การเลือกตั้ง: การสร้างเครือข่ายและสายใยความสัมพันธ์ในการเมือง ระดับท้องถิ่น

Main Article Content

พิสิษฏ์ นาสี
ชัยพงษ์ สำเนียง

บทคัดย่อ

     การเข้าสู่พื้นที่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นของประชาชนผ่าน “การเลือกตั้ง” ได้สร้างอำนาจต่อรองให้ประชาชนอย่างมหาศาล ผ่านความสัมพันธ์ของกลุ่มผลประโยชน์ต่างๆ เช่น กลุ่มเครือญาติ กลุ่มทรัพยากร กลุ่มทุน ฯลฯ ทำให้องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเป็นพื้นที่ “เปิด” ที่ประชาชนใช้เป็น “พื้นที่” เพื่อสร้างสายสัมพันธ์กับรัฐแบบใหม่ได้ รวมถึงมีการเลือกตั้งในระดับท้องถิ่นอย่างต่อเนื่องทำให้นักการเมืองท้องถิ่นต้องสร้างความสัมพันธ์กับประชาชนอย่างหลากหลาย ทำให้ “การเลือกตั้ง” เป็นเครื่องมือสำคัญของประชาชนในการต่อรองกับนักการเมืองท้องถิ่น และการเลือกตั้งยังเปิดโอกาสให้ “คนหน้าใหม่” เข้าสู่พื้นที่ทางการเมืองอย่างต่อเนื่อง ทำให้การเมืองท้องถิ่นมิใช่พื้นที่ผูกขาดของกลุ่มบุคคลใดบุคคลหนึ่ง


     ฉะนั้น การเมืองในระดับท้องถิ่นจึงเป็น “พื้นที่เปิด” ที่พร้อมรับ “ผู้เล่นใหม่” เข้าสู่พื้นที่ได้อย่างไม่จำกัด ภายใต้การสร้างความสัมพันธ์ที่หลากหลาย เป็น “สนามของการต่อรอง” ที่สำคัญและทำให้เกิดพื้นที่ที่ประชาชน “ปกครองตนเอง” 

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
นาสี พ. ., & สำเนียง ช. . (2020). การเลือกตั้ง: การสร้างเครือข่ายและสายใยความสัมพันธ์ในการเมือง ระดับท้องถิ่น. วารสารสถาบันพระปกเกล้า, 11(3), 77–109. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/kpi_journal/article/view/244335
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

กกต. ลำพูน. ๒๕๕๕. [ออนไลน์]. สืบค้นเมื่อ ๒๐ สิงหาคม ๒๕๕๕. จาก http://www2.ect.go.th/about.php?Province=lamphun&SiteMenuID=3000

กกต. เชียงใหม่. ๒๕๕๕. [ออนไลน์]. สืบค้นเมื่อ ๒๐ สิงหาคม ๒๕๕๕. จาก http://www2.ect.go.th/home.php?Province=chiangmai

กนกศักดิ์ แก้วเทพ. ๒๕๓๐. บทวิเคราะห์สหพันธ์ชาวนาชาวไร่แห่งประเทศไทย : เศรษฐศาสตร์การเมืองว่าด้วยชาวนายุคใหม่. กรุงเทพฯ: โครงการหนังสือเล่ม สถาบันวิจัยสังคม จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

กอบกุล รายะนาคร. ๒๕๕๕. โครงการปฏิรูปกฎหมายเพื่อส่งเสริมประสิทธิภาพและนวัตกรรมของการบริหารจัดการทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. เชียงใหม่: สถาบันศึกษานโยบายสาธารณะ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

เกษียร เตชะพีระ. ๒๕๔๗. บุชกับทักษิณ ระบอบอำนาจนิยมขวาใหม่ไทย-อเมริกัน. กรุงเทพฯ : โครงการจัดพิมพ์คบไฟ.

