พฤติกรรมการมีส่วนร่วมทางการเมือง กับระดับความเป็นประชาธิปไตยของพลเมืองกรุงเทพ

Main Article Content

ณัฐกริช เปาอินทร์

บทคัดย่อ

     การศึกษาถึงพฤติกรรมของพลเมือง มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการพัฒนาระบอบประชาธิปไตยอย่างเป็นรูปธรรม ทั้งนี้ในการศึกษาวิจัยนี้ ได้ทำการศึกษาในมิติของพฤติกรรมการมีส่วนร่วมทางการเมืองของพลเมืองกรุงเทพมหานคร ซึ่งจากการศึกษาวิจัยได้พบสิ่งที่น่าสนใจอยู่หลายประการ กล่าวคือ ระดับ และรูปแบบของการมีส่วนร่วมทางการเมืองนั้น สามารถแยกแยะความแตกต่างระหว่างความเป็นประชาธิปไตยของพลเมืองได้ กล่าวคือ หากพลเมืองมีส่วนร่วมเฉพาะทางสื่อเพียงอย่างเดียว และไม่เคยเข้าร่วมกิจกรรมทางการเมืองโดยตรงเลย จะมีระดับความเป็นประชาธิปไตยน้อยกว่าพลเมืองที่เคยเข้าร่วมกิจกรรมทางการเมืองโดยตรงอย่างมีนัยสำคัญ


     เมื่อศึกษาลึกลงไปในส่วนของพลเมืองที่เคยเข้าร่วมกิจกรรมทางการเมืองโดยตรงในสามกิจกรรม คือ (๑) เข้าร่วมกิจกรรมปราศรัยหาเสียงของพรรคการเมือง (๒) เข้าร่วมการชุมนุมทางการเมือง และ (๓) ไปใช้สิทธิในการเลือกตั้งทุกครั้ง จะพบว่าการเข้าร่วมกิจกรรมปราศรัยหาเสียงของพรรคการเมือง และการไปใช้สิทธิในการเลือกตั้งทุกครั้งอย่างสม่ำเสมอ สามารถบ่งบอกได้ถึงความแตกต่างในระดับความเป็นประชาธิปไตยของพลเมือง แต่ในส่วนของการเข้าร่วมชุมนุมทางการเมืองนั้น ไม่สามารถชี้ขาดความแตกต่างของระดับ ความเป็นประชาธิปไตยของพลเมืองได้

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
เปาอินทร์ ณ. . (2020). พฤติกรรมการมีส่วนร่วมทางการเมือง กับระดับความเป็นประชาธิปไตยของพลเมืองกรุงเทพ. วารสารสถาบันพระปกเกล้า, 13(2), 5–24. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/kpi_journal/article/view/244220
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

ธานินทร์ กรัยวิเชียร. ๒๕๒๐. ระบอบประชาธิปไตย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์คุรุสภา.

สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. รวมรัฐธรรมนูญไทย. สืบค้นเมื่อวันที่ 1 มีนาคม 2557 จาก http://www.parliament.go.th

สำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี. ประวัตินายกรัฐมนตรี. สืบค้นเมื่อวันที่ 1 มีนาคม 2557 จาก http://www.cabinet.thaigov.go.th/bb2_main21.htm

Arat, Z. F. 1991. Democracy and human rights in developing countries. Boulder, CO: Lynne Rienner.

Birch, A. H. 2007. The Concepts and theories of modern democracy. Milton Park, Abingdon, Oxon ; New York : Routledge.

Bryce, L. 1921. Modern Democracies, vol. 1. New York: Macmillan.

Center for Systemic Peace (CSP). 2010. CSP Coup sList 2010. Retrieved March 1, 2014 from http://www.systemicpeace.org/inscr/CSPCoupsList2010.xls

Dahl, R. A. 1971. Polyarchy : participation and opposition. New Haven: Yale University Press.

Diamond, L., Linz, J.J., & Lipset, S.M. 1989. Democracy in Developing Countries. Boulder, CO: Lynne Rienner.

Economist Intelligence Unit (EIU). 2012. Democracy index 2012: Democracy at a standstill. Retrieved March 1, 2014 from https://www.eiu.com

Holden, B. 1993. Understanding Liberal Democracy. New York: Harvester Wheatsheaf.

MacPherson, C. B. 1977. The life and times of liberal democracy. Oxford, UK: Oxford University Press.

Munck, G. 2009. Measuring democracy. Baltimore, MD: Johns Hopkins University Press.

Robbins, M. D. H. & Tessler, M. 2012. The Effect of Elections on Public Opinion Toward Democracy: Evidence From Longitudinal Survey Research in Algeria.

Comparative Political Studies, 45 (10), 1255–1276.

Sartori, G. 1987. The Theory of Democracy Revisited. Chatham, NJ: Chatham House.

Schumpeter, J. 1947. Capitalism, Socialism and Democracy. New York: Harper and Brothers.

TELL. 2006. Ballots, Bullets and the God Fathers. TELL.

Sorensen, G. 1993. Democracy and Democratization. Boulder CO: Westview Press.