ความสุขของคนดอนแก้ว อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเชิงสำรวจสื่อกับความสุขของคนในชุมชนดอนแก้ว อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่ อาศัยวิธีการวิจัยคุณภาพและปริมาณ (n=386 คน =0.05) เพื่อหาปัจจัยที่แสดงให้เห็นความสุขของคนในชุมชน 6 มิติ คือ สภาวะทางด้านร่างกายและจิตใจความมั่นคงในการทำงาน ความมั่นคงทางเศรษฐกิจ ความสัมพันธ์ในครอบครัวและชุมชน การบริหารจัดการของรัฐในชุมชน และสภาพสิ่งแวดล้อมกับสภาพอากาศ
ผลการวิจัยพบว่าทุนนิยมส่งผลต่อการดำเนินชีวิตที่ทำให้ค่าเฉลี่ยความสุขอยู่ระดับปานกลาง ( =5.9) โดยสามารถจำแนกค่าเฉลี่ยในแต่ละมิติได้ดังนี้ สภาวะทางด้านร่างกายและจิตใจ ( =6.0) ความมั่นคงในการทำงาน ( =5.7) ความมั่นคงทางเศรษฐกิจ ( =4.9) ความสัมพันธ์ในครอบครัวและชุมชน ( =7.3) การบริหารจัดการของรัฐในชุมชน ( =6.9) และสภาพสิ่งแวดล้อมกับสภาพอากาศ ( =3.8) ปัจจัยทุกตัวมีความสัมพันธ์กับค่าเฉลี่ยความสุข โดยเฉพาะการมีสุขภาพร่างกายแข็งแรงและจิตใจที่ดี การมีเงินออม ครอบครัวมีการสื่อสารและความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน การบริหารจัดการของผู้นำชุมชนมีความโปร่งใสและสร้างความมีส่วนร่วมต่อผู้คนในชุมชน ก่อให้เกิดทุนสังคมที่หยั่งรากลึกกลายเป็นทุนทางวัฒนธรรมโดยวิทยุและเสียงตามสายยังคงเป็นสื่อที่เชื่อมโยงคนในชุมชนกับโลกภายนอกและช่วยพัฒนาความรู้จนผู้คนในชุมชนเป็นทรัพยากรมนุษย์ที่สำคัญต่อการพัฒนาชุมชนอย่างยั่งยืน
Article Details
@ 2020 King Prajadhipok's Institute The Government Complex Commemorating All Right Reserved.
เอกสารอ้างอิง
ดิเรก ปัทมสิริวัฒน์ และคณะ. (2549). การสำรวจสถานะองค์ความรู้และแนวทางพัฒนาทุนวัฒนธรรมและภูมิปัญญาท้องถิ่นเพื่อการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์. รายงานการวิจัย : สำนักงานสภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
พรชัย ตระกูลวรานนท์. (2549). ทุนทางสังคมและแบบแผนการมีส่วนร่วมทางการเมืองของภาคประชาชนในประเทศไทย. กรุงเทพฯ : บริษัทมิสเตอร์ก็อปปี้ (ประเทศไทย).
ณรงค์ เพ็ชรประเสริฐ และกนกพร นิตย์นิธิพฤทธิ์. บรรณาธิการ. (2553). ความสุข มณฑลความรู้ใหม่ในทฤษฎีเศรษฐศาสตร์. กรุงเทพฯ : ศูนย์ศึกษาเศรษฐศาสตร์การเมือง จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สาลินี เทพสุวรรณ์. (2550). ดัชนีความอยู่ดีมีสุขมวลรวมของคนไทย. นครปฐม : สำนักพิมพ์ประชากรและสังคม.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2545). ความอยู่ดีมีสุขของคนไทย 5 ปีหลังวิกฤตเศรษฐกิจ. กรุงเทพฯ : สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2549). ประมวลคำในพระบรมราโชวาท. กรุงเทพฯ : สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สำนักงานพัฒนานโยบายสาธารณะ. (2549). ดัชนีชี้วัดความสุขของคนไทย. กรุงเทพฯ : สำนักงานพัฒนานโยบายสาธารณะ.
อมรา พงศาพิชญ์ และคณะ. (2547). การสร้างและพัฒนาตัวชี้วัดคุณภาพชีวิตและการพัฒนาสังคมโดยชุมชนมีส่วนร่วม. กรุงเทพฯ : สถาบันวิจัยสังคมจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Bertalanffy, Ludwig von. (1968). General system theory; Foundations, Development, Applications. New York USA : George Braziller, Inc.
Bourdieu, P. (1973). “Cultural reproduction and social reproduction,” in R. Brown ed. Knowledge, Education and Social Change, London: Tavistock.
Bourdieu, P. (1993). The Field of Cultural Production, Cambridge : Polity.
Denis McQuail. (1994). Mass Communication Theory: An Introduction. London UK : Sage Publications.
Frey, B. S. and Stutzer, A. (2002). What can economists learn from happiness research?. Journal of Econ. Lit. 40, 402-435.
Helliwell, John. F. and Putnam, Robert.D. (2004). The Social Context of Well-being. The Royal Society, publish online 31 August 2004.
Putnam, R. (1993). Making Democracy Work: Civic Traditions in Modern Italy, UK: Princeton University Press.
Putnam, Robert. (2000). Bowling Alone: The Collapse and Revival of American Community. USA: New York. Simon and Schuster.
Richard Layard. (2011). Happiness: Lessons from a New Science. New York: The Penguin Press.
Veenhoven, R. (2004). Happiness as a public policy aim: The greatest happiness principle. In P. A. Linley & S. Joseph (Eds.), Positive psychology in practice (p.p. 658–678). Hoboken: Wiley www.worlddatabaseofhappiness.eur.nl วันที่ 7 มิถุนายน 2558
มติชนออนไลน์ สืบค้นเมื่อ 4 พฤศจิกายน 2557 http://www.matichon.co.th/