เกษียร เตชะพีระ. ๒๕๕๓ก. สงครามระหว่างสี : ก่อนถึงจุดที่ไม่อาจหวนกลับ. กรุงเทพฯ : โอเพน บุ๊กส์.

เกษียร เตชะพีระ. ๒๕๕๓ข. สงครามระหว่างสี : ในคืนวันอันมืดมิด. กรุงเทพฯ : โอเพน บุ๊กส์.

เกษียร เตชะพีระ. ๒๕๕๕. “ไตรลักษณ์ของวาทกรรมปฏิกิริยา” (๑). มติชนรายวัน ๓๑ สิงหาคม ๒๕๕๕.

จามะรี พิทักษ์วงศ์. ๒๕๓๐. การเปลี่ยนแปลงของชาวนา : การผนวกเข้ากับระบบเศรษฐกิจนอกหมู่บ้าน (กรณีศึกษาการทำงานรับจ้างของหมู่บ้าน ๔ หมู่บ้านในเชียงใหม่) : รายงานการวิจัย. เชียงใหม่ : คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

จามะรี เชียงทอง. และคณะ. ๒๕๕๔. ชนบทไทย : เกษตรกรระดับกลางและแรงงานไร้ที่ดิน. เชียงใหม่: ภาควิชาสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

ฉัตรทิพย์ นาถสุภา. ๒๕๕๓ก. เศรษฐกิจหมู่บ้านไทยในอดีต. พิมพ์ครั้งที่ ๖. กรุงเทพฯ: สร้างสรรค์.

ฉัตรทิพย์ นาถสุภา. ๒๕๕๓ข. การเป็นสมัยใหม่กับแนวคิดชุมชน. กรุงเทพฯ: สร้างสรรค์.

ชัยพงษ์ สำเนียง. ๒๕๕๔. องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นกับการจัดการทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม.

วารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ ปีที่ ๒ ฉบับที่ ๑ (๒๕๕๔) คณะรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ ม. เชียงใหม่.

ชัยพงษ์ สำเนียง. ๒๕๕๕. โครงการวิจัยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นของภาคประชาชน และการขยายพื้นที่ทาง

การเมืองของประชาชน. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).

ชัยพงษ์ สำเนียง. ๒๕๕๕. การเมืองท้องถิ่นของคนชั้นกลาง (ใหม่) ในชนบท. [ออนไลน์]. สืบค้นวันที่ ๑๐ ตุลาคม ๒๕๕๕ http://www.siamintelligence.com/when-middle-class-from-rural-becomesagencypolitic/สืบค้น

ไชยรัตน์ เจริญสินโอฬาร. ๒๕๔๕. ขบวนการเคลื่อนไหวทางสังคมรูปแบบใหม่. พิมพ์ครั้งที่ ๒. กรุงเทพฯ: วิภาษา.

ดวงจันทร์ อาภาวัชรุตน์ เจริญเมือง. ๒๕๓๗. การเติบโตของเมืองและสภาวะแวดล้อมของเมืองเชียงใหม่ รายงานการวิจัยในภาคเหนือ : ศึกษากรณีเมืองเชียงใหม่. เชียงใหม่: มิ่งเมือง.

ไทยรัฐออนไลน์. ๒๕๕๕. ผลเลือกตั้ง ส.อบจ.สกลนคร ไม่เป็นทางการ กลุ่มจตุพรแพ้หลุดลุ่ย. [ออนไลน์]. สืบค้นเมื่อ ๓ กันยายน ๒๕๕๕ http://www.thairath.co.th/content/pol/286464

ธเนศวร์ เจริญเมือง. ๒๕๕๐. ๑๐๐ ปี การปกครองท้องถิ่นไทย พ.ศ. ๒๔๔๐-๒๕๔๐. พิมพ์ครั้งที่ ๖. กรุงเทพฯ: โครงการจัดพิมพ์คบไฟ.

