พฤติกรรมสุขภาวะของเด็กและเยาวชนในโครงการขับเคลื่อนงานด้านเด็ก และเยาวชนแบบบูรณาการ จังหวัดอุบลราชธานี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพฤติกรรมสุขภาวะของเด็กและเยาวชนที่เข้าร่วมโครงการขับเคลื่อนงานด้านเด็กและเยาวชนแบบบูรณาการ จังหวัดอุบลราชธานี เก็บรวมรวมข้อมูลโดยการใช้แบบสอบถามเด็กและเยาวชนจำนวน 190 คน การสนทนากลุ่มและการสัมภาษณ์โค้ช พี่เลี้ยง และเจ้าหน้าที่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
ผลการศึกษาพบว่า พฤติกรรมสุขภาวะของเด็กและเยาวชนที่เข้าร่วมโครงการขับเคลื่อนงานด้านเด็กและเยาวชนแบบบูรณาการ อยู่ในระดับมาก พฤติกรรมสุขภาวะรายด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด คือ สุขภาวะทางจิตใจ รองลงมาคือ สุขภาวะทางสังคม สุขภาวะทางปัญญา และสุขภาวะทางกาย ค่าเฉลี่ยทั้งสี่ด้านอยู่ในระดับมาก
เด็กและเยาวชนที่เข้าร่วมโครงการขับเคลื่อนงานด้านเด็กและเยาวชนแบบบูรณาการเพศชายและหญิง ที่มีอายุต่างกัน มีระดับการศึกษาต่างกัน มีพฤติกรรมสุขภาวะโดยรวมไม่แตกต่างกัน เมื่อพิจารณาเป็นรายด้านพบว่า เด็กและเยาวชนเพศชายและหญิง ที่มีอายุต่างกัน มีพฤติกรรมสุขภาวะทางกาย จิตใจ สังคมและปัญญาไม่แตกต่างกัน เด็กและเยาวชนที่มีระดับการศึกษาต่างกันมีพฤติกรรมสุขภาวะทางกายและทางสังคมแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
Article Details
เนื้อหาและข้อมูลที่ตีพิมพ์ลงในวารสารมนุษย์กับสังคม ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบโดยตรงของผู้เขียนซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยหรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารมนุษย์กับสังคม ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่่อกระทำการใดๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารมนุษย์กับสังคมก่อน
เอกสารอ้างอิง
กัลยาณี สิทธิวุฒิ. (2558). การจัดกิจกรรมการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วมและกระบวนการกลุ่มเพื่อสร้างสุขภาวะทางสังคมให้กับนักเรียนโรงเรียนบ้านน้ำโค้ง อำเภอเมืองจังหวัดน่าน. Journal of Buddhist Studies, 6(1): 30-43.
ปิยวัฒน์ เกตุวงศา และปัญญา ชูเลิศ. (2560). ประสิทธิผลของต้นแบบการลดพฤติกรรมเนือยนิ่ง และพฤติกรรมหน้าจอในวัยรุ่น. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี, 6(2) กรกฎาคม – ธันวาคม : 124-137.
สมพงษ์ จิตระดับ และสุรศักดิ์ เก้าเอี้ยน. (2556). รายงานการวิจัยฉบับสมบูรณ์ โครงการการพัฒนาสมรรถนะระบบที่ปรึกษา ให้สภาเด็กและเยาวชนในประเทศไทย. กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.
สุริยเดว ทรีปาตี. (2551). สุขภาวะของเด็กและเยาวชน. กุมารเวชสาร, 15(2) : 141-144.
อัญมณี บูรณกานนท์ มาดี ลิ่มสกุล และศิรินทร รัตน์ทองปาน. (2560). สถานการณ์เด็กและเยาวชน: ข้อเสนอแนะเชิงนโยบาย. [ออนไลน์] ได้จาก https://www.nicfd.cf.mahidol.ac.th/th/images/ policy/policy1.pdf. [สืบค้นเมื่อ 20 สิงหาคม 2561].
คิด แก้วคำชาติ (2561). สัมภาษณ์. 23 สิงหาคม 2561. สถาบันพัฒนาเยาวชนสืบสานภูมิปัญญา. อุบลราชธานี.
Minkkinen, J. (2013). The Structural Model of Child Well-Being. Child Indicators Research, 6(3): 547–558.
Tremblay, M.S., Colley, R.C., Saunders, T.J., Healy, G.N., and Owen, N. (2010). Physiological and health implications of a sedentary lifestyle. Appl. Physiol. Nutr. Metab, 35(6): 725–740.
การสัมภาษณ์
คิด แก้วคำชาติ (2561). (23 สิงหาคม 2561). สัมภาษณ์. สถาบันพัฒนาเยาวชนสืบสานภูมิปัญญา. อุบลราชธานี.
