การศึกษาประวัติศาสตร์ท้องถิ่นเพื่อการจัดการแหล่งเรียนรู้บ้านทรายขาว ตำบลทรายขาว อำเภอวังสะพุง จังหวัดเลย

Main Article Content

นพพล แก่งจำปา

บทคัดย่อ

               บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาองค์ความรู้ทางด้านประวัติศาสตร์ท้องถิ่น บ้านทรายขาว ตำบลทรายขาว อำเภอวังสะพุง จังหวัดเลย 2) ศึกษาแนวทางการจัดการแหล่งเรียนรู้ในท้องถิ่นบ้านทรายขาว ตำบลทรายขาว อำเภอวังสะพุง จังหวัดเลย การดำเนินการวิจัยใช้การสัมภาษณ์และการสนทนากลุ่มด้วยวิธีการประวัติศาสตร์บอกเล่าจากประชาชนในพื้นที่ ประกอบกับข้อมูลจากเอกสาร เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วยแบบสัมภาษณ์ ประเด็นการสนทนากลุ่ม และการทำแผนที่ชุมชน วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา และนำเสนอรายงานการวิจัยในรูปแบบพรรณนาวิเคราะห์ ผลการวิจัยพบว่า 1) ประวัติศาสตร์ท้องถิ่นบ้านทรายขาวมีพัฒนาการความเป็นชุมชนระดับเมืองในยุคจารีตมาตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 19 โดยมีสถานะเป็นหัวเมืองหน้าด่านสำคัญของราชอาณาจักรล้านช้าง แต่ในช่วงหลังพุทธศตวรรษที่ 23 ทรายขาวถูกลดบทบาทลง กระทั่งมีสถานะเป็นหมู่บ้านเมื่อราชอาณาจักรล้านช้างล่มสลายช่วงทศวรรษที่ 2370 เมื่อก้าวสู่สมัยใหม่ ความเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจและสังคมของบ้านทรายขาวที่สำคัญเกิดขึ้นใน “ยุคพัฒนา” ช่วงทศวรรษ 2500 อันเป็นผลมาจากการพัฒนาด้านการคมนาคมและโครงสร้างพื้นฐานที่ก่อให้เกิดการขยายตัวของชุมชน รวมทั้งการเคลื่อนย้ายของผู้คนไปทำงานนอกภาคการเกษตร ซึ่งความเปลี่ยนแปลงดังกล่าวนี้เข้มข้นขึ้นอย่างมาก ในช่วงทศวรรษ2540 ชาวบ้านมีช่องทางเศรษฐกิจที่หลากหลาย ทั้งการทำงานในภาคการผลิตอุตสาหกรรม การขายสลากกินแบ่งรัฐบาล และการเกษตรเชิงพาณิชย์ ที่ทำให้ชาวบ้านมีวิถีชีวิตที่แตกต่างไปจากอดีต 2) แนวทางการจัดการแหล่งเรียนรู้เหล่านี้เบื้องต้นควรสร้างองค์ความรู้ทางประวัติศาสตร์ท้องถิ่นบ้านทรายขาว ที่เปิดพื้นที่ให้กับกลุ่มสังคมต่าง ๆ ได้มี “ตัวตน”ในประวัติศาสตร์ความเป็นมาของบ้านเกิดเมืองนอนของตน เพื่อให้ทุกคนเล็งเห็นคุณค่าทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมที่มี ก่อนปลูกฝังและถ่ายทอดสู่ชุมชนผ่านการศึกษาในระบบ และการศึกษาตามอัธยาศัย

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
แก่งจำปา น. (2019). การศึกษาประวัติศาสตร์ท้องถิ่นเพื่อการจัดการแหล่งเรียนรู้บ้านทรายขาว ตำบลทรายขาว อำเภอวังสะพุง จังหวัดเลย. วารสารมนุษย์กับสังคม, 5(1), 7–20. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/husocjournal/article/view/216300
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กรมศิลปากร. (2530). จดหมายเหตุรัชกาลที่ 3 เล่ม 3. รัฐบาลในสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช จดพิมพ์ทูลเกล้าฯ ถวายสนองพระมหากรุณาธิคุณในมหามงคลเฉลิมพระเกียรติวันพระบรมราชสมภพ ครบ ๒๐๐ ปี พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว.

กรมศิลปากร. (2515). คำให้การชาวกรุงเก่า คำให้การขุนหลวงหาวัด และพระราชพงศาวดารกรุงเก่าฉบับหลวงประเสริฐอักษรนิติ์. พิมพ์ครั้งที่ 2. พระนคร: คลังวิทยา.

กรมศิลปากร. (2545). “นิทานเรื่องขุนบรมราชาพงศาวดารเมืองลานช้าง”. ประชุมพงศาวดารฉบับการจนาภิเษก เล่ม 9. กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร.