นครินทร์ เมฆไตรรัตน์. ๒๕๔๐. การปฏิวัติสยาม พ.ศ ๒๔๗๕. กรุงเทพฯ: อัมรินทร์.

นครินทร์ เมฆไตรรัตน์ และคณะ. ๒๕๕๒. รายงานผลการศึกษาความก้าวหน้าของการกระจายอำนาจในประเทศไทยโครงการเสริมขีดความสามารถขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเพื่อสนับสนุนการกระจายอำนาจและธรรมาภิบาลท้องถิ่น. กรุงเทพฯ : สถาบันวิจัยและให้คำปรึกษาแห่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

นันทวัฒน์ บรมานันท์. ๒๕๔๙. การปกครองส่วนท้องถิ่นตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย (๒๕๔๐). กรุงเทพฯ: วิญญูชน.

นันทวัฒน์ บรมานันท์. ๒๕๕๒. การปกครองท้องถิ่น. กรุงเทพฯ : วิญญูชน.

นิธิ เอียวศรีวงศ์. ๒๕๓๒. เชิงอรรถสังคมไทยในสายตานักวิเคราะห์. กรุงเทพฯ: มูลนิธิโกมลคีมทอง.

นิธิ เอียวศรีวงศ์. ๒๕๓๖. บนหนทางสู่อนาคต : รายงานประกอบการประชุม. เชียงใหม่: คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

นิธิ เอียวศรีวงศ์. ๒๕๔๑. วัฒนธรรมความจน. กรุงเทพฯ: แพรว.

นิธิ เอียวศรีวงศ์. ๒๕๔๙. วัฒนธรรมคนอย่างทักษิณ. กรุงเทพฯ : มติชน.

นิธิ เอียวศรีวงศ์. ๒๕๕๒. รากหญ้าสร้างบ้าน ชนชั้นกลางสร้างเมือง. กรุงเทพฯ: มติชน.

นิธิ เอียวศรีวงศ์. ๒๕๕๓. การเมืองของคนเสื้อแดง. กรุงเทพฯ : โอเพน บุ๊กส์.

นิธิ เอียวศรีวงศ์. ๒๕๕๔. เบี้ยไล่ขุน. กรุงเทพฯ : มติชน.

นิธิ เอียวศรีวงศ์. ๒๕๕๕. อนาคตทางการเมือง ของคนเสื้อแดง. คอลัมส์ กระแสทรรศน์ มติชนรายวัน (๓ กันยายน ๒๕๕๕).

เบาว์วี, แคเธอรีน เอ. ๒๕๕๕. การซื้อเสียงและความเดือดดาลของหมู่บ้านในการเลือกตั้งที่ภาคเหนือของไทย : การปฏิรูปกฎหมายในบริบททางประวัติศาสตร์. ใน ประจักษ์ ก้องกีรติ. [บรรณาธิการ]. การเมืองว่าด้วยการเลือกตั้ง : วาทกรรม อำนาจ และพลวัตชนบทไทย. กรุงเทพฯ : ฟ้าเดียวกัน.

ประจักษ์ ก้องกีรติ. ๒๕๕๕ก. นิทานสอนใจว่าด้วยความโง่จน เจ็บ ของผู้เลือกตั้งชนบท: มายาคติและอคติของนักรัฐศาสตร์ไทย. ใน วสันต์ ปัญญาแก้ว. การเมืองของราษฎรไทยยุคหลัง (หลัง) ทักษิณ. เชียงใหม่ : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

ประจักษ์ ก้องกีรติ. ๒๕๕๕ข. ประชาธิปไตยของฉัน ของท่าน และของเธอ. [ออนไลน์]. สืบค้นเมื่อ ๑๑ กันยายน ๒๕๕๕. จาก http://www.rsucyberu.com/leadership/media/Leadership_Forum/PrajaK_democracy_essay_for_open_2011.pdf

ประจักษ์ ก้องกีรติ. ๒๕๕๕ค. [บรรณาธิการ]. การเมืองว่าด้วยการเลือกตั้ง : วาทกรรม อำนาจ และพลวัตชนบทไทย.

