การเสริมพลังของผู้หญิง ในการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประเทศไทย

Main Article Content

ถวิลวดี บุรีกุล
รัชวดี แสงมหะหมัด

บทคัดย่อ

     องค์ประกอบหนึ่งที่สำคัญของหลักธรรมาภิบาล คือ การมีส่วนร่วมของประชาชน โดยมุ่งเน้นที่การเปิดโอกาสให้ประชาชนได้เข้ามามีส่วนร่วมทางการเมืองที่นอกเหนือจากการเลือกตั้ง การเป็นผู้นำและการมีส่วนร่วมทางการเมืองของผู้หญิงได้รับการจำกัดในหลายๆ ประเทศ เช่นเดียวกับประเทศไทย ที่ผู้หญิงไม่ค่อยมีโอกาสมากนักในการเข้ามาเป็นตัวแทนในฐานะผู้นำต่างๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ผู้นำทางการเมืองหน่วยงานราชการ หน่วยงานเอกชน หรือสถาบันการศึกษา แม้ว่า ผู้หญิงเหล่านั้นจะมีความสามารถเพียงพอและสามารถเป็นผู้นำแห่งการเปลี่ยนแปลงได้ รวมถึงมีสิทธิ
อย่างเท่าเทียมในการเข้าร่วมในการบริหารจัดการที่เป็นประชาธิปไตย เพียงแต่โอกาสนั้นได้ถูกจำกัด


     การศึกษานี้มีจุดมุ่งหมายที่จะศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อการมีส่วนร่วมทางการเมืองของผู้หญิงในประเทศไทย นอกจากนี้ ยังได้ศึกษาจากอุปสรรคและบทเรียนจากต่างประเทศ เช่น อินเดีย อินโดนีเซีย เพื่อหาแนวทางในการเสริมพลังให้กับหญิงไทยในการเข้ามามีส่วนร่วมทางการเมือง สำหรับข้อมูลที่ใช้ในการศึกษานั้นมาจากการสำรวจวรรณกรรม การสัมภาษณ์เชิงลึกบุคคลที่เกี่ยวข้อง เช่น ผู้นำพรรคการเมืองข้าราชการ ผู้นำชุมชน และ องค์กรพัฒนาเอกชน (NGOs) นอกจากนี้ยังมีการระดมความคิดเห็นโดยใช้กระบวนการมีส่วนร่วมในสี่พื้นที่ของประเทศไทย และสุดท้าย มีการจัดทำยุทธศาสตร์เพื่อเสริมพลังให้กับผู้หญิงไทยในการเข้ามามีส่วนร่วมทางการเมือง ทั้งนี้ ผลการศึกษา พบว่า ปัจจัยที่มีผลต่อการมีส่วนร่วมทางการเมืองของ ผู้หญิง ประกอบด้วย การเสริมสร้างคุณลักษณะที่สำคัญ เช่น ภาวะผู้นำ และการมีจิตอาสาทำงานเพื่อสังคม นอกจากนี้ สังคมและครอบครัวควรให้การสนับสนุนและพร้อมที่จะให้โอกาสผู้หญิงได้แสดงศักยภาพในทางการเมือง รวมถึงประเทศไทยควรมีนโยบายและกฎหมายทั้งจากรัฐและพรรคการเมืองที่สนับสนุนให้ผู้หญิงมีบทบาททางการเมืองมากขึ้น โดยในการศึกษานี้ได้นำเสนอแผนยุทธศาสตร์และรูปแบบการฝึกอบรมเพื่อเสริมพลังให้กับผู้หญิงในการเข้ามามีส่วนร่วมทางการเมืองโดยมีทั้งหมด 3 ยุทธศาสตร์ ประกอบด้วย ยุทธศาสตร์การพัฒนาศักยภาพและการสร้างภาวะผู้นำยุทธศาสตร์การสร้างกลไกเสริมบทบาทของผู้หญิงและการขับเคลื่อนกลไก และยุทธศาสตร์การสื่อสารความสำเร็จและการสร้างเครือข่าย

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
บุรีกุล ถ. ., & แสงมหะหมัด ร. . (2020). การเสริมพลังของผู้หญิง ในการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประเทศไทย. วารสารสถาบันพระปกเกล้า, 14(2), 63–86. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/kpi_journal/article/view/244167
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

จุรี วิจิตรวาทการ และคณะ. (2553). รายงานการวิจัย การศึกษาแนวทางส่งเสริม การบูรณาการมิติหญิง ชายเพื่อการพัฒนาตามปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง. กรุงเทพฯ : สำนักงานกิจการสตรีและสถาบันครอบครัวและศูนย์สาธารณประโยชน์และประชาคม สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.

ถวิลวดี บุรีกุล และปัทมา สูบกำปัง. (2544). ผู้หญิงไทยกับการเมืองหลังการมีรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2540. นนทบุรี : สถาบันพระปกเกล้า.

ทิชา ณ นคร และคณะ. (2545). ผู้หญิงกับรัฐธรรมนูญ : บันทึกการเดินทางสู่ความเสมอภาค. กรุงเทพฯ : เครือข่ายผู้หญิงกับรัฐธรรมนูญ.

