กลวิธีตอบโต้ความเป็นคนชายขอบในเรื่องสั้น รางวัลนายอินทร์อะวอร์ด
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาตัวละครอีสานกับการตอบโต้ความเป็นคนชายขอบในเรื่องสั้นรางวัลนายอินทร์อะวอร์ด เพื่อให้เห็นวิธีที่ตัวละครอีสานใช้ตอบโต้ความเป็นคนชายขอบว่าเป็นอย่างไร รวมถึงศึกษาว่านักเขียนมีกลวิธีตอบโต้ความเป็นคนชายขอบอย่างไร ผลการศึกษาพบว่า ตัวละครอีสานในเรื่องสั้นมีการตอบโต้ความเป็นคนชายขอบ 2 วิธี คือ 1) ตัวละครอีสานในเรื่องสั้นมีความทะเยอทะยานที่จะศึกษาเล่าเรียนในระดับที่สูงขึ้น เพื่อจะประกอบอาชีพที่สามารถเลี้ยงดูตัวเองและดูแลครอบครัวได้ ไม่ต้องตกเป็นลูกจ้างหรือแรงงานราคาถูก 2) ตัวละครอีสานได้สร้างความหมายให้กับตัวเอง เพื่อที่จะเป็นพลังในการต่อสู้กับศูนย์กลางและอำนาจรัฐ รวมไปถึงสร้างความหมายใหม่ให้กับความเป็นเมืองและความชนบท ตัวละครอีสานมีการปฏิเสธเมืองหลวงแล้วหันมายอมรับและให้คุณค่ากับต่างจังหวัดหรือชนบท เมืองไม่ใช่ภาพของความสวยงามอย่างที่เคยฝันอีกต่อไป ในส่วนของกลวิธีของนักเขียนนั้น พบว่านักเขียนมีการตอบโต้ความเป็นคนชายขอบ 2 วิธี คือ 1) ผ่านการบรรยายหรือบทสนทนาที่ดูทั้งรุนแรง ประชดประชัน กระแทกกระทั้น น้ำเสียงที่แสดงออกดูเหมือนจะตอกย้ำ น้อยเนื้อต่ำใจ 2) ผ่านการบรรยายหรือบทสนทนาที่ดูอ่อนโยน ประนีประนอม แต่ก็เป็นน้ำเสียงที่แฝงไว้ด้วยความเห็นอกเห็นใจและเข้าใจอยู่ในที วิธีการตอบโต้ทั้งสองของผู้เขียน แม้เป็นการตอบโต้ที่มีลักษณะแตกต่างกัน แต่เป็นการตอบโต้ความเป็นคนชายขอบของตัวละครอีสานด้วยท่าทีและน้ำเสียงที่จริงจังและจริงใจ
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลที่ตีพิมพ์ลงในวารสารมนุษย์กับสังคม ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบโดยตรงของผู้เขียนซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยหรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารมนุษย์กับสังคม ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่่อกระทำการใดๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารมนุษย์กับสังคมก่อน
เอกสารอ้างอิง
กิติวัฒน์ตันทะนันท์. (2553). บ้านสัตว์เลี้ยง. กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.
จุฑามณี สมบูรณ์สุทธิ์. (2546). หญิงชรา ความจน คนชายขอบ: ชีวิตริมฟุตบาทของหญิงชราขอทาน. วิทยานิพนธ์หลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ชูศักดิ์ วิทยาภัค. (2541). สังคมศาสตร์กับการศึกษาคนชายขอบ. วารสารสังคมศาสตร์, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
นทธีศศิวิมล. (2551). ดอยรวก. กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.
พัฒนา กิติอาษา. (2557). สู่วิถีอีสานใหม่. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์วิภาษา.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2524). พจนานุกรมศัพท์สังคมวิทยา อังกฤษ – ไทยฉบับราชบัณฑิตสถาน. กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน.
รื่นฤทัย สัจจพันธุ์. (2556). จาก ฟ้าบ่กัน ถึง เพชรพระอุมา. ออล แม็กกาซีน, 7(11).
วิทยากร โสวัตร. (2552). ฆาตกร. กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.
สุจิตต์ วงษ์เทศ. (2549). “พลังลาว” ชาวอีสาน มาจากไหน. กรุงเทพฯ: มติชน.
สุริยา สมุทคุปติ์ และพัฒนา กิติอาษา. (2542). มานุษยวิทยากับโลกาภิวัตน์. รวมบทความ นครราชสีมา: ห้องไทยศึกษานิทัศน์, สำนักวิชาเทคโนโลยีสังคม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี.
สุริชัย หวันแก้ว. (2541). ปัญหาทัศนวิสัยของสังคมท่ามกลางวิกฤต: คนชายขอบกับนัยเชิงวิชาการสื่อ. วารสารนิเทศศาสตร์, 16.
สุริชัย หวันแก้ว. (2550). คนชายขอบ: จากความคิดสู่ความจริง. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อรรถจักร์ สัตยานุรักษ์. (2542). จากคนนอกสู่คนชายขอบ. ศิลปวัฒนธรรม, 20(12), 69-76.