กรุงเทพฯ : ฟ้าเดียวกัน.

ประภาส ปิ่นตบแต่ง. ๒๕๔๑. การเมืองบนท้องถนน: ๙๙ วันสมัชชาคนจน และประวัติศาสตร์การเดินขบวนชุมนุมประท้วงในสังคมไทย. กรุงเทพฯ: ต้นตำรับ.

ประภาส ปิ่นตบแต่ง. ๒๕๕๑. ก่อนภาคประชาชนล่มสลาย. กรุงเทพฯ : way of book.

ประภาส ปิ่นตบแต่ง. ๒๕๕๒. กรอบการวิเคราะห์การเมืองแบบทฤษฎีขบวนการทางสังคม. กรุงเทพฯ: มูลนิธิไฮน์ริค เบิลล์ สำนักงานภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้.

ผาสุก พงษ์ไพจิตร. ประชาธิปไตย ประชาสิทธิ ประชาธรรม. ปาฐกถานำในการสัมมนาประจำปี ศูนย์ศึกษาเศรษฐศาสตร์การเมือง คณะเศรษฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย วันที่ ๑๙ พฤศจิกายน ๒๕๔๖ ณ ห้องประชุมสารนิเทศ

ผาสุก พงษ์ไพจิตร. ๒๕๕๕. [ออนไลน์]. “ผาสุก”ชี้ ปรากฏการณ์ Arab Spring ลามทั่วโลก ถึงเวลา “วัฒนธรรมของความเสมอหน้า”. สืบค้น ๑๕ สิงหาคม ๒๕๕๕ http://www.matichon.co.th/news_detail.phpnewsid=1345041454&grpid=03&catid&subcatid

ผาสุก พงษ์ไพจิตร. และ คริส เบเคอร์. ๒๕๔๖. เศรษฐกิจการเมืองไทยสมัยกรุงเทพฯ. (พิมพ์ครั้งที่ ๓ (ปรับปรุงเพิ่มเติม)). เชียงใหม่ : สุริวงค์ บุ๊ก.

มติชนออนไลน์. ๒๕๕๕. [ออนไลน์]. “รังสรรค์” ค่ายเพื่อไทยชนะขาด “บรรจง” ปชป. ศึกเลือกตั้งซ่อม ส.ส.ลำพูน. สืบค้นเมื่อ ๒๖ สิงหาคม ๒๕๕๕ http://www.matichon.co.th/news_detail.php?newsid=1345986816&grpid=๐๓&catid&subcatid

มติชนออนไลน์. ๒๕๕๕. [ออนไลน์]. เสื้อแดงสกลฯ-อีสาน ฮือต้าน “จตุพร” หยุดเอี่ยวการเมืองท้องถิ่นขัดหลักประชาธิปไตย. สืบค้นเมื่อ ๒๕ สิงหาคม ๒๕๕๕ http://www.matichon.co.th/news_detail.php.newsid=1345901235&grpid=๐๐&catid&subcatid

มิ่งสรรพ์ ขาวสอาด และคณะ. ๒๕๕๕. โครงการสำรวจและการศึกษาระดับพื้นที่เกี่ยวกับข้อจำกัดของการบริหารจัดการที่ดีของ อปท.. เชียงใหม่: สถาบันศึกษานโยบายสาธารณะ.

