การเมืองท้องถิ่นกับความร่วมมือระหว่างท้องถิ่น ในการจัดทำบริการสาธารณะ

Main Article Content

สุทธิเกียรติ อังกาบูรณะ

บทคัดย่อ

     บทความนี้นำเสนอผลการศึกษาถึงปัจจัยทางการเมืองท้องถิ่นที่ส่งผลต่อความร่วมมือระหว่างท้องถิ่นในการจัดทำบริการสาธารณะ โดยมุ่งหาคำตอบว่าปัจจัยทางการเมืองท้องถิ่น อะไรที่ส่งผลต่อความสำเร็จของความร่วมมือระหว่างท้องถิ่นภายใต้การทำบันทึกข้อตกลงร่วมกัน (MOU) ในการจัดทำบริการสาธารณะ ผลการศึกษาพบว่าความสำเร็จของความร่วมมือระหว่างท้องถิ่นภายใต้การทำบันทึกข้อตกลงร่วมกัน(MOU) ในการจัดทำบริการสาธารณะ เป็นผลมาจากลักษณะที่โดดเด่นของปัจจัยด้านสภาพแวดล้อมทางการเมืองท้องถิ่น นโยบายของผู้บริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นความสัมพันธ์ทางการเมืองท้องถิ่น ทั้งในรูปแบบที่เป็นทางการและไม่เป็นทางการตลอดจนภาวะผู้นำของผู้บริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น


     แรงกดดันทางการเมืองทั้งจากภายในท้องถิ่นและภายนอกท้องถิ่น ไปจนถึงปัจจัยด้านการมีส่วนร่วมของประชาชนในท้องถิ่น ทั้งในการริเริ่มและขับเคลื่อนความร่วมมือ ตลอดจนการมีส่วนร่วมในผลประโยชน์ที่เกิดขึ้นจากความร่วมมือและร่วมประเมินผลความร่วมมือที่เกิดขึ้น ซึ่งล้วนเป็นปัจจัยที่มีบทบาทสำคัญในการส่งเสริม สนับสนุนและขับเคลื่อนให้ความร่วมมือระหว่างท้องถิ่นภายใต้การทำบันทึกข้อตกลงร่วมกัน (MOU) ในการจัดทำบริการสาธารณะ สามารถดำเนินไปจนประสบความสำเร็จอย่าง มีประสิทธิภาพและเกิดประสิทธิผลต่อการพัฒนาคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น ตรงตามความ
ต้องการของประชาชนในท้องถิ่น

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
อังกาบูรณะ ส. . (2020). การเมืองท้องถิ่นกับความร่วมมือระหว่างท้องถิ่น ในการจัดทำบริการสาธารณะ. วารสารสถาบันพระปกเกล้า, 15(3), 38–60. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/kpi_journal/article/view/244115
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

กองแผนและงบประมาณ องค์การบริหารส่วนจังหวัดอ่างทอง. (2557) รายงานผลการดำเนินงานขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการจัดทำบริการสาธารณะโดยความร่วมมือในการบริหารงานระหว่างท้องถิ่นที่ได้รับการสนับสนุนจากองค์การบริหารส่วนจังหวัดอ่างทอง. อ่างทอง: กองแผนและงบประมาณ องค์การบริหารส่วนจังหวัดอ่างทอง.

โกวิทย์ พวงงาม. (2559). การปกครองท้องถิ่นไทย: หลักการและมิติใหม่ในอนาคต. พิมพ์ครั้งที่ 9. กรุงเทพฯ: วิญญูชน.

นครินทร์ เมฆไตรรัตน์. (2542). รายงานวิจัยเรื่อง การเมืองในระดับท้องถิ่นกับการพัฒนาการเมืองในระบอบประชาธิปไตย: ศึกษาเปรียบเทียบการเมืองท้องถิ่นของสองนครในเขตภาคเหนือของประเทศไทย. กรุงเทพฯ: กองการพิมพ์ สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.

นครินทร์ เมฆไตรรัตน์ และคณะ. (ม.ป.ป.). ความร่วมมือระหว่างองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: คณะที่ปรึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

นครินทร์ เมฆไตรรัตน์ และคณะ. (2555). คู่มือการจัดตั้งองค์กรความร่วมมือระหว่างองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น องค์กรความร่วมมือระหว่างประเทศ (JICA) และมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

นครินทร์ เมฆไตรรัตน์ และคณะ. (2552). รายงานผลการศึกษาความก้าวหน้าของการกระจายอำนาจในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัยและให้คำปรึกษาแห่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

นรนิติ เศรษฐบุตร และคณะ. (2545). การสร้างเสริมสมรรถนะขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย.

ปธาน สุวรรณมงคล. (2554). การเมืองท้องถิ่น : การเมืองของใคร โดยใคร และเพื่อใคร. พิมพ์ครั้งที่ 2. นนทบุรี: จตุพร ดีไซน์.

