พุทธวิธีการบริหารจัดการงานสาธารณูปการของพระสังฆาธิการในอำเภอเคียนซา จังหวัดสุราษฎร์ธานี
คำสำคัญ:
พุทธวิธี, การบริหารจัดการ, งานสาธารณูปการ, พระสังฆาธิการ, อำเภอเคียนซาบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษาระดับการบริหารจัดการ 2. ศึกษาปัญหาและอุปสรรคในการบริหารจัดการ และ 3. เสนอแนวทางการบริหารจัดการงานสาธารณูปการของพระสังฆาธิการในอำเภอเคียนซา จังหวัดสุราษฎร์ธานี โดยใช้การวิจัยแบบผสานวิธี ได้แก่ การวิจัยเชิงปริมาณ เก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถามจาก พระสงฆ์ทั้งหมดในเขตปกครองคณะสงฆ์ อำเภอเคียนซา จำนวน 98 รูป วิเคราะห์ด้วยสถิติพื้นฐาน ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิจัยเชิงคุณภาพ ใช้การสัมภาษณ์เชิงลึกผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 10 รูป/คน จาก 4 กลุ่ม วิเคราะห์เชิงพรรณนา
ผลการวิจัยพบว่า 1. ระดับการบริหารจัดการโดยรวมอยู่ในระดับมาก และทุกด้านอยู่ในระดับมากเช่นกัน ( = 4.10, S.D. = 0.236) 2. ปัญหาและอุปสรรคสำคัญคือ การขาดความเป็นระบบในทุกด้าน ได้แก่ การวางแผนที่ไม่อิงข้อมูลจริง โครงสร้างและบทบาทหน้าที่ไม่ชัดเจน บุคลากรไม่เพียงพอ การสื่อสารและการตัดสินใจล่าช้า รวมถึงระบบติดตามและประเมินผลที่ยังไม่เข้มแข็ง และ 3. แนวทางการบริหารจัดการงานสาธารณูปการของพระสังฆาธิการในอำเภอเคียนซา จังหวัดสุราษฎร์ธานี ควรมุ่งเน้นการวางแผนพัฒนาวัดอย่างเป็นระบบ มีการแบ่งหน้าที่ความรับผิดชอบที่ชัดเจน และจัดสรรทรัพยากรให้เหมาะสม พร้อมทั้งส่งเสริมความรู้และทักษะด้านการบริหารแก่ผู้ปฏิบัติงาน ควรพัฒนาระบบการสื่อสาร การประสานงาน และการติดตามประเมินผลอย่างต่อเนื่อง เพื่อให้การดำเนินงานสาธารณูปการมีประสิทธิภาพและเกิดประโยชน์ต่อวัดและชุมชน
เอกสารอ้างอิง
พระครูใบฎีกาประเทือง กนฺตจาโร (มีสมเดช). (2556). รูปแบบการบริหารจัดการโครงการวัด ประชา รัฐ สร้างสุข ของวัดในตำบลหันตรา อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 11(1), 1-13.
พระครูปรีชาวชิรสิทธิ์ (สิทธิชัย ปริชาโน). (2569). การบริหารจัดการงานสาธารณูปการของพระสังฆาธิการ ในอําเภอคลองลาน จังหวัดกําแพงเพชร. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 9(1), 111-121.
พระครูสมุห์โกศล พทฺธสีโล (มากะพันธุ์). (2567). การบริหารจัดการงานสาธารณูปการของวัดในอำเภอบ้านนาสาร จังหวัดสุราษฎร์ธานี (สารนิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระครูสังฆรักษ์เอกลักษณ์ อชิโต. (2568). พุทธบูรณาการเพื่อการบริหารจัดการงานสาธารณูปการของคณะสงฆ์จังหวัดสมุทรสงคราม. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 14(2), 144-158.
พระดำรงค์ สุปญฺโญ (ธุระวงศ์) และคณะ. (2567). การจัดการงานสาธารณูปการของคณะสงฆ์ ตำบลนางแก้ว อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี. วารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์, 5(2), 188–202.
พระเทพญาณมหามุนี. (2568). วิสาขามหาอุบาสิกา สร้างบุพพาราม. สืบค้น 10 มิถุนายน 2568, จาก http://buddha. dmc.tv.html
พระธรรมปิฎก (ป. อ. ปยุตฺโต). (2543). การศึกษาเครื่องมือพัฒนาที่ยังต้องพัฒนา. กรุงเทพฯ: สหธรรมิก.
พระมหาฉัตรชัย สนฺตจิตฺโต (ใจชะนะ). (2566). การบริหารจัดการสาธารณูปการสมัยใหม่ของคณะสงฆ์อำเภอเมือง จังหวัดนครนายก. วารสาร มจร บาฬีศึกษาพุทธโฆสปริทรรศน์, 11(1), 301-315.
พระมหาณัฏฐพล วิสุทฺธาจาโร (บุญยะฤทธิ์). (2564). การพัฒนาการบริหารจัดการงานสาธารณสงเคราะห์ของพระสังฆาธิการ ในอำเภอเมือง จังหวัดนครนายก. วารสารสังคมศาสตร์และมนุษย์วิทยาเชิงพุทธ, 6(5), 171-184.
พระราชวรมุนี (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). (2527). สถาบันสงฆ์กับสังคมไทย. กรุงเทพฯ: มูลนิธิ โกมลคีมทอง.
พระศรีวัชรวิสุทธิ์ (โกวิท อภิปุญฺโ). (2567). การพัฒนางานสาธารณูปการต้นแบบของพระสังฆาธิการ ในจังหวัดนครราชสีมา. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 7(4), 211-224.
พระศิริวัฒน์ ปิยสีโล (คงศิริ). (2564). การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการศาสนสถานของวัดในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารสังคมศาสตร์และมนุษยวิทยาเชิงพุทธ, 6(5), 171-184.
Best, John W. (1981). Research in Education. New Jersey: Prentice Hall, Inc.
Likert, R. (1967). The Method of Constructing and Attitude Scale. New York: Wiley & Son.
