ศึกษาเปรียบเทียบวิเคราะห์ความสัมพันธ์ของกรรมและสังสารวัฏในพระพุทธศาสนานิกายเถรวาทและศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีประสงค์ 1) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ของกรรมและสังสารวัฏในพระพุทธศาสนานิกายวาท 2) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ของบาปและการเดินทางไปสู่ชีวิตนิรันดร์ในศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก และ 3) เพื่อเปรียบเทียบวิเคราะห์ความสัมพันธ์ของกรรมและสังสารวัฏในพระพุทธศาสนานิกายเถรวาทกับความสัมพันธ์ของบาปและการเดินทางไปสู่ชีวิตนิรันดร์ ในศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก เป็นการวิจัยเชิงเอกสาร วิเคราะห์เปรียบเทียบ และบูรณาการเชิงพรรณนา ผลวิจัยพบว่า 1) ความสัมพันธ์ของกรรมและสังสารวัฏในพระพุทธศาสนา กรรม คือ เจตนา แบ่งเป็น 3 ประเภท ได้แก่ กายกรรม วจีกรรม มโนกรรม หรืออีกอย่างหนึ่ง กรรมขาวให้ผลเป็นสุข กรรมดำให้ผลเป็นทุกข์ และกรรมไม่ขาวไม่ดำ กรรมที่นำไปสู่พระนิพพาน
ส่วนการตายเพราะเหตุหมดอายุขัย,หมดกรรม,หรือหมดทั้งคู่ และกรรมตัดรอน ทั้งนี้มีความเชื่อเรื่อง "สังสารวัฏ" การเวียนว่ายตายเกิดไปในภพภูมิต่างๆ อย่างไม่รู้จบสิ้นตราบใดที่ยังไม่สามารถดับกิเลสได้ 2) ความสัมพันธ์ของกรรมและสังสารวัฏในศาสนาคริสต์ พบว่า บาป คือ สภาวะที่จิตวิญญาณขาดความสัมพันธ์ออกจากพระเจ้า มี 2 ประเภท คือ บาปแต่กำเนิด และ บาปที่มนุษย์เลือกที่จะกระทำความผิดด้วยตนเอง ส่วนการตาย มี 3 มิติ คือ การตายฝ่ายวิญญาณจากบาป การตายฝ่ายร่างกาย และ การตายจากการถูกพิพากษาลงทัณฑ์ ทั้งนี้ไม่มีความเชื่อเรื่องสังสารวัฏ 3) เปรียบเทียบสังสารวัฏในพระพุทธศาสนานิกายเถรวาทกับศาสนาคริสต์นิกายคาทอลิก พบว่า พระพุทธศาสนา มองว่า "สังสารวัฏ" คือข้อเท็จจริงตามกฎธรรมชาติ หนทางเดียวคือการฝึกฝนตนเองเพื่อ "หนีออกจากวงจักร" ส่วนศาสนาคริสต์ ปฏิเสธแนวคิดเรื่องสังสารวัฏ และให้ความสำคัญกับ "ชีวิตเดียว-โอกาสเดียว" ในโลกนี้ เพื่อเลือกที่จะดำเนินชีวิตตามข้อบัญญัติและตอบรับความรักของพระเจ้า เพื่อที่ว่าเมื่อผ่านพ้นความตายและการพิพากษาครั้งสุดท้ายไปแล้ว จิตวิญญาณจะได้เข้าสู่สวรรค์และไม่ต้องแยกจากพระองค์ไปสู่นรกนิรันดร์
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
- บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์
- ข้อความใดๆ ที่ปรากฎในบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความ และข้อคิดเห็นนั้นไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์
เอกสารอ้างอิง
กัลยาณมิตร. โครงการพระไตรปิฏกศึกษา พระไตรปิฎกศึกษาชั้นตรี. สืบค้น 20 มิถุนายน 2569 จาก https://kalyanamitra.org/th/article_detail.php?i=19881
ฟื้น ดอกบัว. (2534). ศาสนเปรียบเทียบ. กรุงเทพฯ: โสภณการพิมพ์.
พระปลัดธนา อคฺคธมฺโม (พิมพารัตน์) และพระครูวินัยธรเจริญ ทนฺตจิตฺโต (คางคำ). (2564). สังสารวัฏในพุทธปรัชญาเถรวาท. วารสารวิชาการ สถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค. 7(1) (มกราคม-เมษายน).
พระมหาธนกร สุขเสริม. (2566). การศึกษาเปรียบเทียบแนวความคิดเรื่องกรรมและการเกิดใหม่. ปริญญามหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2551). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 17. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระเทพโสภณวัฒนา (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2539). กรรมและการเกิดใหม่. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: มูลนิธิ พุทธรรม.
พีรัชชัย แสนทวีเดช. (2564). คริสต์ศาสนศาสตร์เรื่องบาปกรรมในบริบทไทย. ประกาศนียบัตรคริสต์ศาสนศาสตร์ บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยพายัพ.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ยากอบ แมแกแล. รากฐานความมั่นคงแห่งการเชื่อศาสนาคริสต์. สถาบันศาสนศาสตร์ลูเธอร์แรน: ม.ป.ป.
วัชศิลป์ กฤษเจริญ. (2548). คาทอลิกสอนอะไร. พิมพ์ครั้งที่ 4. ราชบุรี: ศูนย์คริสตศาสนธรรม มิซซังราชบุรี.
วศิน อินทสระ. (2546). หลักกรรมและการเวียนว่ายตายเกิด. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์เรือนธรรม.
สมาคมพระคริสตธรรมไทย. (2531). พระคริสต์ธรรมคัมภีร์ภาคพันธสัญญาเดิมและพันธสัญญาใหม่ (ฉบับ 1971). กรุงเทพฯ: สมาคมพระคริสตธรรมไทย.
สมาคมพระคริสตธรรมไทย. (2514). ไบเบิ้ล พระคริสต์คัมภีร์ ภาคพันธสัญญาเดิม. กรุงเทพฯ: สมาคมคริสตธรรมในประเทศไทย.
สมาคมพระคริสตธรรมไทย. (2554). พระคริสตธรรมคัมภีร์ภาคพันธสัญญาเดิมและพันธสัญญาใหม่ ฉบับที่ 19. กรุงเทพฯ: สมาคมพระคริสตธรรมไทย.
