การบริหารกิจการคณะสงฆ์ไทยในยุคดิจิทัลกับความท้าทาย พัฒนาการ และการปรับตัว

ผู้แต่ง

  • พระราชวัชรคุณบัณฑิต (โกวิท เมฆขุนทด) มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตนครราชสีมา
  • พระครูปริยัติวิสุทธิบัณฑิต (นิเวช จงแจ้งกลาง) มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตนครราชสีมา
  • พระมหาธงชัย ธนวัฒนกุล มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตนครราชสีมา
  • พรพนา แสนการุณ นักวิชาการอิสระ

คำสำคัญ:

การบริหารกิจการคณะสงฆ์, ยุคดิจิทัลดิสรัปชัน, พัฒนาการ, การปรับตัว

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์บริบทแวดล้อม ความท้าทาย พัฒนาการนวัตกรรม และกลยุทธ์การปรับตัวเชิงโครงสร้างของการบริหารกิจการคณะสงฆ์ไทยในยุคดิจิทัลดิสรัปชัน ผลการศึกษาพบว่า การก้าวสู่สังคมดิจิทัลส่งผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญต่อกิจการคณะสงฆ์ทั้ง 6 ด้าน โดยสร้างความท้าทายเร่งด่วน 4 ประการ ได้แก่ วิกฤตศรัทธาจากการขาดกลไกจัดการภาวะวิกฤตบนโลกออนไลน์ ช่องว่างทางเทคโนโลยีเนื่องจากความต่างของช่วงวัยในองค์กรสงฆ์ ความเสี่ยงทางไซเบอร์ และประเด็นจริยธรรมในการจัดการทรัพย์สินผ่านระบบไร้เงินสด และปัญหาพฤติกรรมการใช้สื่อสังคมออนไลน์ที่ไม่เหมาะสมของพระภิกษุสามเณร อย่างไรก็ตาม คณะสงฆ์ได้พัฒนา และประยุกต์ใช้นวัตกรรมเพื่อตอบสนองต่อการเปลี่ยนแปลง ผ่านการเผยแผ่ธรรมะบนแพลตฟอร์มออนไลน์ และสื่อเสมือนจริง การปฏิรูปทะเบียนราษฎร์สงฆ์ด้วยระบบฐานข้อมูลกลาง และบัตรสมาร์ทการ์ด การจัดการศึกษาพระปริยัติธรรมออนไลน์ระบบสากล และการใช้ระบบข้อมูลภูมิศาสตร์สารสนเทศขับเคลื่อนงานสาธารณสงเคราะห์เชิงรุก บทความนี้จึงเสนอแนะกลยุทธ์การปรับตัวเชิงโครงสร้างที่สำคัญ ซึ่งประกอบด้วย การสร้างภูมิคุ้มกันทางไซเบอร์ และทักษะดิจิทัลให้แก่พระสังฆาธิการ การจัดทำประมวลจริยธรรมแนวปฏิบัติการใช้สื่อดิจิทัลระดับประเทศ การขับเคลื่อนตัวแบบวัดอัจฉริยะที่โปร่งใสมีธรรมาภิบาล และการบูรณาการเครือข่ายความร่วมมือทางอิเล็กทรอนิกส์ระหว่างบ้าน วัด และราชการ เพื่อยกระดับการบริหารองค์กรสงฆ์ไทยให้เท่าทันการเปลี่ยนแปลงของโลก สามารถชี้นำสังคมทางปัญญาตามหลัก สัปปุริสธรรม 7 และยึดมั่นในกรอบอุดมการณ์ หลักการ และวิธีการตามแนวทาง โอวาทปาติโมกข์ เพื่อความมั่นคงและยั่งยืนของสถาบันศาสนาสืบไป

เอกสารอ้างอิง

กมลวรรณ มนัสนันท์. (2565). การเผยแผ่พระพุทธศาสนาในยุคดิจิทัล: การเลือกใช้เทคโนโลยีและ สื่อที่เหมาะสม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

คณาจารย์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2560). การปกครองคณะสงฆ์ไทย. พระนครศรีอยุธยา: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ฐิตาภรณ์ ภูบุญบุตร. (2558). การจัดการพัฒนาอาชีพเสริมที่มีวัดเป็นศูนย์กลางสู่ชุมชนที่ยั่งยืน: กรณีศึกษาชุมชนบ้านตูม ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น. วารสารมนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์, 32(2), 169–182.

