ศึกษากระบวนการจัดการสุขภาวะเชิงพุทธของชุมชน ราชธานีอโศกจังหวัดอุบลราชธานี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ 1)เพื่อศึกษาแนวคิดกระบวนการจัดการเชิงพุทธที่ปรากฏ ในพระพุทธศาสนาเถรวาท 2) เพื่อศึกษากระบวนการจัดการสุขภาวะเชิงพุทธของชุมชนราชธานีอโศก จังหวัดอุบลราชธานี 3) เพื่อนำเสนอกระบวนการจัดการสุขภาวะเชิงพุทธของชุมชนราชธานีอโศก จังหวัดอุบลราชธานี การวิจัยนี้ เป็นการศึกษาวิจัยเชิงคุณภาพ โดยผู้วิจัยได้เก็บข้อมูลจากเอกสาร ตำราและงานวิจัยที่เกี่ยวข้องนำมาเป็นรูปแบบสัมภาษณ์ซึ่งผู้วิจัยนำเสนอในเชิงพรรณนาวิเคราะห์กระบวนการจัดการสุขภาวะเชิงพุทธของชุมชนราชธานีอโศก ผลการศึกษาพบว่า 1) แนวคิดกระบวนการจัดการเชิงพุทธที่ปรากฏในพระพุทธศาสนาเถรวาท มุ่งเน้นกระบวนการจัดการสุขภาวะตามหลักภาวนา 4 ประกอบด้วย กายภาวนา จิตตภาวนา ศีล ภาวนา ปัญญาภาวนา 2) ชุมชนราชธานีอโศก จังหวัดอุบลราชธานี มีกระบวนการจัดการสุขภาวะเชิงพุทธโดยใช้ชีวิตอยู่อย่างสมถะและเรียบง่าย ฝึกฝนตนเองด้วยการนำหลักภาวนา 4 มาจัดกระบวนการจัดการเชิงสุขภาวะ ส่งผลทำให้ชุมชนราชธานีอโศกดำเนินชีวิตอย่างมีความสุข 4 ด้าน คือด้านร่างกาย ด้านสังคมและสิ่งแวดล้อม (ด้านศีล) ด้านจิตใจ และด้านปัญญา 3) กระบวนการจัดการสุขภาวะเชิงพุทธของชุมชนราชธานีอโศก จังหวัดอุบลราชธานี ในการแก้ปัญหาและการจัดการตนเองเป็นสำคัญ อันเป็นแนวทางชุมชนต้นแบบ ที่สอดคล้องกับวิถีความสุขตามหลักการทางพุทธศาสนาที่มุ่งเน้นสุขภาวะองค์รวมทั้งทางด้านร่างกาย สังคมสิ่งแวดล้อม จิตใจ และปัญญา
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
- บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์
- ข้อความใดๆ ที่ปรากฎในบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความ และข้อคิดเห็นนั้นไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์
เอกสารอ้างอิง
กิตติกร สุนทรานุรักษ์. (2543). การพัฒนาชุมชนพึ่งตนเอง : กรณีศึกษาชุมชนสันติอโศก. วิทยานิพนธ์เศรษฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาเศรษฐศาสตร์: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ณัฎฐาพรรณ กรรภิรมย์พชิรา. (2564). การศึกษาวิเคราะห์สุขวรรคในคัมภีร์ธรรมบท. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย: มหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย.
พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต). (2541). ร่ำรวยยิ่งใหญ่เลื่อนลอยหรือเพื่ออะไรและชีวิตที่สมบูรณ์. กรุงเทพฯ: บริษัทสหธรรมิก จำกัด.
พระพรรมคุณากรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2557). พุทธธธรรรม ฉบับปรับปรุงและขยายความ. (พิมพ์ครั้งที่ 9).กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงรณราชวิทยาลัย.
พระไพศาล วิสาโล. (2546). พุทธศาสนาในอนาคต แนวโน้มและทางออกจากวิกฤติ. กรุงเทพฯ: มูลนิธิสดศรีสฤษดิ์วงศ์.
พระมหาชัยวัฒน์ อภิญาณจารี (สิงห์โงน). (2541). การศึกษาวิเคราะห์บทบาทของนางวิสาขามหาอุบาสิกาที่ปรากฏในคัมภีร์พระพุทธศาสนา. พุทธศาสตรมหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ไพเราะ ผ่องโชค และคณะ. (2541). การพยาบาลอนามัยชุมชน. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล.
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย,
รัตนาภรณ์ รัตนพงศ์. (2560). การใช้หลักภาวนาธรรมในการพัฒนาคุณภาพชีวิตของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษา โรงเรียนเทศบาล 1 (เอ็งเสียงสามัคคี) อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการพัฒนาสังคม: มหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย.
วุฒิชัย ตาลเพ็ชร. (2546). การศึกษาแนวคิดบุญนิยมของชุมชนราชธานีอโศก จังหวัดอุบลราชธานี ในมิติเศรษฐกิจ สังคมและการเมือง. วิทยานิพนธ์ปริญญารัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการเมืองการปกครอง: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
สมบัติ จันทรวงศ. (2531). ชุมชนพุทธยูโทเปีย: การศึกษาพุทธยูโทเปีย. กรุงเทพฯ: มูลนิธิธรรมสันติ.
สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา. (2550). พระราชบัญญัติสุขภาพแห่งชาติ พ.ศ.2550. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา.
สำนักงานปฏิรูประบบสุขภาพแห่งชาติ (สปรส). (2546). สุขภาพทางจิตวิญญาณ สู่สุขภาพทางปัญญา. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ: อุษาการพิมพ์.
อรปรียา วสุมหันต์. (2553). พุทธวิธีการจัดการความขัดแย้งในทรรศนะของพระไพศาล วิสาโล. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย: มหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย.
