INSTITUTIONAL FACTORS AND EMPLOYEE SILENCE AFFECTING THE DISCRETION OF THAI LABOR INSPECTORS: AN ANALYSIS THROUGH STREET LEVEL BUREAUCRACY THEORY
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
In this academic article, the implementation gaps within the Thai labor protection policy under the Labor Protection Act B.E. 2541 (1998) were analyzed. Michael Lipsky’s Street-Level Bureaucracy Theory was applied to the analysis, and empirical insights from the author's ten-year professional experience as a labor legal advisor and human resource manager were integrated. It was revealed by the study that the efficiency of the petition review mechanism is not aligned with statutory law. Instead, frontline policies were found to be reconstructed through coping mechanisms adopted by labor inspectors to survive institutional constraints, such as caseload overloads, staff shortages, and statutory time limits under Section 124. Driven by the targets of New Public Management, formal administrative procedures were observed to be shifted toward informal mediation by inspectors to achieve quantitative speed metrics. Concurrently, the field environment was shown to be suppressed by employee silence, which was fueled by a power asymmetry and fear of job insecurity. Consequently, workers were compelled by negotiations under fear and informational disadvantage to forfeit their legal rights. The actual frontline policy was thus evaluated as a bureaucratic statistical tool rather than a safeguard for labor rights. Finally, a paradigm shift toward equity-focused network governance was proposed through the establishment of horizontal collaborations, whereby external actors, such as labor unions and legal networks, could be integrated as proactive co-inspectors to counter power imbalances, dismantle worker silence, and sustainably restore the integrity of labor protection laws.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการพิจารณาจากคณะกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิและเผยแผ่ในวารสารฉบับนี้ เป็นทัศนคติและข้อคิดเห็นส่วนบุคคลของผู้เขียนแต่ละท่าน ไม่ถือว่าเป็นทัศนะคติและความรับผิดชอบ
ของบรรณาธิการ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารศรีล้านช้างปริทรรศน์ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารศรีล้านช้างปริทรรศน์ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักอักษรจากวารสารศรีล้านช้างปริทรรศน์ ก่อนเท่านั้น
References
กรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน. (2568). รายงานผลการดำเนินงานประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2568. กระทรวงแรงงาน.
พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541. (2541, 20 กุมภาพันธ์). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 115 ตอนที่ 8 ก. หน้า 1-47.
วรวิทย์ เจริญเลิศ. (2565). ความยืดหยุ่นของตลาดแรงงานกับความคุ้มครองทางสังคม: ศึกษากรณีบทบาทพนักงานตรวจแรงงานในการบังคับใช้กฎหมาย. สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข.
ศุภชัย ยาวะประภาษ. (2554). การบริหารราชการไทย: ขอบข่ายและแนวโน้ม. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย.
สุภัทรา ชาญวิจารณ์. (2566). กระบวนทัศน์ไตรภาคีและการประกอบสร้างความยุติธรรมหน้างานในระบบตรวจแรงงานไทย [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์].
Brodkin, E. Z. (2011). Policy Work: Street-level Organizations under New Public Management. Journal of Public Administration Research and Theory, 21(suppl_2), i253-i277.
Denhardt, J. V., & Denhardt, R. B. (2015). The New Public Service: Serving, Not Steering (4th ed.). Routledge.
Evans, T. (2010). Professional Discretion in Welfare Services: Beyond Street-level Bureaucracy. Ashgate Publishing.
Hood, C. (1991). A public management for all seasons?. Public Administration, 69(1), 3-19.
Lipsky, M. (1980). Street-level Bureaucracy: Dilemmas of the Individual in Public Services. Russell Sage Foundation.
Osborne, S. P. (Ed.). (2010). The New Public Governance: Emerging Perspectives on the Theory and Practice of Public Governance. Routledge.
