วิเคราะห์ 5 บุคคลผู้ถูกธรณีสูบลงอเวจีมหานรก

Main Article Content

ศศินิภา ระสารักษ์

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาวิเคราะห์ 5 บุคคลผู้ถูกธรณีสูบลงอเวจีมหานรก ที่ปรากฏในพระไตรปิฎกและอรรถกาโดยการศึกษาวิเคราะห์กรณีตัวอย่างของ 5 บุคคล ผู้ถูกธรณีสูบลงอเวจีมหานรก ได้แก่ พระเทวทัต พระเจ้าสุปปะพุทธ นางจิญจมาณวิกา นันทมานพ และ นันทยักษ์ ผลการศึกษา พบว่า ปรากฏการณ์ที่ธรณีสูบนั้นส่งผลให้ผู้กระทำกรรมลงสู่อเวจีมหานรกในทันทีในชาตินี้ เป็นผลแห่งกรรมหนักประเภทอนันตริยกรรม ซึ่งเป็นกรรมที่รุนแรงที่สุดที่ไม่มีกรรมใดมากั้นดั่งเป็นปาฏิหาริย์จากกฏแห่งกรรม ได้แก่ 1) มาตุฆาต 2) ปิตุฆาต 3) อรหันตฆาต 4) โลหิตุปบาท และ 5) สังฆเภท การศึกษาธรณีสูบจึงสะท้อนให้มองเห็นถึงกฎแห่งกรรมและผลของการกระทำนั้น ดังพระพุทธพจน์ที่ว่า “กมฺมสฺสโกมฺหิ กมฺมทายาโท” เราเป็นผู้มีกรรมและเป็นผู้ได้รับผลของกรรนั้นเองด้วย และผลจากการวิเคราะห์พบว่าการตีความในกรณีธรณีสูบมี 3 ลักษณะ คือ 1) ความรุนแรงของกรรมขึ้นอยู่กับคุณของผู้ถูกกระทำด้วย หากเป็นผู้มีคุณมากความแรงในผลแห่งกรรมย่อมมาก  2) แผ่นดินแยกตัวออกแล้วสูบผู้ทำกรรมนั้นจริง ๆ จังหวะพอดีกับบาปกรรมที่ทำ 3) แผ่นดิน หมายถึง ประชาชนเจ้าของแผ่นดินในบริเวณนั้นรับไม่ได้กับการกระทำนั้น จึงพากันรุมประชาทัณฑ์

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ระสารักษ์ ศ. (2026). วิเคราะห์ 5 บุคคลผู้ถูกธรณีสูบลงอเวจีมหานรก. วารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์, 10(2). สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/jmb/article/view/295188
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

บรรจบ บรรณรุจิ. (2551). ปาฏิหาริย์แห่งกรรม ภาค 1. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พ.ต. ป หลงสมบุญ (ประยุทธ์ หลงสมบุญ). (2540). พจนานุกรม มคธ-ไทย. กรุงเทพฯ: ร้านเรืองปัญญา.

พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542. (2556). กรุงเทพฯ: นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์.

พร รัตนสุวรรณ. (2542). นรก-สวรรค์. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์วิญญาณ.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2557). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2557). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระพรหมโมลี (วิลาศ ญาณวโร). (2545). กรรมทีปนี เล่ม 1. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ดอกหญ้า.

พระพรหมโมลี (วิลาศ ญาณวโร). (2545). โลกทีปนี. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ดอกหญ้า.

พุทธทาสภิกขุ. (2550). กรรมเหนือกรรม. กรุงเทพฯ: ภาพพิมพ์.

พระภาวนาพิศาลเมธี วิ. (ประเสริฐ มนฺตเสวี). 2562. วิปัสสนาเพื่อความดับกรรม. กรุงเทพฯ: ห้างหุ้นส่วนจำกัด ประยูรสาส์นไทย การพิมพ์.

พระสัทธัมมโชติกะ ธัมมาจริยะ. (2556). ปรมัตถโชติกะ มหาอภิธัมมัตถสังคหฎีกา ปริจเฉทที่ 5 เล่ม 1 วีถิมุตตะสังคหะ “ภูมิจตุกกะ-ปฏิสนธิจตุกกะ”. กรุงเทพฯ: หจก. ทิพยวิสุทธิ์.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2556). อรรถกถาภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราชสกลมหาสังฆปริณายก. (2554). หลักกรรมในพระพุทธศาสนา. นครปฐม: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.