วัฒนธรรมสร้างสรรค์: ยุทธศาสตร์การพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวเมืองพัทยา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเชิงคุณภาพครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์ดังนี้ 1) เพื่อศึกษาศักยภาพเชิงวัฒนธรรมที่เอื้อต่อการส่งเสริมการท่องเที่ยวของเมืองพัทยา 2) เพื่อศึกษาปัญหาที่เป็นอุปสรรคต่อการพัฒนาการท่องเที่ยวของเมืองพัทยา และ 3) เพื่อกำหนดยุทธศาสตร์เกี่ยวกับการใช้วัฒนธรรมเชิงสร้างสรรค์ในการพัฒนาศักยภาพด้านทางด้านการท่องเที่ยวของเมืองพัทยา
ผลการวิจัยพบว่า ศักยภาพเชิงวัฒนธรรมที่เอื้อต่อการส่งเสริมการท่องเที่ยวของเมืองพัทยา ได้แก่ ขนบธรรมเนียมประเพณี แหล่งท่องเที่ยวทางศาสนาและวัฒนธรรมดนตรีและศิลปะการแสดง หัตถกรรมและศิลปะแขนงต่าง ๆ อาหารและการบริการนวด และสปาแผนไทย ปัญหาที่เป็นอุปสรรคต่อการพัฒนาการท่องเที่ยวเมืองพัทยา ได้แก่ ปัญหาด้านการจัดการสิ่งแวดล้อม ปัญหาด้านการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับนโยบายและการวางแผนด้านการท่องเที่ยว
ปัญหาด้านความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สินของนักท่องเที่ยว ปัญหาด้านการเผยแพร่ความรู้แก่ประชาชนเกี่ยวกับการใช้วัฒนธรรมเชิงสร้างสรรค์เพื่อพัฒนาการท่องเที่ยว ยุทธศาสตร์การพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยว เมืองพัทยา ประกอบไปด้วย 7 พันธกิจ ได้แก่ 1) การพัฒนาศักยภาพวัฒนธรรมเชิงสร้างสรรค์ 2) การสร้างเครือข่ายเพื่อพัฒนาวัฒนธรรมเชิงสร้างสรรค์ 3) การบริการแหล่งเงินทุน 4) การสร้างองค์ความรู้เผยแพร่และประชาสัมพันธ์ด้านวัฒนธรรมเชิงสร้างสรรค์ 5) การสร้างการมีส่วนร่วมของชุมชนในการใช้วัฒนธรรมเชิงสร้างสรรค์เพื่อพัฒนาการท่องเที่ยว 6) การเพิ่มประสิทธิภาพด้านการบริหารจัดการสิ่งแวดล้อม และ 7) การพัฒนาพลังชุมชนในการสร้างความปลอดภัยในพื้นที่
Downloads
Article Details
บทความทุกบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพาเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2558). คู่มือการประเมินมาตรฐานคุณภาพแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ: การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.
ขวัญแก้ว อุดมบุญญานุภาพ. (2546). สถานที่ท่องเที่ยวประเภทชายทะเล. กรุงเทพฯ: การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.
งามพิศ สัตย์สงวน. (2538). การวิจัยทางมานุษยวิทยา (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จำลอง ทองดี. (ม.ป.ป.) การท่องเที่ยวชายหาด. กรุงเทพฯ: กระทรวงวัฒนธรรม.
ชนัญ วงษ์วิภาค. (ม.ป.ป.). ข้อมูลวัฒนธรรมเชิงนิเวศ. กรุงเทพฯ: กระทรวงวัฒนธรรม.
เดชา โต้งสูงเนิน. (2548). การบริหารการท่องเที่ยวการเกษตร: กรณีศึกษาบ้านม่วงคำ ตำบลโป่งแยง อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
พจนา กรึงไกร. (2545). การมีส่วนร่วมขององค์กรการปกครองส่วนท้องถิ่นกับชุมชนในการจัดการท่องเที่ยวเชิงนิเวศและวัฒนธรรม: กรณีศึกษา ตำบลโป่งงาม อำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
พระมหาสุทิตย์ อบอุ่น. (2541). ศึกษาศักยภาพของชุมชนท้องถิ่นในการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ ศึกษากรณี: เส้นทางสายคำน้ำกก. วิทยานิพนธ์สังคมสงเคราะห์ศาสตรมหาบัณฑิต, คณะสังคมสงเคราะห์, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สนธยา พลศรี. (2545). โครงการพัฒนาส่งเสริมการท่องเที่ยววัฒนธรรมชุมชน. กรุงเทพฯ: การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.
สมชาย วิริภิรมณ์กุล. (2545). ชุมชนท้องถิ่นกับการมีส่วนร่วมในการพัฒนาการท่องเที่ยว. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา.
อติภา ตรัยตลานนท์. (2548). ศึกษาแนวทางเสริมสร้างการมีส่วนร่วมของชุมชนท้องถิ่นในการพัฒนาตลาดน้ำวัดไทร แขวงบางขุนเทียน เขตจอมทอง กรุงเทพมหานครเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา.
