ศึกษาวิเคราะห์ลักษณะของคนพาลและบัณฑิตในพาลบัณฑิตสูตร
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ 3 ประการ ได้แก่ 1) เพื่อศึกษาโครงสร้างและสาระสำคัญของพาลบัณฑิตสูตร 2) เพื่อศึกษาลักษณะของคนพาลและบัณฑิตตามที่ปรากฏในพาลบัณฑิตสูตร และ 3) เพื่อวิเคราะห์ลักษณะของคนพาลและบัณฑิตจากแนวคำสอนในพาลบัณฑิตสูตร โดยเป็นงานวิจัยเชิงเอกสาร ที่ผู้วิจัยได้ศึกษาค้นคว้าจากพระไตรปิฎก คัมภีร์อรรถกถา หนังสือ ตลอดจนวิทยานิพนธ์และงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง ผลการวิจัยพบว่า 1) พาลบัณฑิตสูตร มีเนื้อหาหลักว่าด้วยความแตกต่างระหว่างคนพาลกับบัณฑิต โดยเน้นให้เห็นถึงผลของการกระทำทั้งฝ่ายดีและฝ่ายชั่ว คนพาลเป็นผู้ประพฤติผิด จึงต้องประสบกับทุกข์และผลกรรมอันไม่พึงปรารถนา ขณะที่บัณฑิตเป็นผู้ประพฤติชอบ ย่อมได้รับความสุขและผลดี ทั้งในปัจจุบันและอนาคต 2) ลักษณะของคนพาลและบัณฑิตในพระสูตรนี้แตกต่างกันอย่างชัดเจน โดยคนพาลมีลักษณะสำคัญคือ คิดชั่ว พูดชั่ว ทำชั่ว ไม่คำนึงถึงผลแห่งกรรม ประพฤติผิดศีลธรรม และยากแก่การแนะนำให้เปลี่ยนแปลง ในทางตรงกันข้าม บัณฑิตมีลักษณะคือ คิดดี พูดดี ทำดี มีปัญญา เข้าใจหลักธรรม และสามารถนำพาตนเองและผู้อื่นไปสู่ความเจริญได้ 3) พาลบัณฑิตสูตรเน้นการใช้หลักความดีและความชั่วเป็นเกณฑ์ในการประเมินคุณธรรมของบุคคล คนพาลมักมองเพียงผลในระยะสั้น ไม่พิจารณาผลในระยะยาว จึงละเมิดศีลธรรมได้ง่าย ขณะที่บัณฑิตมีความรอบคอบ มีปัญญาพินิจพิจารณาผลแห่งกรรมทั้งในปัจจุบันและอนาคต จึงสามารถดำเนินชีวิตสู่ความสุขที่มั่นคง
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
- บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์
- ข้อความใดๆ ที่ปรากฎในบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความ และข้อคิดเห็นนั้นไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์
เอกสารอ้างอิง
เดือน คําดี. พุทธปรัชญา. (2534). กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์
ปิ่น มุทุกัณฑ์. (2527). มงคลชีวิต. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: อมรการพิมพ์.
พระครูศิริปัญญามุนี (อ่อน). (2516). คัมภีร์มงคลทีปนีแปล. กรุงเทพฯ: เลี่ยงเซียงจงเจริญ.
พระมหาบุญเพียร ปุญฺญวิริโย (แก้ววงศ์น้อย). (2544). แนวคิดและวิธีการขัดเกลาทางสังคมในสถาบันครอบครัวตามแนวทางพระพุทธศาสนา. วิทยานิพนธ์หลักสูตรพุทธศาสตรมหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธรรมกิตติวงศ์ (ทองดี สุรเตโช). (2546). คลังธรรมเล่ม 1. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: เลี่ยงเซียง.
พระธรรมปิฎก. (ป.อ.ปยุตฺโต). (2538). พุทธธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พุทธทาสภิกขุ (พระธรรมโกศาจารย์). (2544). มงคลชีวิต. กรุงเทพฯ: ธรรมสภา.
มนสภรณ์ วิฑูรเมธา. (2543). การพัฒนาระบบกัลยาณมิตรเพื่อส่งเสริมการเห็นคุณค่าในตนเองของนักศึกษาพยาบาล. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทศาสนา, บัณฑิตวิทยาลัย: จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหามกุฏราชวิทยาลัย. (2540). มังคลัตถทีปนีแปลเล่ม 1. (พิมพ์ครั้งที่ 13). กรุงเทพฯ: มหามกุฏราชวิทยาลัย.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2546). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542. กรุงเทพฯ: นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์.
สนธยา พลศรี. (2545). หลักสังคมวิทยา. กรุงเทพฯ: โอเดียสโตร์.
สุชีพ ปุญญานุภาพ. (2530). พระไตรปิฎกฉบับประชาชน. (พิมพ์ครั้งที่ 110). กรุงเทพฯ: มหามกุฏราชวิทยาลัย.