วสันต์ เหลืองประภัสร์. (2549). การศึกษาแนวทางการดำเนินงานร่วมกันเพื่อจัดบริการสาธารณะขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในต่างประเทศ. นนทบุรี: สถาบันพระปกเกล้า.

วสันต์ เหลืองประภัสร์. (2559). การรวมศูนย์อำนาจและการกระจายอำนาจกับการบริหารราชการแผ่นดินไทย : การทบทวนแนวคิด ข้อถกเถียง และข้อพิจารณาเพื่อการปฏิรูป. กรุงเทพฯ : สถาบันพระปกเกล้า.

วุฒิสาร ตันไชย. (2555). ทิศบ้านทางเมือง. กรุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า.

ศุภสวัสดิ์ ชัชวาลย์. (2555). การเมืองในกระบวนการกระจายอำนาจ: ศึกษาผ่านบทบาทของนักวิชาการข้าราชการ นักการเมืองและประชาชน. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ศุภสวัสดิ์ ชัชวาลย์, (2553). “การเสริมสร้างขีดความสามารถในการบริหารงานและธรรมาภิบาลขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น” ใน การกระจายอำนาจกับการปฏิรูปประเทศไทย เล่มที่ 3 ว่าด้วยการยกระดับมาตรฐานการจัดบริการสาธารณะ การบริหารจัดการ และธรรมาภิบาลขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น, บรรณาธิการโดย วีระศักดิ์ เครือเทพ และจรัส สุวรรณมาลา, กรุงเทพฯ: ศูนย์ส่งเสริมนวัตกรรมและธรรมาภิบาลท้องถิ่น คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 33-34.

พระราชบัญญัติเทศบาล พุทธศักราช 2496

สำนักงานคณะกรรมการการกระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. “ตารางสัดส่วนการจัดสรรรายได้ให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น.” สำนักงานคณะกรรมการการกระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. http://www.odloc.go.th/web/page_id=1562 (สืบค้นเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม 2560)

สำนักพัฒนาระบบ รูปแบบและโครงสร้าง กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น. “สถิติการจัดตั้ง/เปลี่ยนแปลงฐานะ/ยุบรวม/เปลี่ยนชื่อ/เปลี่ยนแปลงเขต/แยกพื้นที่บางส่วน/จำนวนองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น.” สำนักพัฒนาระบบ รูปแบบและโครงสร้าง กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น. http://www.dla.go.th/servlet/TemplateOrganizeServlet?...3962 (สืบค้นเมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560)

กรวีย์ ปริศนานันทกุล. สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอ่างทอง. สัมภาษณ์. 28 เมษายน 2557 และ 5 สิงหาคม 2557.

ชวาล แก้วลือ. รองปลัดเทศบาลตำบลเกาะคา. สัมภาษณ์. 20 พฤศจิกายน 2558 และ 2 กุมภาพันธ์ 2559.

ณิสรา พรมแก้วงาม. ผู้อำนวยการกองสาธารณสุข เทศบาลตำบลเกาะคา. สัมภาษณ์. 23 และ 25 พฤศจิกายน 2558 และ 21 มกราคม 2559.

เพ็ญภัค รัตนคำฟู. นายกเทศมนตรีตำบลเกาะคา. สัมภาษณ์. 24 พฤศจิกายน 2558.

วินัย จันทร์ทอง. ผู้อำนวยการกองช่าง องค์การบริหารส่วนจังหวัดอ่างทอง. สัมภาษณ์. 28 เมษายน 2557.

วุฒิกร พิจอมบุตร. ปลัดเทศบาลตำบลเกาะคา. สัมภาษณ์. 25 พฤศจิกายน 2558.

สุชิน อร่ามพงษ์. ผู้อำนวยการกองแผนและงบประมาณ องค์การบริหารส่วนจังหวัดอ่างทอง. สัมภาษณ์. 2 เมษายน 2557 และ 13 กุมภาพันธ์ 2558.

อัปสร เวศพันธ์. ปลัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดอ่างทอง. สัมภาษณ์. 13 กุมภาพันธ์ 2558.

Donnell, O’ Orla. (2012). Strategic collaboration in local government A review of international examples of strategic collaboration in local government. Dublin: Institute of Public Administration: IPA.

Emminghaus, Christoph. (2003). Municipal Development Cooperation: Approaches and experiences of other bilateral and multilateral donors. Studies of the Netherlands, Great Britain, Denmark, and the European Union. Eschborn: Deutsche Gesellschaft f?rTechnische Zusammenarbeit.

Lawrence, David M.. (2007). “Article 10: Interlocal Cooperation, Regional Organizations, and City-County Consolidation.” In County and Municipal Government in North Carolina. 1-3. North Carolina: University of North Carolina School of Government.

Przeworski, Adam and Teune, Henry J. (1970). The Logic of Comparative Social Inquiry. New York: John Wiley & Sons.