Social Buddhist Philosophy and Poverty Alleviation: Toward a Dhamma-Based Development Paradigm
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This article presents an interdisciplinary analysis of poverty as both a structural and ethical issue through the lens of Social Buddhist Philosophy. Drawing upon core Buddhist teachings, Western moral philosophy, and policy-oriented political science, it proposes a Dhamma-Based Development framework as an alternative to conventional approaches that prioritize economic indicators alone. The article argues that poverty alleviation must be rooted in the respect for human dignity, the promotion of structural freedom, and the genuine expansion of individuals’ capabilities. It reinterprets the Buddhist principle Attā hi attano nātho (One is one’s own refuge) in conversation with Isaiah Berlin’s concept of positive freedom and Amartya Sen’s Capability Approach, highlighting the importance of inner autonomy and opportunity equality. Rather than viewing the state merely as an economic manager, the article envisions a development model in which the state serves as an enabler of structural justice, civic empowerment, and social awakening. This awakening is driven by the elevation of ethical awareness, spiritual consciousness, and the collective power of citizens paving the way for a more holistic and humane path to sustainable development.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
- The published article is copyrighted by the MCU Journal of Buddhist Studies Review.
- Any text that appears in an article that has been published in a journal. It is the responsibility of the article author. And those comments are not considered the views and responsibilities of the editorial team of the MCU Buddhist Review Journal.
References
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2537). เศรษฐศาสตร์กับหลักพุทธธรรม. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2538). พุทธธรรม (ฉบับปรับปรุงและขยายความ). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2538). เศรษฐศาสตร์แห่งความพอเพียงกับพุทธธรรม. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2541). เศรษฐศาสตร์กับหลักพุทธธรรม. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2542). เศรษฐศาสตร์เชิงพุทธ: แนวคิดเพื่อการพัฒนาอย่างยั่งยืน. กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธธรรม.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2543). พุทธธรรมกับการพัฒนา. กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธธรรม.
มหามกุฏราชวิทยาลัย. (2554). พระไตรปิฎกและอรรถกถา ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย ในพระบรมราชูปถัมภ์. พิมพ์ครั้งที่ 8. กรุงเทพฯ: มหามกุฏราชวิทยาลัย.
มูลนิธิมหามกุฏราชวิทยาลัย. (2525). พระไตรปิฎกภาษาไทย (ฉบับสยามรัฐ). กรุงเทพฯ: มหามกุฏราชวิทยาลัย.
วศิน อินทสระ. (2519). หลักคำสอนสำคัญในพระพุทธศาสนา (พุทธปรัชญาเถรวาท). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์บรรณาคาร.
Berlin, I. (1958). Two concepts of liberty. Oxford University Press.
Chang, H.-J. (2002). Kicking away the ladder: Development strategy in historical perspective. Anthem Press.
Fromm, E. (1955). The sane society. Rinehart & Company.
Gramsci, A. (1971). Selections from the prison notebooks. International Publishers.
Johnson, C. (1982). MITI and the Japanese miracle: The growth of industrial policy, 1925–1975. Stanford University Press.
Marshall, T. H. (1950). Citizenship and social class, and other essays. Cambridge: Cambridge University Press.
Nussbaum, M. C. (2011). Creating capabilities: The human development approach. Harvard University Press.
Piketty, T. (2014). Capital in the twenty-first century. Harvard University Press.
Rawls, J. (1971). A theory of justice. Harvard University Press.
Rodrik, D. (2006). Industrial policy for the twenty-first century. Harvard Kennedy School Working Paper.
Schumacher, E. F. (1973). Small is beautiful: Economics as if people mattered. Blond & Briggs.
Sen, A. (1999). Development as freedom. Oxford University Press.
