Ethics of Communication in the Tripitaka

Main Article Content

Phra Prajen Karuttamo
Supavit viram
Phra Witool Santajitto

Abstract

The ethics of communication in the Buddhist scriptures is not merely about manners or polite speech, but a practical ethical system focused on constructive communication, conflict reduction, compassion, and benefit. Its aim is to foster wisdom in the recipient, leading to improved quality of life and peace in society. Buddhist ethics of communication are fundamentally rooted in the principle of Right Speech (Samma Vaca) within the Eightfold Path and the principle of Virtuous Speech (Vajja Supāsiddhi), which comprises five elements: speaking appropriately, speaking truthfully, speaking politely, speaking beneficially, and speaking with compassion. The ethics of communication in the Buddhist scriptures emphasizes not only the accuracy of information but also the ethical outcome for both the sender and the receiver.

Article Details

How to Cite
Karuttamo, P. P., viram, S., & Santajitto, P. W. (2026). Ethics of Communication in the Tripitaka . Journal of MCU Buddhist Review, 10(1), 234–244. retrieved from https://so06.tci-thaijo.org/index.php/jmb/article/view/293233
Section
Academic Article

References

กีรติ บุญเจือ. (2541). จริยศาสตร์สำหรับผู้เริ่มเรียน. (พิมพ์ครั้งที่ 11). กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.

เกศินี จุฑาวิจิตร. (2548). การสื่อสารเพื่อการพัฒนาท้องถิ่น. (พิมพ์ครั้งที่ 3). นครปฐม: เพชรเกษมการพิมพ์.

บุญมี แท่นแก้ว. (2544). ปรัชญาเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.

ปรมะ สตะเวทิน. (2538). หลักนิเทศศาสตร์. (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพฯ ภาพพิมพ์.

ปาริชาติ สถาปิตานนท์ และคณะ. (2559). การสื่อสารแบบมีส่วนร่วมและการพัฒนาชุมชน: จากแนวคิดสู่ปฏิบัติการวิจัยในสังคมไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.

ปรีชา ช้างขวัญยืน, สมภาร พรมทา. (2549). มนุษย์กับการใช้เหตุผล. กรุงเทพฯ: โครงการจัดทำตำราเพื่อการพัฒนาคุณภาพการศึกษาในระดับอุดมศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา.

พระเทวินทร์ เทวินฺโท. (2550). จริยธรรมศาสตร์. กรุงเทพฯ: รุ่งแสงการพิมพ์.

พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต). (2539). การสื่อภาษาเพื่อเข้าถึงสัจธรรม. กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธธรรม.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2551). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลศัพท์. (พิมพ์ครั้งที่ 12). กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2552). พุทธธรรม ฉบับปรับขยาย. (พิมพ์ครั้งที่ 11). กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ราชบัณฑิตยสถาน. (2540). พจนานุกรมศัพท์ปรัชญา อังกฤษ-ไทย ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน.

ราชบัณฑิตยสถาน, (2566). พจนานุกรมศัพท์นิเทศศาสตร์ร่วมสมัย. กรุงเทพฯ: สำนักงานราชบัณฑิตยสถาน

สนิท ศรีสำแดง. (2534). ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับปรัชญาและศาสนา. กรุงเทพฯ: นีลนาราการพิมพ์.

สมยศ นาวีการ. (2545). การบริหารแบบมีส่วนร่วม. กรุงเทพฯ: บรรณกิจ.

สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ. (2563). การกลั่นแกล้งบนโลกไซเบอร์. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: บริษัทวอล์คออนคลาวด์จำกัด

สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน (ก.พ.). (2562). จริยธรรมสำหรับข้าราชการพลเรือนในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน.

ทัศนีย์ เจนวิถีสุข. (2554). การสื่อสารเชิงพุทธกับการเปลี่ยนแปลงสังคม. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.