Comparative Analysis of Asurindarāhū as It Appears in the TipiṬaka with other Scriptures
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research article has three objectives: 1) to study Asurindarāhū as depicted in the Tipiṭaka and other canonical texts; 2) to conduct a comparative analysis of Asurindarāhū as portrayed in the Tipiṭaka and other canonical texts; and 3) to present the findings of the comparative analysis of Asurindarāhū across the Tipiṭaka and other canonical texts. This study This is qualitative research / field-work research. Data were collected from the Tipitaka, Atthakatha (commentaries), as well as books, articles, dissertations, research works. field-work research was conducted using semi-structured in-depth interviews with two key informant groups: 1) experts specializing in Buddhism and the Tipitaka, and 2) experts specializing in other canonical disciplines. The data obtained from documentary sources and interviews were then subjected to comparative analysis and synthesis. The research findings revealed that: 1) Asurindarāhū appears across three major disciplines Buddhism, Astronomy, and Astrology. Buddhism views Asurindarāhū as a "personification and a reminder", emphasizing the use of the Buddha's power and wisdom to eliminate suffering from the mind. Astronomy views Eclipse or Rāhū as a "natural phenomenon" with no physical existence, but rather as an orbital intersection point (the Rāhū Point) among the Earth, the Sun, and the Moon, explaining eclipses through scientifically verifiable principles. Astrology views Rāhū (8) as an "invisible malefic planet" symbolizing delusion, karmic retribution, and uncertainty, and holds that Rāhū 's movement exerts influence over change and human destiny. 2) A comparative analysis of Asurindarāhū across all three disciplines Buddhism, Astronomy, and Astrology reveals distinctly different perspectives: Buddhism focuses on mental liberation, Astronomy explains natural phenomena, while Astrology reflects the relationship between humanity, the cosmos, and fate. 3) Although the three disciplines rest on different foundations, they share a significant common ground: the confrontation with obstacles and human adaptation. Their insights can be applied in complementary ways in the domain of truth (science), belief (astrology), and the cultivation of wisdom (Buddhism) through the mental development that purifies the mind of defilements (kilesa) and ultimately gives rise to Wisdom for liberation.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
- The published article is copyrighted by the MCU Journal of Buddhist Studies Review.
- Any text that appears in an article that has been published in a journal. It is the responsibility of the article author. And those comments are not considered the views and responsibilities of the editorial team of the MCU Buddhist Review Journal.
References
กรมศิลปากร. (2526). ไตรภูมิกถา หรือไตรภูมิพระร่วง พระราชนิพนธ์พระมหาธรรมราชาที่ 1 พญาลิไทย ฉบับตรวจสอบใหม่. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร.
จำนงค์ ทองประเสริฐ. (2539). ปรัชญาประยุกต์ ชุดอินเดีย. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: บริษัทต้นอ้อแกรมมี่ จำกัด.
ณัฏฐาฐิตา มากมูล. (2567). นักศึกษาดาราศาสตร์และโหราศาสตร์. สัมภาษณ์. 30 ตุลาคม.
พระณัฐภัทร กิจฺจกาโร. (2567). นักวิชาการศึกษา ภาควิชาพระพุทธศาสนา คณะพุทธศาสตร์ มหาวิทยาลัย มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. สัมภาษณ์. 30 ตุลาคม.
นิพนธ์ ทรายเพชร. (2554). ระบบสุริยะและดาวฤกษ์ วิทยาศาสตร์ 2. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2551). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. กรุงเทพฯ: บริษัท สหธรรมิก จำกัด.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2534). พระไตรปิฎกพร้อมอรรถกถา แปล ชุด 91 เล่ม. กรุงเทพฯ: มหามกุฏราชวิทยาลัย.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2535). พระไตรปิฎกภาษาบาลี ฉบับมหาจุฬาเตปิฏกํ 2500. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย,
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2560). อรรถกถาภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. กรุงเทพฯ: บริษัท นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่น จำกัด.
วันวิสาข์ ธรรมานนท์. (2563). ประวัติศาสตร์และโบราณคดีอินเดียสมัยโบราณ. ปัตตานี: ฝ่ายเทคโนโลยีทางการศึกษา สำนักวิทยบริการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
วิสุทธิ์ ภิญโตวานิชตะ. (2538). วันนี้ร่วมต้อนรับราหู. กรุงเทพฯ: มติชน.
Behari, B. (2001). Myth & Reality of Rahu & Ketu. New Delhi: Motilal Banarsidass.
Dreyer, J. L. E. (2006). A History of Astronomy from Thales to Kepler. New York: Cosimo Classics /Dover Publications.
Gauquelin, M. (1988). The Cosmic Clocks: From Astrology to a Modern Science of Circadian Rhythms. Chicago: Henry Regnery Company.
Gethin, R. (1998). The Foundations of Buddhism. Oxford: Oxford University Press.
Harvey, P. (2013). An Introduction to Buddhism: Teachings, History and Practices. (2nd ed.). Cambridge: Cambridge University Press.
Holton, G., & Brush, S. G. (2001). Physics, the Human Adventure: From Copernicus to Einstein and Beyond. New Brunswick, NJ: Rutgers University Press.
Kapoor, G. S. (2018). Hindu Astrology and the Influence of Rāhū & Ketu on Human Destiny. New Delhi: Vedic Press.
Majumdar, R. C. (1977). Ancient India. Delhi: Motilal Banarsidass.
Repko, A. F., & Szostak, R. (2020). Interdisciplinary Research: Process and Theory. (4th ed.). Thousand Oaks, CA: SAGE Publications.
Thurston, H. (1994). Early Astronomy: From Babylonia to Copernicus. New York: Springer-Verlag.