ปกรณ์ วิชญาคม. (2563). การเผยแผ่พระพุทธศาสนาในยุคดิจิทัล: แนวทางและปัญหา. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

พระครูธรรมธรอภิชัย อภิชโย (คงเกษม) และพระมหาวิรัตน์ พลทตฺโต. (2569). บทบาทของพระสงฆ์กับการพัฒนาสังคมตามแนวพุทธสังคมสงเคราะห์. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 9(1), 222–235.

พระครูวิหารกิจจานุยุต. (2569). รูปแบบการบริหารกิจการคณะสงฆ์ในยุคดิจิทัลตามหลักพุทธธรรม. วารสารสหศาสตร์การพัฒนาสังคม, 4(2), 1345-1360.

พระปลัดเมธี เขมปญฺโญ (สอนวดี) และคณะ. (2566). รูปแบบการพัฒนาวัดแบบ Smart Temple. Journal of Modern Learning Development, 8(5), 226-238.

พระมหาวุฒิชัย วชิรเมธี. (2563). ศาสนากับสังคมยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สํานักพิมพ์อมรินทร์.

พระมหาเสกสรรค์ สุขกาโม และคณะ. (2563). นวัตกรรมการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของคณะสงฆ์จังหวัดอุดรธานี. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 8(4), 1418–1428.

พระมหาอำพล ธนปญฺโญ (ชัยสารี) และคณะ (2569). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้แบบ Active Learning เพื่อเสริมสร้างทักษะ 4Cs ของผู้เรียนยุคดิจิทัล ในโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา เขต 8, วารสารการพัฒนาสังคมและพลเมืองสมัยใหม่. 1(1), 1-14.

พระศรีวชิรวาที (ฉัตรชัย มูลสาร). (2567). การปกครองคณะสงฆ์ในยุคดิจิทัล: โอกาสและความท้าทาย. วารสาร มมร ยศสุนทรปริทรรศน์, 1(3), 59-77.

มานิตย์ อรรคชาติ และพัชรพฤกษ์ ซ่อมจันทึก. (2567). ผลกระทบของสื่อสังคมออนไลน์ต่อการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในประเทศไทย. วารสารวิชาการวิจัยและนวัตกรรมสังคมศาสตร์ปริทัศน์, 4(2), 48–57.

สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ. (2567). แผนปฏิบัติราชการรายปี พ.ศ. 2567 ของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ. กรุงเทพฯ: กองส่งเสริมงานเผยแผ่พระพุทธศาสนา.

สำนักงานแม่กองธรรมสนามหลวง. (2569). แนวทางการใช้บัตรสมาร์ทการ์ดพระสงฆ์และการจัดทำฐานข้อมูลคณะสงฆ์ไทย. สืบค้น 12 กรกฎาคม 2569, จากhttps://it.gongtham.net/2026/01/25/monks-smart-card-and-sangha-database/

____ . (2569). แนวทางการใช้สื่อคอมพิวเตอร์และสื่อสังคมออนไลน์ที่เหมาะสมสำหรับพระภิกษุสามเณร. สืบค้น 12 กรกฎาคม 2569, จาก https://it.gongtham.net/2026/01/25/guidelines-monks-computer-social-media-usage/

สุทธินัย ผลขาว. (2568). พุทธศาสนากับการธำรงคุณค่าทางวัฒนธรรมในบริบทสังคมเมืองไทยสมัยใหม่. วารสารพุทธรัตโนบล, 1(3), 44-54.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-08-30

รูปแบบการอ้างอิง

(โกวิท เมฆขุนทด) พ., (นิเวช จงแจ้งกลาง) พ., ธนวัฒนกุล พ., & แสนการุณ พ. (2026). การบริหารกิจการคณะสงฆ์ไทยในยุคดิจิทัลกับความท้าทาย พัฒนาการ และการปรับตัว. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 9(4), 344–354. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/bim/article/view/298294