กรมศิลปากร. (2545). “พงศาวดารล้านช้าง: ตามถ้อยคำในฉบับเดิม”.ประชุมพงศาวดารฉบับการจนาภิเษก เล่ม 9.กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร.

กรมศิลปากร. (2544). วัฒนธรรม พัฒนาการทางประวัติศาสตร์เอกลักษณ์และภูมิปัญญาจังหวัดเลย.กรงุเทพฯ: กรมศิลปากร.

กระทรวงศึกษาธิการ. (2544). การพัฒนาห้องสมุดโรงเรียนให้เป็นแหล่งเรียนรู้ในโรงเรียนและท้องถิ่นเพื่อจัดกระบวนการเรียนรู้.กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.

ฉลอง สุนทรวาณิชย์. (2529). “สถานะการศึกษาประวัติศาสตร์ท้องถิ่น”. เศรษฐศาสตร์การเมือง, 5(3): 138-154.

เติม วิพาคย์พจนกิจ. (2530). ประวัติศาสตร์อีสาน.กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ธงชัย วินิจจกูล. (2548). “การเปลี่ยนแปลงภูมิทัศน์ของอดีต : ประวัติศาสตร์ใหม่ในประเทศไทย หลัง 14 ตุลาคม”. สถานภาพไทยศึกษา: การสำรวจเชิงวิพากษ์, กรุงเทพฯ: ซิลค์เวอร์มบุคส์.

ธีระวัฒน์ แสนคำ. (2558).“เมืองซายขาว:ชุมชนโบราณสำคัญของอาณาจักรล้านช้างในลุ่มแม่น้ำเลย”. วารสารพื้นถิ่นโขง ชีมูล, 1(2): 67-106.

โปรยทอง แซ่แต้. (2545). การใช้แหล่งวิทยาการชุมชนเพื่อการเรียนการสอนสังคมศึกษาโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดกรมสามัญศึกษา จังหวัดลำพูน.เชียงใหม่: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 (2542, 19 สิงหาคม 2542). ราชกิจานุเบกษา. เล่ม 116 ตอนที่ 74 ก. หน้า 1-23.

ยงยุทธ ชูแว่น. (2551). ประวัติศาสตร์ท้องถิ่นไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).

รวิพร มูณีวรรณ. (2548). การใช้แหล่งเรียนรู้ในชุมชนประกอบการจัดการเรียนรู้ของครูในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษานครศรีธรรมราช เขต 1. นครศรีธรรมราช: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยนครศรีธรรมราช.

วชิรวรรณ เทียมทัน.(2545). วิถีชีวิตคนขายล็อตเตอรี่: กรณีศึกษาอำเภอวังสะพุงจังหวัดเลย.วิทยานิพนธ์ศิลป ศาสตรบัณฑิต สาขาไทยศึกษาเพื่อการพัฒนา.

สิลา วีระวงศ์. (2540). ประวัติศาสตร์ลาว. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: มติชน.

แสงจันทร์ อินทนนท์. (2532). แหล่งความรู้สู่การพัฒนา.กรุงเทพฯ : หน่วยศึกษานิเทศก์ กรมการศึกษานอกโรงเรียน.

สำนักศึกษาธิการจังหวัดเลย. (2543). ประวัติศาสตร์ท้องถิ่นจังหวัดเลย. เลย: เมืองเลยการพิมพ์.

การสัมภาษณ์

กองไล ป้องกัน. (11 มีนาคม 2560). สัมภาษณ์. ราษฎร. ที่บ้านเลขที่ 85 หมู่ที่6 บ้านทรายขาวกลาง ตำบลทรายขาว อำเภอวังสะพุง จังหวัดเลย

คำหยาด บรรพลา. (12 มีนาคม 2560). สัมภาษณ์. ราษฎร. ที่บ้านเลขที่ 80 หมู่ที่ 5 บ้านทรายขาวใน ตำบลทรายขาว อำเภอวังสะพุง จังหวัดเลย

ทองคิด พทธซาคำ. สัมภาษณ์. (15 มิถุนายน 2559). ข้าราชการครู. ที่บ้านเลขที่ 70 หมู่ที่ 6 บ้านทรายขาวกลาง ตำบลทรายขาว อำเภอวังสะพุง จังหวัดเลย

พวงจันทร์ คำภา. (11 มีนาคม 2560). สัมภาษณ์. ราษฎร. ที่บ้านเลขที่ 31 หมู่ที่ 5 บ้านทรายขาวใน ตำบลทรายขาว อำเภอวังสะพุง จังหวัดเลย

อำพร มีมะจำ. (11 มีนาคม 2560). สัมภาษณ์. อดีตผู้ใหญ่บ้าน. ที่บ้านเลขที่ 63 หมู่ที่ 5 บ้านทรายขาวใน ตำบลทรายขาว อำเภอวังสะพุง จังหวัดเลย