การบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของวัดในอำเภอเกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี
คำสำคัญ:
การบริหารจัดการ, แหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม, วัดบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษาระดับการบริหารจัดการ 2. ศึกษาปัญหาและอุปสรรคที่มีต่อการบริหารจัดการ และ 3. ศึกษาแนวทางการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของวัดในอำเภอเกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี เป็นการวิจัยแบบผสานวิธี ระหว่างวิจัยเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ ใช้แบบสอบถามกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 398 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติพรรณนา ส่วนการวิจัยเชิงคุณภาพ ใช้การสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 10 รูปหรือคน แบ่งเป็น 4 กลุ่ม วิเคราะห์ข้อมูลแบบพรรณนาความและสรุปเป็นความเรียง
ผลการวิจัยพบว่า 1. ระดับการบริหารจัดการ โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก ( = 3.63) เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า อยู่ในระดับมากทุกด้าน 2. ปัญหาและอุปสรรคที่มีต่อการบริหารจัดการ พบว่า ด้านสิ่งดึงดูดใจ ยังไม่ถูกถ่ายทอดคุณค่าเชิงความหมายและประวัติศาสตร์อย่างเป็นระบบ ด้านสิ่งอำนวยความสะดวก ไม่เพียงพอและไม่รองรับจำนวนนักท่องเที่ยว ด้านการให้บริการ ขาดระบบและมาตรฐานที่ชัดเจน ทำให้คุณภาพไม่สม่ำเสมอ และด้านกิจกรรม ขาดความต่อเนื่อง จัดเฉพาะบางช่วงเวลาและวันสำคัญ และ 3. แนวทางการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม พบว่า แนวทางการบริหารจัดการควรกำหนดบทบาทหน้าที่ระหว่างพระสงฆ์และคฤหัสถ์ให้ชัดเจนพร้อมวางแผนและจัดสรรงบประมาณด้านการท่องเที่ยวอย่างเป็นระบบและระยะยาว ควบคู่กับการบริหารวัสดุอุปกรณ์และบำรุงรักษาอย่างต่อเนื่องควรมีโครงสร้างและแผนการบริหารที่ชัดเจนไม่ขึ้นกับตัวบุคคล ถ่ายทอดคุณค่าทางศาสนาและประวัติวัดให้เข้าใจง่าย จัดสิ่งอำนวยความสะดวกตามหลักความพอดี และให้บริการรวมถึงจัดกิจกรรมให้เหมาะสมกับบริบทศาสนสถานและวิถีสงฆ์
เอกสารอ้างอิง
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2548). การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน. กรุงเทพฯ: เพรส แอนด์ดีไซน์.
พระครูชลธารโสภิต. (2565). การบริหารจัดการศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ จังหวัดปราจีนบุรี (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการพัฒนาสังคม). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระครูพิทักษ์ศิลปาคม (นุชิต วชิรวุฑฺโฒ). (2564). รูปแบบการบริหารจัดการการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของวัดในจังหวัดราชบุรี (ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระครูสมุห์พูลสวัสดิ์ ฐิตสีโล (เตี๋ยพานิช). (2566). รูปแบบประสิทธิภาพการบริหารจัดการวัดด้านการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของพระสังฆาธิการ ในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา (ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระครูอุดรภาวนาคุณ (สจฺจาสโภ). (2563). แนวทางการส่งเสริมการจัดการท่องเที่ยวเชิงพุทธของวัด ในอำเภอนายูง จังหวัดอุดรธานี มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 8(3), 1025-1034.
พระณภัทร ปญฺญาวุโธ (ตรียาวุฒิวาทย์). (2566). การจัดการท่องเที่ยวบนฐานภาพเก่าเล่าขานตำนานตะพานหิน จังหวัดพิจิตร (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการพัฒนาสังคม). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาธีรวัฒน์ เสสปุญฺโญ (สันยศติทัศน์). (2564). การประยุกต์หลักพุทธธรรมเพื่อส่งเสริมการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดเชียงราย (ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาบรรณ์ ปญฺญาธโร (บุตรดี). (2566). รูปแบบการบริหารจัดการอารยสถาปัตย์ของวัดในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา (ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระสำราญ ฐิตวินโย (เชื้อจันทร์). (2567). การจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมตามหลักสัปปายะของวัดในอำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา (สารนิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระสิรภัทร สิริภทฺโท. (2567). การบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ของวัดในอำเภอละแม จังหวัดชุมพร. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 7(3), 145-156.
พระอธิการสุรศักดิ์ สุขุมาโล (คงเมือง). (2563). การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในจังหวัดสระบุรี (ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระเอกลักษณ์ อชิโต (นกทอง). (2562). รูปแบบการจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมวิถีพุทธของวัดในจังหวัดสมุทรสงคราม (ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สำนักทะเบียนราษฎร์. (2568). จำนวนประชากร 2568. สุราษฎร์ธานี: เทศบาลนครเกาะสมุย.
สุเทพ สุดเอี่ยม และคณะ. (2565). การจัดการการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในจังหวัดสุราษฎร์ธานีเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. วารสารรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย, 2(4), 74-92.
Best, J. W. (1981). Research in Education. New Jersey: Prentice Hall, Inc.
Likert, R. (1967). The Method of Constructing and Attitude Scale. New York: Wiley & Son.
Yamane, T. (1973). Statistics: An Introductory Analysis (3rd ed.). New York: Harper and Row.
