การเปรียบเทียบหลักสูตรนักเรียนนายสิบตำรวจ พ.ศ.2559 กับหลักสูตรนักเรียนนายสิบตำรวจ พ.ศ.2560 ศูนย์ฝึกอบรมตำรวจภูธรภาค 4
คำสำคัญ:
ปัจจัยป้อน, กระบวนการผลิตนักเรียนนายสิบตำรวจ, ผลที่เกิดขึ้นกับนักเรียน, นายสิบตำรวจบทคัดย่อ
การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบปัจจัยป้อน กระบวนการผลิตนักเรียนนายสิบตำรวจ และผลที่เกิดขึ้นกับนักเรียนนายสิบตำรวจ ระหว่างหลักสูตรนักเรียนนายสิบตำรวจ พ.ศ.2559 และ พ.ศ.2560 ศูนย์ฝึกอบรมตำรวจภูธรภาค 4 ผลการวิจัย พบว่า ปัจจัยป้อน นโยบายหลักสูตรความคิดเห็นของอาจารย์ และครูฝึกต่อนโยบายหลักสูตร แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 แต่คิดเห็นของนักเรียนนายสิบตำรวจต่อนโยบายหลักสูตร ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 วิชาเรียน คุณลักษณะของอาจารย์ และครูฝึก คุณลักษณะของนักเรียนนายสิบตำรวจ และปัจจัยด้านทรัพยากร ความคิดเห็นของอาจารย์ และครูฝึกและนักเรียนนายสิบตำรวจไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมากทุกด้าน กระบวนการผลิตนักเรียนนายสิบตำรวจ ประกอบด้วย การจัดการหลักสูตรการสอนของอาจารย์และครูฝึก ลักษณะการเรียนของนักเรียนนายสิบตำรวจ และการเตรียมสื่อและอุปกรณ์การเรียนการสอน ความคิดเห็นของอาจารย์ ครูฝึก และนักเรียนนายสิบตำรวจไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมากทุกด้าน ผลที่เกิดกับนักเรียนนายสิบตำรวจ ประกอบด้วยคุณภาพของนักเรียนนายสิบตำรวจ ความพึงพอใจของนักเรียนนายสิบตำรวจ ความคิดเห็นของอาจารย์ ครูฝึก และนักเรียนนายสิบตำรวจไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ค่าเฉลี่ยด้านคุณภาพของนักเรียนนายสิบตำรวจยู่ในระดับมากทุกด้าน แต่ค่าเฉลี่ยด้านความพึงพอใจของนักเรียนนายสิบตำรวจ ค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมากที่สุด
เอกสารอ้างอิง
กองบัญชาการศึกษา. (2561). ยุทธศาสตร์การศึกษา สำนักงานตำรวจแห่งชาติ (พ.ศ. 2560 - 2579). สำนักงานตำรวจแห่งชาติ.
จินตนา ม่วงมะลิลัย. (2560). ประสิทธิผลการฝึกอบรมหลักสูตรนายสิบตำรวจ พ.ศ. 2557 กรณีศึกษานักเรียนนายสิบตำรวจ รุ่น 2 ประจำปีงบประมาณ 2558 ของกองกับการ 7 กองบังคับการฝึกพิเศษ กองบัญชาการตำรวจตระเวนชายแดน. วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต, สาขารัฐประศาสนศาสตร์, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยนานาชาติแสตมฟอร์ด.
ชัชจริยา ใบลี และคณะ. (2564). การประเมินหลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี. วารสารมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 8(2), 1-15.
ธิดารัตน์ ตันนิรัตร์. (2551). การเปรียบเทียบหลักสูตรครุศาสตร์/ศึกษาศาสตร์ 4 ปี และ 5 ปี : การศึกษาวิจัยแบบพหุวิธี. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาวิจัยการศึกษา, ภาควิชาวิจัยและจิตวิทยาการศึกษา, คณะครุศาสตร์, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เบญจวรรณ กี่สุขพันธ์. (2558). หลักสูตร: การออกแบบและพัฒนา. กรุงเทพมหานคร: ซีเอ็ดยูเคชั่น.
มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. (2555). การพัฒนาหลักสูตรชุมชนเรื่องข้าวสำหรับเยาวชนบ้านดอนเตาอิฐ. ใน การประชุมวิชาการแห่งชาติ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน ครั้งที่ 9: ตามรอยพระยุคลบาท เกษตรศาสตร์กำแพงแสน. นครปฐม.
มารุต พัฒผล. (2558). รูปแบบการพัฒนาครูประถมศึกษาด้านการโค้ชเพื่อการรู้คิด. มนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 8(2), 45-58.
วิชัย วงษ์ใหญ่. (2554). นวัตกรรมหลักสูตรและการเรียนรู้สู่ความเป็นพลเมือง. กรุงเทพฯ: บริษัท อาร์ แอนด์ ปริ้นท์ จำกัด.
ศิริชัย กาญจนวาสี. (2553). ทฤษฎีการประเมิน (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานเลขาธิการวุฒิสภา. (2560). รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการวุฒิสภา.
สำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ. (2562). ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561 – 2580. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ, สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
เอกสารอ้างอิง
กฤษนล อุมาจิ. (2563). รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำของนักเรียนนายสิบตำรวจ ศูนย์ฝึกอบรมตำรวจภูธรภาค 9. วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิต, สาขาการบริหารการศึกษา, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ.
Aikens, K., McKenzie, M., & Vaughter, P. (2016). Environmental and sustainability education policy research: A systematic review of methodological and thematic trends. Environmental Education Research, 22(3), 333–359.
Yamane, T. (1967). Statistics: An introductory analysis. New York: Harper & Row.