พรเพ็ญ เพชรสุขศิริ และอลงกรณ์ คูตระกูล. (2549). โครงการศึกษาข้อคิดเห็นของผู้มีส่วนร่วมโดยตรงต่อการมีส่วนร่วมในการปกครองส่วนท้องถิ่นของสตรีในประเทศไทย.

สถาบันพระปกเกล้า. (2556). ทศธรรม : ตัวชี้วัดการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดี. พิมพ์ครั้งที่ 6. กรุงเทพฯ : สถาบันพระปกเกล้า.

สมสุดา ผู้พัฒน์ และ จุฬารัตน์ วัฒนะ. (2556). บทบาทสตรีกับพื้นที่ทางการเมือง โครงการติดตามและประเมินผลการดำเนินงานด้านสตรีและครอบครัว. สำนักงานกิจการสตรีและสถาบันครอบครัว. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

สุธีรา วิจิตรานนท์ และเมทินี พงษ์เวช. (2546). มิติหญิงชายในด้านการเมืองและการบริหาร. สถาบันวิจัยบทบาทหญิงชายและการพัฒนา. บริษัท เอดิสัน เพรส โปรดักส์ จำกัด.

สำนักงานกิจการสตรีและสถาบันครอบครัว. (2555). รายงานสรุปผลการอบรมเพิ่มทักษะการบริหารงานแก่สมาชิก อบต. เทศบาลสตรี ใน 76 จังหวัด.

Cattleya, Leya. (2010). Review of Increasing Women’s Political Participation and Strengthening Good Governance in Indonesia Program. The Asia Foundation’s program funded by the Royal Norwegian Embassy, Jakarta.

Chege, R. (n.d.). A Curriculum for the training of trainers in gender mainstreaming. Nairoboi, Kenya: African Women’s Development and Communication Network By IMAGEMATE.

Dahlerup, Drude, (2008). “Gender Quotas in Politics: Empowerment from Above or from Below?” In Women’s Political Participation and Representation in Asia: Obstacles and Challenges, edited by Iwanaga, Kazuki. Copenhagen: NIAS Press.

Farzana Bari. (2005). Women’s Political Participation: Issues and Challenges. Division for the dvancement of Women (DAW), United Nation. Bari .2005, pp. 3-5.

Iwanaga, Kazuki. (2008). Women’s Political Participation and Representation in Asia: Obstacles and Challenges. Copenhagen: NIAS Press.

Inter-Parliamentary Council. (2013). “Plan of Action to Correct Present Imbalances in the Participation of Men and Women in Political life, “Inter-Parliamentary Union. Accessed April 21, 2013, http://www.ipu.org/wmn-e/planactn.htm.

Oliver H. Woshinsky. (1995). Culture and Politics. Eaglewood Cliffs, NJ: Prentice Hall. pp. 106-121.

Zabaleta Kaehler, Carla, and Paula De Dios Ruiz. (2008-2009). Gender analysis of women’s political participation in 7 South-East Asian countries: Bangladesh, Cambodia, the Philippines, Indonesia, Sri Lanka, East Timor and Vietnam. Regional Gender Programme in South-East Asia – Stage II, Enjambra Contra la Explotaci?n Sexual and Paz y Desarrollo.

สำนักงานกิจการสตรีและสถาบันครอบครัว. (2556). แผนปฏิบัติราชการ 4 ปี พ.ศ. 2555 – 2558 ฉบับทบทวนเมื่อ 21-23 มกราคม สืบค้นจาก www.women-family.go.th/wofa/modules/ website/upload/article/dba9429ef6ad985bacb3379f05cd4622

สำนักงานคณะกรรมการสิทธิมนุษยชาติ. (2556). พันธกรณีระหว่างประเทศอนุสัญญาว่าด้วยการขจัดการเลือกปฏิบัติต่อสตรีในทุกรูปแบบ. สืบค้นจาก: http://www.nhrc.or.th/2012/wb/th/index.php

Cliveti, Minodora. (2005). “Mechanisms to ensure women’s participation in decision-making.” Parliament Assembly, Council of Europe. Accessed April 21, 2013, http://assembly.coe.int/ASP/Doc/XrefViewHTML.asp?FileId=11068&Language=EN

Inter-Parliamentary Council. (1994). “Plan of Action to Correct Present Imbalances in the Participation of Men and Women in Political Life,” Inter-Parliamentary Union. accessed April 21, 2013, http://www.ipu.org/wmn-e/planactn.htm

IPU. (2014). Women in Politics. Available on http://www.ipu.org/wmn-e/classif.htm

National Democratic Institute for International Affairs. (2013). Increasing Women’s Political Participation Though Effective Training Programs: A Guide to Best Practices and Lessons Learned. Available on https://www.ndi.org/files/Training-Manual-Increasing-WPP-Through-Effective-Training-Programs.pdf.

The Centre for Women in Governance. (2009). Strengthening Women’s Participation in Government ad Civil Society Uganda. Available on http://www.cewigo.org/report/strengthening-womens-participation-government-and-civil-society-uganda

United Nations News Centre. (2013). “Women’s political participation must be accelerated through quotas – UN official,” accessed April 21, 2013, http://www.un.org/apps/news/story.asp?newsid=41445&cr=un.

Sita Aripurnami. สัมภาษณ์โดย ถวิลวดี บุรีกุล, ปัทมา สูบกำปัง, และรัชดี แสงมหะหมัด, Women Research Institute, 14 กันยายน 2554.