รูปแบบการแพทย์แผนไทยโดยมีวัดเป็นศูนย์กลาง
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแนวคิดเรื่องการทำให้วัดมีบทบาทเป็นศูนย์กลางทางการแพทย์แผนไทย เนื่องจากพระพุทธศาสนาเปรียบได้เป็นรากแก้วของการแพทย์แผนไทยมีความเกี่ยวข้องกันอย่างแนบแน่นแทบจะเป็นเนื้อเดียวกัน สถานพยาบาลที่ใช้ดูแลรักษาพยาบาลก็พบเห็นได้ในบริเวณวัด ซึ่งก็พบเห็นสืบเนื่องจนปัจจุบัน เราก็ยังคงพบเห็นสถานพยาบาลในวัดหรือการทำกิจกรรมทางการแพทย์ในวัดต่างๆ ซึ่งมีกันอย่างแพร่หลาย ดังนั้นแล้วการสนับสนุนวัดซึ่งเป็นศูนย์กลางของสังคมให้ทำบทบาทด้านการศึกษาสงเคราะห์และการสาธารณะสงเคราะห์จึงเป็นสิ่งเหมาะสม กำหนดเป้าหมายอย่างชัดเจนให้วัดได้เป็นศูนย์กลางด้านการแพทย์แผนไทย เพื่อจะได้ช่วยเหลือและสร้างความเข้มแข็งให้กับสังคมด้านสาธารณสุขโดยใช้การแพทย์แผนไทยเป็นเครื่องมือในการดำเนินการรวมถึงการเปิดให้มีสถานศึกษาเกี่ยวกับการแพทย์แผนไทยภายในวัด ซึ่งจะส่งทำให้ระบบสาธารณสุขโดยรวมของไทยเข้มแข็งขึ้น และยังประโยชน์ต่อระบบสาธารณสุขชุมชนให้เข้มแข็งขึ้นอีกด้วยและที่สำคัญการมีการศึกษาการแพทย์แผนไทยในวัดก็เป็นการสืบทอดภูมิปัญญาไทยและต่อยอดความรู้การแพทย์แผนไทยได้อีกด้วย
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
- บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์
- ข้อความใดๆ ที่ปรากฎในบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความ และข้อคิดเห็นนั้นไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์
เอกสารอ้างอิง
กรมศาสนา, สถิติจำนวนศาสนสถาน (วัด) ในศาสนาพุทธ, สืบค้น ๘ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๙ จาก https://data.go.th/dataset /dra_04_01
เกศินี ลิ่มบุญสืบสาย. (๒๕๔๕). การศึกษาวิเคราะห์บทบาทของหมอชีวกโกมารภัจที่ปรากฏในคัมภีร์พระพุทธศาสนา.วิทยานิพนธ์พุทธศาสตร์มหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
คณะกรรมการจัดพิมพ์เอกสารทางประวัติศาสตร์. (๒๕๑๓). ประชุมศิลาจารึก ภาคที่ ๔. กรุงเทพ : สำนักนายกรัฐมนตรี.
คณะพุทธศาสตร์ มหาวิทยาลัยจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. สืบค้น ๘ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๙ จาก https://regphil.mcu.ac.th/?p=8831
จันทรา บริกส์ และ พระมหาจีรวัฒน์ กนฺตวณฺโณ. (๒๕๖๕). การวิเคราะห์แนวคิดเรื่องแพทยศาสตร์ในพระไตรปิฎก. วารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร. ๕(๓), ๒๐๗.
ชะเอม คล้ายเกิง. (๒๕๒๘). ศิลาจารึก จารึกพระเจ้าชัยวรมันที่ ๗. กรุงเทพฯ : หอสมุดแห่งชาติ กรมศิลปากร
ซิสค์, เค็นเน็ท จี. (๒๕๕๒). ลัทธินักพรคและการเยียวยาในอินเดียโบราณ : ระบบการแพทย์ในพุทธอาราม. แปลโดย ธีรเดช อุทัยวิทยารัตน์. พิมพ์ครั้งที่ ๒. กรุงเทพมหานคร : มูลนิธิโกมล คีมทอง.
ติปิฏกาจารย์เสวียนจั้งแห่งราชวงศ์ถัง. (๒๕๖๔). ไภษัชยคุรุไวฑุรยประภาสยปูรวปณิธานสูตร. แปลโดย เกวลี เพชราทิพย์ กนกพร นุ่มทอง. กรุงเทพฯ : ศูนย์การแปลคัมภีร์พุทธศาสตร์ไทย-จีน มูลนิธิพุทธรังสี
เทศบาลตำบลหน้าพระลาน. สืบค้นวันที่ ๘ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๙ จาก https://naphralan.go.th/วัดถ้ำกระบอก
บุษบา ประภาสพงศ์ และคนอื่นๆ. (๒๕๖๑). แพทย์ศาสตร์สงเคราะห์ : ภูมิปัญญาทางการแพทย์และมรดกทางวรรณกรรมของชาติ. พิมพ์ครั้งที่ ๕. กรุงเทพฯ : สถาบันภาษาไทย สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ.
โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. สืบค้น ๘ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๙ จาก
https://84000.org/tipitaka/read/m_siri.php?B=35&siri=34#refer
พระพรหมคุณาภรณ์ (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). (๒๕๕๗). พุทธธรรม ฉบับปรับขยาย.พิมพ์ครั้งที่ ๓๙. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาดาวสยาม วชิรปัญโญ. (๒๕๖๔). พระพุทธศาสนาในพม่า. ขอนแก่น : โรงพิมพ์คลังนานาวิทยา.
พระราชวรมนุ (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). (๒๕๓๐). บทบาทของพระสงฆ์ในสังคมไทยปัจจุบัน. กรุงเทพ : โรงพิมพ์การศาสนา.
มติชน. สืบค้น ๘ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๙ จาก https://www.matichon.co.th/publicize/news_4421411)
ราชบัณฑิตยสถาน. (๒๕๓๘). สีมา ใน พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๒๕. พิมพ์ครั้งที่ ๕. (หน้า ๘๔๑). กรุงเทพฯ : อักษรเจริญทัศน์ อจท..
วัดคำประมง. สืบค้น ๘ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๙ จาก https://www.khampramong.org/index.php?option=com_content&view=article&id=1&Itemid=101
วัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม ราชวรมหาวิหาร. สืบค้นวันที่ ๘ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๙ จาก https://www.watpho.com/th/massage-school
วัชรชัย วิวัฒน์คุณากร. (๒๕๖๔). ศาสนาผีในรัฐไทย. วารสารวิชาการไทยวิจัยและการจัดการ. ๒(๒), ๗๐ - ๗๕
วินัย พงศ์ศรีเพียรและวีรวัลย์ งามสันติกุล บรรณาธิการ. (๒๕๔๙) พระพุทธศาสนากับสังคมไทย. กรุงเทพ : ห้างหุ้นส่วนจำกัด สามลดา.
วุฒิพงศ์ ถวิลสมบัติ. (๒๕๖๔). การศึกษาวิเคราะห์องค์ความรู้ด้านอายุรเวทในคัมภีร์อัษฎางคหฤทยะ ศึกษาเฉพาะสูตรสถานะ. วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยศิลปากร.