The Use of Chinese Discourse Marker “啊”(AH) of Men and Women in Sitcom “IPARTMENT”

Article Sidebar

PDF
เผยแพร่แล้ว: มิ.ย. 1, 2021
DOI: https://doi.org/10.48048/ajac.2021.247593
คำสำคัญ:
ดัชนีปริจเฉทภาษาจีน“啊” (AH) ผู้ชาย ผู้หญิง

Main Article Content

Kullayanee Kittopakarnkit
Faculty of Humanities and Social Sciences, Khon Kaen University

บทคัดย่อ

ดัชนีปริจเฉทเป็นรูปภาษาที่ปรากฏในชีวิตประจำวัน การใช้ดัชนีปริจเฉทของผู้ชายและผู้หญิงมีความแตกต่างกันตามปัจจัยการใช้ภาษาตามบริบทสังคม งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการใช้ดัชนีปริจเฉทภาษาจีนคำว่า “啊” (AH) ของตัวละครชายและตัวละครหญิงที่ปรากฏในละครซิตคอมเรื่อง IPARTMENT โดยใช้มุมมองด้านเพศกับการใช้ภาษาในการวิเคราะห์ ผลการศึกษาพบว่า ดัชนีปริจเฉท“啊” (AH) ที่ปรากฏในละครซิตคอมมีหน้าที่เน้นข้อความต้นประโยค หน้าที่นำเข้าสู่การแก้ไขข้อความที่ผิดหรือไม่ได้ตั้งใจสื่อสารออกไป หน้าที่ทำให้เนื้อความมีความต่อเนื่อง หน้าที่เน้นความทั้งข้อความ หน้าที่ยกตัวอย่าง หน้าที่ดึงดูดความสนใจของผู้ฟัง หน้าที่แสดงปฏิกิริยาต่อสถานการณ์ต่าง ๆ และหน้าที่แสดงปฏิกิริยาตอบรับ โดยทั้งตัวละครชายและตัวละครหญิงมีการใช้ดัชนีปริจเฉท“啊”ที่ทำหน้าที่เน้นข้อความต้นประโยคมากที่สุด ทั้งนี้การใช้ดัชนีปริจเฉท“啊”ตัวละครชายมีการใช้มากกว่าตัวละครหญิง

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
Kittopakarnkit, K. (2021). The Use of Chinese Discourse Marker “啊”(AH) of Men and Women in Sitcom “IPARTMENT”. Asian Journal of Arts and Culture, 21(1), 26–34. https://doi.org/10.48048/ajac.2021.247593
ฉบับ
ปีที่ 21 ฉบับที่ 1 (2021): January - June
ประเภทบทความ
บทความวิจัย
Creative Commons License

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

##default.contextSettings.thaijo.licenseTerms##

เอกสารอ้างอิง

เศกสรรค์ สุขแสง. (2553). การรับรู้และความคาดหวังของประชาชนที่มีต่อองค์การบริหารส่วนตำบลที่เป็นสตรี:กรณีศึกษาองค์การบริหารส่วนตำบลกุฎโง้ง อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.
วิชญาฎา อำนาจธนากุล. (2562). วิเคราะห์ปมปัญหาชีวิตสมรสของปัญญาชนในสังคมเมืองผ่านงานเขียนของหวังไห่หลิง ชุด “ชีวิตสมรส 3 แบบ”ได้แก่เรื่อง “จูงมือ” “การหย่าแบบจีน” และ “การแต่งงานยุคใหม่”. วารสารการวิจัย กาสะลองคำ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, 9 (2), 71-80.
อมรา ประสิทธิ์รัฐสินธุ์. (2556). ภาษาศาสตร์สังคม (พิมพ์ครั้งที่ห้า). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Brinton, L. J. (1996). Pragmatic Markers in English. Berlin:Mouton de Gruyter.
Deborah Schiffrin. (1987). Discourse markers. New York: Cambridge University.
Gradol & Swann, J. (1989). Gender voices. Oxford: Basil Blackwell.
Han Geling. (2008). Pragmatic Markers: Toward Bidirectional Optimalization in Communication. Nanjing: Southeast University Press.
Hölker, K. F. (1991). Lesikon der Romanistischen Linguistik, Tübingen: Niemeyer.
Liu Liyan. (2005). Discourse Marker in Spoken Language (Doctoral Dissertation). Zhejiang University. Retrieved from China National Knowledge Infrastructure.
Zhao Rongjun. (2003). Language and Gender Studies: A Sociolinguistic Study of Oral. Shanghai: Shanghai Foreign Language Education Press.