แนวทางการสร้างความปรองดอง จากสาธารณรัฐแอฟริกาใต้:บทเรียนสู่ประเทศไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้เป็นการวิเคราะห์กรณีศึกษาแนวทางการสร้างความปรองดองของประเทศสาธารณรัฐแอฟริกาใต้ เพื่อเป็นหนึ่งในตัวอย่างในการสร้างความปรองดองในประเทศไทย เนื่องจากความสำเร็จของการสร้างความปรองดองของสาธารณรัฐแอฟริกาใต้ถูกนำไปใช้จนประสบความสำเร็จในหลายประเทศ เช่น ประเทศปารากวัย และโคลอมเบีย วิธีการในการศึกษาของบทความนี้เริ่มต้นจากการวิเคราะห์รากเหง้าของความขัดแย้งในแอฟกริกาใต้ ตลอดจนสาระสำคัญของกฎหมายและกระบวนการที่ใช้ในการสร้างความปรองดอง เพื่อค้นหาปัจจัยที่สร้างความปรองดองในแอฟริกาใต้
การศึกษาในครั้งนี้พบว่า แม้ความขัดแย้งของแอฟริกาใต้และประเทศไทย จะมีรายละเอียดที่แตกต่างกันไปตามธรรมชาติของความขัดแย้ง แต่ก็มีจุดร่วมบางประการอันนำมาซึ่งข้อเสนอต่อแนวทางการการสร้างความปรองดอง โดยต้องอาศัยสิ่งต่างๆ ดังต่อไปนี้คือ ในระยะสั้น ต้องมีการรับประกันการใช้อำนาจรัฐบนหลักนิติธรรม การริเริ่มและส่งเสริมกระบวนการพูดคุย (Peace Talk) อย่างจริงจังและต่อเนื่องกับกลุ่มบุคคลที่อาจมีความคิดเห็นที่แตกต่างไปจากรัฐบาล
ในระยะกลาง การสร้างความปรองดองจะต้องมีการแก้ไขปัญหาทุจริตและปราบปรามกลุ่มอิทธิพลธุรกิจผิดกฎหมายอย่างจริงจัง กำหนดนโยบายเพื่อแก้ไขความเหลื่อมล้ำในสังคม กระจายอำนาจโดยการปรับโครงสร้างทางการเมืองที่เอื้อต่อการมีส่วนร่วมของประชาชน
ในระยะยาว ต้องมีการเสริมสร้างความเข้าใจในการอยู่ร่วมกันบนความแตกต่าง และมุมมองต่อการอยู่ร่วมกันอย่างสันติ โดยผลักดันให้สังคมมุ่งหาแนวทางการแก้ไขความขัดแย้งด้วยการพูดคุยเจรจาโดยไม่ใช้ความรุนแรง ตลอดจนการเสริมสร้างวัฒนธรรมการเมืองแบบประชาธิปไตยและการมีส่วนร่วมทางการเมือง เพื่อสร้างสังคมที่ยอมรับความแตกต่างทั้งในด้านอัตลักษณ์ วิถีชีวิต และอุดมการณ์ของคนในสังคม
Article Details
@ 2020 King Prajadhipok's Institute The Government Complex Commemorating All Right Reserved.
เอกสารอ้างอิง
กรุณา กุศลาลัย. ๒๕๒๕. ชีวประวัติของข้าพเจ้า โดยมหาตมะ คานธี. พิมพ์ครั้งที่ ๓. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์เคล็ดไทย จำกัด.
ฝ่ายการวิจัยนโยบายเศรษฐกิจส่วนรวม สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาแห่งประเทศไทย. ๒๕๓๖. เศรษฐกิจไทยบนเส้นทางของความแตกต่าง. จาก http://www.tdri.or.th/download/reports/published/m25.pdf
Borain, A. 1996. in Henrick, F. 1999. Alternative and Adjuncts to Criminal Prosecutions. Paper Delivered at the conference on Justice in Cataclysm: Criminal Tribunals in the Wake of Mass Violence, Brussel Belgium.
Broeckaert, Logan. “A Triumph of the New South Africa Over the Old: “Heritage and Nation-Building in Post-Aparthied South Africa, 1994-1999”. A thesis Submitted to the McGill University, k Canada.
Circa. 1994. “Pros and Cons of General Amnesty”. In Traces of Truth. Accessed on 21 November, 2011. From http://truth.wwl.wits.ac.za/doc_page?did=1020&li=cat
Henrick, F. 1999. “Amnesty and justice in post-aparthied SA: How not to construct a democratic normative framework”. In Traces of Truth. Accessed on 21 November, 2011. From http://truth.wwl.wits.ac.za/doc_page?did=1225&li=cat.
Khannenje Hassan. 2007. “Between Johannesburg and Jerusalem: A comparative Analysis of Non-Violence As A Strategy For Political Change; The Case of Apartheid South Africa and the Occupied Territories of Palestine/Islael”. A thesis Submitted to the McAnulty College and Graduate Schol of Liberal Arts, Duquesne Universtiy.
Lowenberg A.D., & Kaempfer, W. 2001. The Origin and Demise of South African Apartheid. A Public Choice Analysis. Ann Arbor: The University of Michigan Press.
Ramaphosa Cyril. 1996. “Swards into Ploughshares: The Challenge of Effective Governance in a Democratic South Africa”. International Journal of Public Sector Management, Vol. 9, No. 1
Schock, K. 2005. Unarmed Insurrections: People Power Movements in Non-Democracies. Minneapolis: University of Minnesota Press.
Tutu, D. 1996. Henrick, F. 1999. Letter to the Sunday Times (of South Africa) 4 December 1996.
Verwoed, W. 1997. Henrick, F. 1999. Justice After Apartheid? Relecting on the South African Truth and Reconciliation Commission. Paper delivered at the fifth International Conference on Ethic and Development, Madras, India.
Zunes, S. 1999. The Role of Non-Violence Action in the Downfall of Aparthied. The Journal of Modern African Studies, 37 (1).
