อิทธิบาท 4 กับการบูรณาการการเรียนการสอนรัฐศาสตร์

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการบูรณาการหลัก อิทธิบาท 4 กับการเรียนการสอนรัฐศาสตร์ โดยประชากรศึกษา ได้แก่ นักศึกษาระดับปริญญาตรี ชั้นปีที่ 1–4 คณะสังคมศาสตร์ สาขาวิชาการปกครอง มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตสิรินธรราชวิทยาลัย จังหวัดนครปฐม จำนวน 331 คน และกลุ่มตัวอย่าง 181 คน เครื่องมือที่ใช้คือแบบสอบถามแบ่งออกเป็น 3 ส่วน ได้แก่ ข้อมูลส่วนบุคคล ข้อคำถามเกี่ยวกับการบูรณาการอิทธิบาท 4 กับการเรียนการสอนรัฐศาสตร์ จำนวน 12 ข้อ แบบมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ และข้อเสนอแนะเพื่อการพัฒนาการเรียนการสอน ผลการตรวจสอบคุณภาพเครื่องมือพบว่า แบบสอบถามมีความตรงเชิงเนื้อหา (IOC = 0.66–1.00) และความเชื่อมั่นสูง (Cronbach’s α = 0.85) การเก็บรวบรวมข้อมูลดำเนินการโดยการแจกแบบสอบถามด้วยตนเองและตรวจสอบความครบถ้วนก่อนวิเคราะห์ ข้อมูลถูกวิเคราะห์ด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน รวมถึงการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (One-Way ANOVA) ผลการวิจัยพบว่า นักศึกษามีความคิดเห็นต่อการบูรณาการอิทธิบาท 4 ในการเรียนการสอนรัฐศาสตร์อยู่ในระดับ “มาก” (Mean = 4.19, SD = 0.05) โดยด้านการเรียนการสอนมีค่าเฉลี่ยสูงที่สุด (Mean = 4.24, SD = 0.05) ส่วนด้านกิจกรรมการเรียนการสอนและสิ่งสนับสนุนการเรียนการสอนมีค่าเฉลี่ย 4.19 และ 4.16 ตามลำดับ การวิเคราะห์ ANOVA พบว่า เพศและสถานภาพไม่ส่งผลต่อการบูรณาการอิทธิบาท 4 อย่างมีนัยสำคัญ (p > 0.05) แต่ อายุและระดับชั้นปี มีผลอย่างมีนัยสำคัญ (p < 0.05) โดยผู้เรียนอายุมากและชั้นปีสูงมีระดับฉันทะ วิริยะ จิตตะ และวิมังสาสูงกว่า สะท้อนถึงการพัฒนาเชิงจิตตปัญญาและพฤติกรรมการเรียนรู้ที่สัมพันธ์กับประสบการณ์และวุฒิภาวะ การวิจัยนี้ชี้ให้เห็นว่า การบูรณาการหลักอิทธิบาท 4 สามารถส่งเสริมการเรียนรู้เชิงจิตตปัญญาและพฤติกรรมของนักศึกษารัฐศาสตร์ เพิ่มแรงจูงใจ ความเพียร ความตั้งใจ และความสามารถในการใช้ปัญญาในการวิเคราะห์อย่างมีประสิทธิภาพ