มิ่งสรรพ์ ขาวสอาด และณัฎฐาภรณ์ เลียมจรัสกุล. ๒๕๕๖. ชีวิตคนไทยในสองทศวรรษของการพัฒนา. เชียงใหม่: แผนงานสร้างเสริมนโยบายสาธารณะที่ดี (นสธ.) สถาบันศึกษานโยบายสาธารณะ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

ยุกติ มุกดาวิจิตร. ๒๕๕๕ก. เงินไม่ใช่ปัจจัยชี้ขาดการเลือกตั้ง: มานุษยวิทยาการเมืองของ “การซื้อเสียง”. ใน วสันต์ ปัญญาแก้ว. การเมืองของราษฎรไทยยุคหลัง (หลัง) ทักษิณ. เชียงใหม่ : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

ยุกติ มุกดาวิจิตร. ๒๕๕๕ข. [ออนไลน์]. ปฏิรูปการเมืองเรื่องประชาธิปไตย ฝ่าห้วงมืด?ความขัดแย้ง แดง-เหลือง.

สืบค้นเมื่อ ๑๓ สิงหาคม ๒๕๕๕ จาก http://www.matichon.co.th/news_detail.php?newsid=1344825813&grpid&catid=02&subcatid=0207&fb_action_ids=479924932017628&fb_action_types=og.likes&fb_source=timeline_og&action_object_map=%7B

วิเชิด ทวีกุล. ๒๕๔๘. พลวัตการเมืองภาคประชาชน. เชียงใหม่ : ธาราทองการพิมพ์.

วีระศักดิ์ เครือเทพ. ๒๕๕๐. เครือข่าย : นวัตกรรมการทำงานขององค์กรปกครองท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).

วุฒิสาร ตันไชย. ๒๕๔๒. การมีส่วนร่วมของประชาชน ในการปกครองท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

วุฒิสาร ตันไชย. ๒๕๔๔. การกระจายอำนาจการปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: ศูนย์ศึกษาการพัฒนาประชาธิปไตยมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

วุฒิสาร ตันไชย. ๒๕๔๗ก. การกระจายอำนาจและการปกครองท้องถิ่น : ความก้าวหน้าหลังรัฐธรรมนูญ พ.ศ.๒๕๔๐. กรุงเทพฯ : สถาบันพระปกเกล้า.

วุฒิสาร ตันไชย. และคณะ. ๒๕๔๗ข. แนวทางในการสร้างมาตรฐานในการจัดบริการสาธารณะขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. นนทบุรี : วิทยาลัยพัฒนาการปกครองท้องถิ่น สถาบันพระปกเกล้า.

วุฒิสาร ตันไชย. ๒๕๕๔. การกระจายอำนาจการปกครองสู่ท้องถิ่น: ความสำเร็จ และความท้าทาย. เชียงใหม่: สถาบันศึกษานโยบายสาธารณะ ม.เชียงใหม่.

สกอตต์, เจมส์ ซี. ๒๕๓๙. “การเมืองในระบบอุปถัมภ์กับผู้รับอุปถัมภ์ และการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้.” ใน ระบบอุปถัมภ์. อมรา พงศาพิชญ์ และปรีชา คุวินทรพันธุ์. บรรณาธิการ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สมคิด เลิศไพฑูรย์. ๒๕๔๙. กฎหมายการปกครองท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์คณะรัฐมนตรีและราชกิจจานุเบกษา.

สมคิด เลิศไพฑูรย์. และคณะ. ๒๕๕๐. ทิศทางการปกครองท้องถิ่นไทยในรัฐธรรมนูญฉบับใหม่. กรุงเทพฯ: เสมาธรรม.

เสกสรรค์ ประเสริฐกุล. ๒๕๔๘. การเมืองภาคประชาชนในระบอบประชาธิปไตยไทย. กรุงเทพฯ : อมรินทร์.

อมรา พงศาพิชญ์ และปรีชา คุวินทร์พันธุ์. ๒๕๓๙. บรรณาธิการ. ระบบอุปถัมภ์. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

อคิน รพีพัฒน์. ๒๕๒๗. สังคมไทยในสมัยต้นกรุงรัตนโกสินทร์ พ.ศ. ๒๓๒๕-๒๔๑๖. พิมพ์ครั้งที่ ๒. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ; มูลนิธิตำราสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์.

