รูปแบบการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของวัดท่าอิฐ อำเภอโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง
คำสำคัญ:
การบริหารจัดการ, แหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม, หลักสัปปายะ 4บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษาระดับการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม 2. ศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม 3. นำเสนอรูปแบบการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของวัดท่าอิฐ อำเภอโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง ใช้ระเบียบวิธีวิทยาการวิจัยแบบผสานวิธี การวิจัยเชิงปริมาณ เก็บรวบรวมข้อมูลจากกลุ่มประชากร จำนวน 367 คน ใช้การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงพรรณนา และการวิจัยเชิงคุณภาพ เป็นการศึกษาจากเอกสาร แนวคิด ทฤษฎี งานวิจัยที่เกี่ยวข้อง และการสัมภาษณ์เชิงลึก จากผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 10 รูปหรือคน
ผลการวิจัยพบว่า 1. การบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมโดยภาพรวม อยู่ในระดับมากทุกด้าน 2. ปัจจัยที่ส่งผลต่อการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม พบว่า ทั้ง 4 ด้านคือ การบริหารบุคลากร การบริหารงบประมาณ การบริหารวัสดุอุปกรณ์ และการบริหารจัดการ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 ทั้ง 4 ปัจจัยสามารถร่วมกันทำนายการบริหารจัดการ ได้ร้อยละ 54.3 จึงยอมรับสมมุติฐานที่ตั้งไว้ ส่วนหลักสัปปายะ 4 ส่งผลต่อการบริหารจัดการทั้ง 4 ด้าน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 ทั้ง 4 ปัจจัยสามารถร่วมกันทำนายการบริหารจัดการ 63.2 จึงยอมรับสมมุติฐานที่ตั้งไว้ 3. รูปแบบการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม แบ่งออกเป็น 3 ประการ คือ 1. การบริหารจัดการทรัพยากร 2. การบริหารจัดการตามหลักสัปปายะ 4 และ 3. รูปแบบการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม
เอกสารอ้างอิง
จังหวัดอ่างทอง. (2567). ข้อมูลการท่องเที่ยว. สืบค้น 5 พฤษภาคม 2568, จาก http://www.angthong.go.th/data/tour.htm
เทศบาลเมืองบางพลับ. (2567). ข้อมูลและรายละเอียดชุมชน. สืบค้น 5 พฤษภาคม 2568, จาก https://bangplub.go.th/public/list/data/index/menu/1168
พระครูชลธารโสภิต (สายชล จิตฺตคุตฺโต). (2566). การบริหารจัดการศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ จังหวัดปราจีนบุรี. วารสาร มจร การพัฒนาสังคม, 8(1), 152-162.
พระครูวินัยธรศิริเชษฐ์ สิริวฑฺฒโน และคณะ. (2566). รูปแบบการบริหารจัดการเสนาสนะที่พึงประสงค์ของวัดในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 6(1), 72-86.
พระมหาจรูญ อภิธมฺมจิตฺโต และคณะ. (2564). รูปแบบการนำหลักพุทธธรรมมาใช้ในการบริหารจัดการการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ของชุมชนในจังหวัดสมุทรสงคราม. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 10(4), 54-65.
พระมหาจินตวัฒน์ จารุวฑฺฒโน และคณะ. (2563). รูปแบบการบริหารวัดสร้างสุขด้วยกิจกรรม 5 ส จังหวัดสิงห์บุรี. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 9(1), 198-209.
พระมหาบรรณ์ ปญฺญาธโร และคณะ. (2567). รูปแบบการบริหารจัดการอารยสถาปัตย์ของวัดในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 7(2), 80-92.
พระสมุห์บุญโชค กิตฺติสาโร และคณะ. (2566). การบริหารการฟื้นฟูผู้ติดยาเสพติดวัดถ้ำกระบอก อำเภอพระพุทธบาท จังหวัดสระบุรี. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 6(3), 52-65.
พระสิรภัทร สิริภทฺโท. (2567). การบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ของวัดในอำเภอละแม จังหวัดชุมพร. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 7(3), 145-156.
พระอุดมสิทธินายก (กำพล คุณงฺกโร) และคณะ. (2566). การพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของวัดในจังหวัดนนทบุรี. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 6(4), 143-156.
สำนักงานสถิติเศรษฐกิจและสังคม. (2557). การสำรวจพฤติกรรมการเดินทางท่องเที่ยวของชาวไทย พ.ศ. 2557. กรุงเทพฯ: สำนักสถิติพยากรณ์.
Yamane, T. (1973). Statistics: An Introductory Analysis (3rd ed.). Tokyo: Aoyama Gakuin University.
