วิเคราะห์ 5 บุคคลผู้ถูกธรณีสูบลงอเวจีมหานรก
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความหมายและลักษณะของอเวจีมหานรก กรรมครุกรรม(อนันตริยกรรม) ที่ปรากฏในพระไตรปิฎกและอรรถกถาเพื่อใช้วิเคราะห์กรณีศึกษา 5 บุคคล ผู้ถูกธรณีสูบลงอเวจีมหานรก ได้แก่ พระเทวทัต พระเจ้าสุปปะพุทธ นางจิญจมาณวิกา นันทมานพ และ นันทยักษ์ และเพื่อสังเคราะห์องค์ความรู้ใหม่ใหม่ระหว่างความสัมพันธ์ของเจตนากรรมและผลของกรรมในปรากฏการณ์ธรณีสูบ ผลการศึกษาพบว่า ปรากฏการณ์ธรณีสูบที่เป็นผลของอนันตริยกรรมได้แก่ 1) มาตุฆาต 2) ปิตุฆาต 3) อรหันตฆาต 4) โลหิตุปบาท และ 5) สังฆเภท ซึ่งเป็นครุกรรมฝ่ายอกุศลกรรม คือ กรณีของพระเทวทัตที่ตรงตามคำนิยามของอนันตริยกรรมมี 2 ประการ คือ สังฆเภทและโลหิตุปบาท ส่วนกรณีพระเจ้าสุปปะพุทธ นางจิญจมาณวิกา นันทมานพ และนันทยักษ์ แม้ไม่ใช่อนันตริยกรรมโดยตรงต่อพระพุทธเจ้าแต่ก็จัดเป็นครุกรรมที่มีเจตนามุ่งร้ายต่อพระพุทธเจ้าและพระอรหันต์ผู้เป็นเนื้อนาบุญสูงสุด การวิเคราะห์พบว่าการตีความปรากฏการณ์ธรณีสูบในคัมภีร์และงานวิชาการแบ่งได้ 3 แบบ คือ 1) การตีความเชิงปาฎิหาริย์ที่เชื่อว่าแผ่นดินแยกออกจริงในทันทีที่บาปกรรมถึงจุดสิ้นสุด 2) การตีความเชิงสัญลักษณ์ทางสังคมที่มองว่าธรณีสูบสะท้อนให้เห็นการลงโทษของชุมชนต่อผู้กระทำผิดร้ายแรง และ 3) การตีความเชิงจริยศาสตร์ที่ให้ความสำคัญกับความรุนแรงของผลกรรมตามคุณธรรมของผู้ถูกกระทำและผลของวิบากกรรมในทิฏฐธรรมเวทนียกรรม ดังนั้น กรณีศึกษาของบุคคลทั้ง 5 นี้จึงอธิบายได้ว่าเหตุใดกรรมจึงให้ผลทันทีในชาตินี้ และสามารถนำไปใช้วิเคราะห์ปรากฏการณ์ทิฏฐธรรมเวทนียกรรมกรณีอื่นในคัมภีร์พระพุทธศาสนาต่อไป
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
- บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์
- ข้อความใดๆ ที่ปรากฎในบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความ และข้อคิดเห็นนั้นไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์
เอกสารอ้างอิง
บรรจบ บรรณรุจิ. (2551). ปาฏิหาริย์แห่งกรรม ภาค 1. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พ.ต. ป หลงสมบุญ (ประยุทธ์ หลงสมบุญ). (2540). พจนานุกรม มคธ-ไทย. กรุงเทพฯ: ร้านเรืองปัญญา.
พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542. (2556). กรุงเทพฯ: นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์.
พร รัตนสุวรรณ. (2542). นรก-สวรรค์. กรุงเทพฯ: วิญญาณ.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2557). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2557). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมโมลี (วิลาศ ญาณวโร). (2545). โลกทีปนี. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ดอกหญ้า.
พุทธทาสภิกขุ. (2550). กรรมเหนือกรรม. กรุงเทพฯ: ภาพพิมพ์.
พระภาวนาพิศาลเมธี วิ. (ประเสริฐ มนฺตเสวี). 2562. วิปัสสนาเพื่อความดับกรรม. กรุงเทพฯ: ห้างหุ้นส่วนจำกัด ประยูรสาส์นไทย การพิมพ์.
พระสัทธัมมโชติกะ ธัมมาจริยะ. (2556). ปรมัตถโชติกะ มหาอภิธัมมัตถสังคหฎีกา ปริจเฉทที่ 5 เล่ม 1 วีถิมุตตะสังคหะ “ภูมิจตุกกะ-ปฏิสนธิจตุกกะ”. กรุงเทพฯ: หจก. ทิพยวิสุทธิ์.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2556). อรรถกถาภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราชสกลมหาสังฆปริณายก. (2554). หลักกรรมในพระพุทธศาสนา. นครปฐม: มหามกุฏราชวิทยาลัย.