร่วมและด้านการจัดการ ตามลำดับ 3. แนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยว สถานที่เหมาะสม ปลอดภัย รื่นรมย์เหมาะแก่การท่องเที่ยวและเรียนรู้ จัดกิจกรรมส่งเสริมการท่องเที่ยวมีการพัฒนาสนับสนุนบุคลากรในพื้นที่ ตระหนักถึงภาระหน้าที่อันสำคัญ และอนุรักษ์ส่งเสริมและพัฒนา วิถีชีวิตชุมชนส่งผ่านวัฒนธรรมอาหาร เน้นเกษตรปลอดภัย มีกิจกรรมส่งเสริมสุขภาพกาย ดูแลรักษาสิ่งแวดล้อม ส่งเสริมสัมมาชีพชุมชน สร้างการมีส่วนร่วม

เอกสารอ้างอิง

กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม. (2559). วัฒนธรรม วิถีชีวิตและภูมิปัญญา. กรุงเทพฯ: บริษัท รุ่งศิลป์การพิมพ์ (1977) จำกัด.

ทัศนีย์ ปิยะเจริญเดช. (2564). รูปแบบการพัฒนาการจัดการการท่องเที่ยวบนพื้นที่เศรษฐกิจพิเศษในจังหวัดสงขลา (ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชา

รัฐประศาสนศาสตร์). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ธัญญพัทธ์ ภูริพินิศนันท์. (2562). พุทธวิธีการจัดการการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของจังหวัดพระนครศรีอยุธยา (ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระครูศรีกิตยาธร (นนทชัย เจริญยุทธ) และคณะ. (2564). การประยุกต์ใช้หลักสัปปายะ 4 เพื่อเสริมสร้างการท่องเที่ยวเชิงพระพุทธศาสนาของวัดไชยธาราราม (วัดฉลอง) อำเภอเมือง จังหวัดภูเก็ต. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 6(2), 517-538.

ฤทธิจักร จันทิมา. (2565). แนวทางการพัฒนาภาพลักษณ์การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมภาคเหนือแบบยั่งยืน (ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการพัฒนาสังคม). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

สำนักงานจังหวัดอุทัยธานี. (2561). แผนพัฒนาจังหวัดอุทัยธานี (พ.ศ. 2561-2565) (ฉบับทบทวน). อุทัยธานี: สำนักงานจังหวัดอุทัยธานี.

สำนักงานตำบลอุทัยเก่า. (2566). ข้อมูลประชากรผู้อาศัยอยู่ในตำบลอุทัยเก่า ประจำปี 2566. อุทัยธานี: สำนักงานตำบลอุทัยเก่า.

สุมาลี อุบลมณี. (2563). คู่มือการปฏิบัติงาน ส่งเสริมการท่องเที่ยว. สตูล: สำนักงานปลัดองค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งหว้า จังหวัดสตูล.

Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis (3rd ed.). New York: Harper and Row.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2025-06-25

รูปแบบการอ้างอิง

วิลพรรณ์ เ., สมอเนื้อ ธ., & รักษาเมือง ส. (2025). การส่งเสริมการท่องเที่ยวเมืองเก่าอู่ไทตามแนววิถีพุทธขององค์การบริหารส่วนตำบลอุทัยเก่า อำเภอหนองฉาง จังหวัดอุทัยธานี. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 8(3), 174–184. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/bim/article/view/283722