พุทธวิธีส่งเสริมจริยธรรมทางการเมืองของนักการเมืองท้องถิ่นในจังหวัดระยอง
คำสำคัญ:
พุทธวิธี, จริยธรรมทางการเมือง, นักการเมืองท้องถิ่นบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษาจริยธรรมทางการเมือง 2. ศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อส่งเสริมจริยธรรมทางการเมือง และ 3. นำเสนอพุทธวิธีส่งเสริมจริยธรรมทางการเมืองของนักการเมืองท้องถิ่นในจังหวัดระยอง ดำเนินการวิจัยแบบผสานวิธี การวิจัยเชิงปริมาณ เก็บข้อมูลกับประชาชนกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 400 คน ใช้แบบสอบถามที่มีค่าความเชื่อมั่นทั้งฉบับเท่ากับ 0.986 โดยการหาค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน และการวิจัยเชิงคุณภาพเก็บโดยการสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 18 รูปหรือคน ใช้แบบสัมภาษณ์เชิงลึกที่มีโครงสร้าง วิเคราะห์เนื้อหาเชิงพรรณนา และการสนทนากลุ่มเฉพาะ จำนวน 10 รูปหรือคน
ผลการวิจัยพบว่า 1. จริยธรรมทางการเมืองของนักการเมืองท้องถิ่นในจังหวัดระยองโดยภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง ( = 3.50) ท่ามกลางความท้าทายจากอิทธิพลผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจ ระบบอุปถัมภ์ และการแข่งขันทางการเมืองที่ส่งผลต่อความซื่อสัตย์ การกล้าตัดสินใจ และการคำนึงถึงประโยชน์ส่วนรวม 2. ปัจจัยที่ส่งผลต่อจริยธรรมทางการเมือง ประกอบด้วยสองปัจจัยหลักอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติตระดับ 0.01 คือ สถาบันกล่อมเกลาทางการเมือง ร่วมทำนายผลได้ร้อยละ 23.1 โดยส่งผลในด้านสถาบันการศึกษาและด้านกลุ่มทางสังคม และหลักฆราวาสธรรม 4 ร่วมทำนายผลได้ร้อยละ 10.2 โดยมีด้านสัจจะ ความซื่อสัตย์ เป็นตัวแปรหลัก และ 3. แนวทางการส่งเสริมจริยธรรมทางการเมืองตามหลักฆราวาสธรรม 4 ประกอบด้วย สัจจะ มุ่งเน้นความซื่อสัตย์จริงใจ การรักษาคำพูด และรับผิดชอบต่อคำมั่นสัญญาที่ให้ไว้กับประชาชน ทมะ ส่งเสริมความหนักแน่นในการควบคุมตนเองและการตัดสินใจบนพื้นฐานของเหตุผลมากกว่าผลประโยชน์ ขันติ พัฒนาความอดทน ควบคุมอารมณ์ และพร้อมรับฟังความคิดเห็นหรือคำวิพากษ์วิจารณ์ที่หลากหลายอย่างมีสติ และจาคะ เน้นการมีจิตสาธารณะ เสียสละเวลาและแรงกาย มุ่งแก้ไขปัญหาเพื่อประโยชน์สุขของชุมชนเป็นสำคัญ
เอกสารอ้างอิง
ชุติพนธ์ วงษ์อมรวิทย์. (2563). การเสริมสร้างจริยธรรมทางการเมืองของนักการเมืองท้องถิ่นในจังหวัดนครราชสีมา (ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบันฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ทองดี ปาโส และคณะ. (2566). พุทธบูรณาการเพื่อส่งเสริมการบริหารงานที่ดีของบริษัทสัญชาติญี่ปุ่นในประเทศไทย. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 6(6), 72–85.
พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2545. (2545, 1 ธันวาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 119 ตอนที่ 119 ก. หน้า 1-8.
พงษ์เมธี ไชยศรีหา. (2561). ความรู้ความเข้าใจในหลักการประชาธิปไตยและทัศนคติของประชาชนที่มีต่อการพัฒนาวัฒนธรรมทางการเมืองประชาธิปไตยในเขตเทศบาลเมืองชุมแพ จังหวัดขอนแก่น. วารสารวิชาการและวิจัย มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ, 8(3), 9–23.
สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้ง. (2569). จำนวนหน่วยเลือกตั้ง และจำนวนผู้มีสิทธิเลือกตั้ง ทั้งประเทศในวันอาทิตย์ที่ 8 กุมภาพันธ์ 2569. สืบค้น 9 มกราคม 2569, จากhttps://shorturl.asia/nGIFW
พระสิทธิรักษ์ จนฺทสาโร (หมู่หัวนา). (2568). การบูรณาการหลักพุทธธรรมเพื่อเสริมสร้างภาวะผู้นำทางการเมืองของผู้บริหารองค์การบริหารส่วนตำบลในจังหวัดชัยภูมิ (ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหานรินทร์ สุรปญฺโญ (เอมพันธ์). (2564). การประยุกต์หลักพุทธจริยธรรมเพื่อพัฒนาจริยธรรมทางการเมืองของผู้นำทางการเมืองในจังหวัดชัยภูมิ. วารสารพุทธมัคค์, 6(2), 52–63.
อาณัติ มานพ. (2566). การศึกษาเปรียบเทียบกลไกการตรวจสอบการละเมิดมาตรฐานทางจริยธรรม อย่างร้ายแรงของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองตามรัฐธรรมนูญ. วารสารสหวิทยาการสังคมศาสตร์และการสื่อสาร, 6(3), 206–218.
Likert, R. (1932). The method of constructing an attitude scale. Archives of Psychology, 140, 44-53.
Yamane, T. (1973). Statistic: An Introductory Analysis (3rd ed.). New York: Harper and Row.
