การบริหารจัดการโครงการบรรพชาสามเณรภาคฤดูร้อนของคณะสงฆ์จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
คำสำคัญ:
การบริหารจัดการ, โครงการบรรพชาสามเณรภาคฤดูร้อน, คณะสงฆ์บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. สำรวจสภาพแวดล้อมภายในและภายนอก 2. ออกแบบกระบวนการ 3. สร้างรูปแบบการบริหารจัดการโครงการภาคฤดูร้อนคณะสงฆ์ในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา เป็นการวิจัยแบบผสานวิธี โดยการวิจัยเชิงปริมาณเก็บข้อมูลจากคณะสงฆ์ในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา จำนวน 258 รูป การวิจัยเชิงคุณภาพสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 14 รูปหรือคน วิเคราะห์โดยคำนวณหาค่าความถี่ ค่าร้อยละ และในเชิงคุณภาพ ใช้การพรรณนาและผสมผสานเป็นองค์ความรู้ใหม่
ผลการวิจัยพบว่า 1. สภาพแวดล้อมภายในและภายนอกในการบริหารจัดการโครงการบรรพชาสามเณรภาคฤดูร้อนคณะสงฆ์ในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา พบว่า 1.1 มีนโยบายจากเจ้าคณะภาค 2 ว่า ในแต่ละตำบลจำเป็นต้องมีการจัดการอย่างน้อย ตำบลละ 1 แห่ง 1.2 เยาวชนที่สนใจในการศึกษาต่อในภาคปริยัติธรรม นักธรรม บาลี หรือในระดับอุดมศึกษาที่สูงยิ่งขึ้นไป 1.3 วัดพนัญเชิงวรวิหาร มีนโยบายรับเด็กที่ยังไม่จบประถมศึกษาปีที่ 6 อายุ 10 ปีขึ้นไปสามารถบรรพชาอย่างต่อเนื่อง 1.4 เน้นเยาวชนที่อยู่ในพื้นที่ซึ่งให้โอกาสเด็กได้ศึกษาทั้งทางโลกและทางธรรม 2. กระบวนการในการบริหารจัดการโครงการบรรพชาสามเณรภาคฤดูร้อนคณะสงฆ์ในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา 2.1 การบริหารโครงการตามหลักการบริหารจัดการ 4 M โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก 2.2 การบริหารจัดการโครงการตามหลักอิทธิบาท 4 ภาพรวมอยู่ในระดับมาก 3. การบริหารจัดการโครงการบรรพชาสามเณรภาคฤดูร้อนคณะสงฆ์ในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา ประกอบด้วย 3.1 การเตรียมการดำเนินงาน คณะสงฆ์ในแต่ละตำบลมีการเตรียมการดำเนินงานโครงการ 3.2 การวางแผนการดำเนินการ มีการวางแผนเป็นขั้นตอนการวางนโยบายในการทำงานให้เป็นรูปธรรม 3.3 วิธีการฝึกอบรม มีการปรับการฝึกอบรมให้เหมาะสมกับระดับความรู้และประสบการณ์ 3.4 กิจกรรมภาคปฏิบัติ มีกิจกรรมภาคปฏิบัติช่วยส่งเสริมการปฏิบัติที่เข้มงวด 3.5 วิธีวัดและประเมินผลผู้เรียน การประเมินจากการฝึกฝนวินัย การทำบุญ
เอกสารอ้างอิง
กรมการศาสนา กระทรวงวัฒนธรรม. (2554). แนวทางการดำเนินงานโครงการบรรพชาอุปสมบทพระภิกษุสามเณรและบวชศีลจาริณีภาคฤดูร้อน. กรุงเทพฯ: กรมการศาสนา และวัฒนธรรม.
เจ้าอธิการวุฒิชัย ฐานุตฺตโร และคณะ.(2565). การเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมเชิงจริยธรรมของเยาวชนเข้าอบรมโครงการบรรพชาสามเณรภาคฤดูร้อนของชุมชนบ้านหนองช้าง ตำบลเขวาทุ่ง อำเภอธวัชบุรี จังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารบัณฑิตสาเกตปริทรรศน์, 7(2), 199-208.
พรชัย อรัณยกานนท์ และคณะ . (2563). ประสิทธิผลการบริหารจัดการการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย (กศน.) เขตทวีวัฒนา กรุงเทพมหานคร. วารสารวิชาการเครือข่ายบัณฑิตศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏภาคเหนือ, 10(2), 63-78.
พระครูจิตตาภิรม (ภูมิพัฒน์ ปภสฺสโร) และคณะ. (2562). การประยุกต์ใช้พุทธปรัชญาในการจัดการโครงการบรรพชาสามเณร ภาคฤดูร้อน อำเภอทุ่งใหญ่ จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 6(8), 4001-4015.
พระครูสุวรรณวรการ (พิมพ์ทรัพย์ พุทธาโณ) และคณะ. (2558). การพัฒนาการจัดการการศาสนศึกษาแผนกธรรมของคณะสงฆ์ภาค 1. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 4(3), 17-32.
พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต). (2543). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ฉบับประมวลศัพท์. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหานิกร ฐานุตฺตโร และคณะ. (2562). ประสิทธิผลการพัฒนาการจัดการศึกษาของโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกบาลี ในเขตปกครองคณะสงฆ์ภาค 15. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 8(3), 73-85.
Yamane, T. (1973). Statistics: An Introductory Analysis (3rd ed.). Singapore: Times Printers Sdn. Bhn.
