Faith and Rituals in Buddhist Healing Aspect Related to the Medicine Buddha: A Case Study of Bhaisajyaguru and Phra Kring Pawares
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research article aimed to: 1) study faith and rituals in Buddhist healing related to Bhaisajyaguru; 2) study faith and rituals in Buddhist healing related to Phra Kring Pawares; and 3) comparatively examine faith and rituals in Buddhist healing related to the Medicine Buddha through a case study of Bhaisajyaguru and Phra Kring Pawares. This study employed a qualitative research methodology using documentary research and field study in Bangkok and its vicinity. The key informants consisted of 26 participants, including monks, scholars, ritual practitioners, and lay Buddhists from both Mahāyāna and Theravāda traditions. Data collection instruments included semi-structured interviews and documentary review. Data were analyzed through content analysis and thematic analysis and presented by descriptive analysis.The research findings revealed that: 1) the concept of Buddhist healing in the context of Bhaisajyaguru is rooted in the Bodhisattva ideal, great compassion, and the Twelve Great Vows, aiming to heal suffering in physical, mental, spiritual, and social dimensions. Devotees commonly engage in chanting the Buddha’s name, reciting dhāraṇī, and performing religious rituals to cultivate encouragement, hope, and holistic well-being; 2) the concept of Buddhist healing in the context of Phra Kring Pawares is associated with beliefs in Buddhist sacred power, the sanctity of religious objects, and consecration rituals in Thai Theravāda Buddhism. Phra Kring Pawares functions as a symbolic medium of faith that enhances psychological stability, reassurance, and spiritual well-being among devotees; and 3) although Bhaisajyaguru and Phra Kring Pawares differ in doctrinal background, ritual forms, and cultural contexts, both employ faith and rituals as essential mechanisms of Buddhist healing in creating meaning, reducing suffering, and promoting holistic well-being. The new body of knowledge derived from this research is the “Faith-Ritual Buddhist Healing Model,” which explains the process through which faith leads to ritual participation, resulting in psychological transformation, healing, and holistic well-being. This model can be applied to spiritual health promotion, patient care, community development, and the strengthening of social resilience in contemporary Buddhist contexts.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
- The published article is copyrighted by the MCU Journal of Buddhist Studies Review.
- Any text that appears in an article that has been published in a journal. It is the responsibility of the article author. And those comments are not considered the views and responsibilities of the editorial team of the MCU Buddhist Review Journal.
References
กรมศิลปากร. (2563). พระไภษัชยคุรุ: พระพุทธเจ้าบรมครูแห่งโอสถ. กรุงเทพฯ: รุ่งศิลป์การพิมพ์.
ติปิฏกาจารย์เสวียนจังแห่งราชวงศ์ถัง. (2564). ไภษัชยคุรุไวฑูรยประภาปูรวปณิธานสูตร. แปลโดย เกวลี เพชราทิพย์และกนกพร นุ่มทอง. กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธรังษี.
ธนุตม์ ธรรมพิทักษ์. (2559). แนวคิด ความเชื่อ และพุทธปฏิมากรรมเฉพาะของพระไภษัชยคุรุฯ โดยใช้ ประติมานวิทยา. รายงานวิจัย. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
บุญเหลือ ออประเสริฐ. (2549). ศาสตร์และศิลป์มรดกไทย. กรุงเทพฯ: คอมม่า ดีไซน์แอนด์พริ้นท์.
ประทีป ปัจฉิมทึก. (ม.ป.ป.). จากคอลัมน์ดังของ พลายชุมพล ไทยรัฐ เล่ม 4: ปาฏิหาริย์จากหิ้งพระ เปิดทุกมิติ เรื่องพระกริ่ง. กรุงเทพฯ: โอเอส พริ้นติ้งเฮ้าส์.
พุทธทาสภิกขุ. (2563). ทบทวนธรรมบรรยายภิกษุ ปี 2513 ครั้งที่ 1: ศรัทธา. ถอดความโดย พาโกดา. สืบค้น 6 พฤศจิกายน 2568 จาก https://pagoda.or.th/buddhadasa/2513-1.html
พระธรรมโมลี (ทองอยู่) และ ยโสธารา ศิริภาประภากร. (2560). ประเพณีการแห่พระเจ้าหมอของชุมชนโบราณพันปีปราสาทช่างปี่ ตําบลช่างปี่ อําเภอศีขรภูมิ จังหวัดสุรินทร์. วารสารวนัมฎองแหรกพุทธศาสตรปริทรรศน์. 4(1), 84-98.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
รอบทิศ ไวยสุศรี. (2551). การศึกษาวิเคราะห์พระเครื่องในฐานะเป็นกุศโลบายในการปฏิบัติธรรม. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
เสถียร โพธินันทะ. (ม.ป.ป.). กำเนิดพระพุทธรูปกริ่ง. สืบค้น 15 ตุลาคม 2568 จาก https://site s.google. com/view/satianpothinunta
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2564). การแพทย์ยุคใหม่ในพุทธทัศน์. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธธรรม.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2567). จะพัฒนาคนกันได้อย่างไร?. สืบค้น 7 กันยายน 2568 จาก https://www.watnyanaves.net/th/book_detail/116
สมภาร พรมทา. (2540). พุทธศาสนามหายาน: นิกายหลักของพระพุทธศาสนา. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.
องค์การอนามัยโลก. (2559). WHO Traditional Medicine Strategy 2014-2023 [ยุทธศาสตร์การแพทย์ดั้งเดิมขององค์การอนามัยโลก พ.ศ. 2557-2566]. แปลโดย ดิสทัต โรจนาลักษณ์. กรุงเทพฯ: อุษาการพิมพ์.
Bell, C. (1992). Ritual Theory, Ritual Practice. New York: Oxford University Press.
Craig, S. R. (2022). Buddhist Healing Practices. In The Oxford Handbook of Buddhist Practice. New York: Oxford University Press.
Geertz, C. (1973). The Interpretation of Cultures. New York: Basic Books.
O’Brien, M. E. (2018). Spirituality in Nursing: Standing on Holy Ground. (6th ed.). Massachusetts: Jones & Bartlett Learning.
Paonil, W. & Sringernyuang, L. (2002). Buddhist Perspectives on Health and Healing. The Chulalongkorn Journal of Buddhist Studies. 1(2), 93-105.
Pargament, K. I. (1997). The Psychology of Religion and Coping: Theory, Research, Practice. New York: Guilford Press.
Smart, N. (1998). The World's Religions. (2nd ed.). Cambridge: Cambridge University Press.
Sundler, A. J., Lindberg, E., Nilsson, C., & Palmér, L. (2019). Qualitative thematic analysis based on descriptive phenomenology. Nursing Open. 6, 733–739.
Turner, V. (2017). The Ritual Process: Structure and Anti-Structure. London and New York: Routledge.