อคิน รพีพัฒน์. ๒๕๔๑. รายงานการศึกษาและประเมินผลโครงการพัฒนาสภาพแวดล้อมชุมชนเมือง. กรุงเทพฯ : สำนักงานพัฒนาชุมชนเมือง การเคหะแห่งชาติ.

อภิชาต สถิตนิรามัย. ๒๕๕๓. เสื้อแดงคือใคร: ม็อบเติมเงิน ไพร่ หรือชนชั้นกลางใหม่กับทางแพร่งของสังคมไทย. ใน Red Why: แดงทำไม. กรุงเทพฯ : โอเพน บุ๊กส์.

อภิชาต สถิตนิรามัย. ๒๕๕๓. รัฐธรรมนูญ การกระจายอำนาจ และการมีส่วนร่วมของประชาชน. กรุงเทพฯ: สถาบันศึกษานโยบายสาธารณะ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

อภิชาต สถิตนิรามัย. และคณะ. ๒๕๕๖. ทบทวนภูมิทัศน์การเมืองไทย. เชียงใหม่: แผนงานสร้างเสริมนโยบายสาธารณะที่ดี (นสธ.) สถาบันศึกษานโยบายสาธารณะ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

อานันท์ กาญจนพันธุ์. และคณะ. ๒๕๔๗. ระบบการเกษตรแบบไร่หมุนเวียน : สถานภาพและความเปลี่ยนแปลง : รายงานการวิจัย. เชียงใหม่ : คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

อานันท์ กาญจนพันธุ์. ๒๕๓๒. บริบททางสังคมของการเร่งรัดออกโฉนดที่ดินของรัฐ กรณีศึกษาอำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่. เชียงใหม่ : ภาควิชาสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

เอนก เหล่าธรรมทัศน์. ๒๕๓๖. “ม็อบมือถือ” ชนชั้นกลางและนักธุรกิจกับพัฒนาการประชาธิปไตย. กรุงเทพฯ : มติชน.

เอนก เหล่าธรรมทัศน์. ๒๕๔๙. ทักษิณา-ประชานิยม. กรุงเทพฯ: มติชน.

เอนก เหล่าธรรมทัศน์. ๒๕๕๒ก. อภิวัฒน์ท้องถิ่น : สำรวจทฤษฏีการเมืองเพื่อสร้างท้องถิ่นให้เป็นฐานใหม่ของประชาธิปไตย. กรุงเทพฯ : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ.

เอนก เหล่าธรรมทัศน์. ๒๕๕๒ข. สองนคราประชาธิปไตย. (พิมพ์ครั้งที่ ๗). กรุงเทพฯ: คบไฟ.

เอนก เหล่าธรรมทัศน์. ๒๕๕๒ค. แปรถิ่น เปลี่ยนฐาน: สร้างการปกครองท้องถิ่นให้เป็นรากฐานของประชาธิปไตย. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

Barber, Benjamin R. 2003. Strong Democracy: Participatory Politics for a New Age. Los Angeles: University of California Press.

Blondel, J. 1995. Comparative Government: An Introduction. New Jersey: Prentice Hall.

Bogdanor, Vernon. 1999. Devolution in the United Kingdom. London: Oxford University Press.

Chomsky, Noam. 1999. Profit Over People: Neoliberalism and Global Order. New York: Seven Stories Press.

Cranston, Maurice, ed. 1988. Rousseau Selections. New York: Macmillan Publishing Company.

Hague, R and M. Harrop. 2001. Comparative Government and Politics: An Introduction. London: Palgrave.

Holton, Robert J. 1998. Globalization and the Nation-State. New York: St. Martin’ s Press Inc.

Ockey, James. 2000. “The Rise of Local Power in Thailand: Provincial Crime, Elections and the Bureaucracy.” In Money and Power in Provincial Thailand, ed. Ruth McVey. Singapore: Institute of SoutheastAsian Studies (ISEAS).