การยกระดับค่าจ้างขั้นต่ำสู่ค่าจ้างเพื่อดำรงชีวิต ถอดบทเรียนการวิจัยร่วมกับคณะกรรมาธิการการแรงงาน

บทคัดย่อ

การพิจารณาค่าจ้างขั้นต่ำบนฐานสิทธิมนุษยชนเป็นการประกันรายได้ให้เพียงพอต่อการดำรงชีวิตของแรงงานและสมาชิกในครอบครัว เหตุที่มาของการศึกษาคือผู้แทนเครือข่ายแรงงานในภาคอุตสาหกรรมต่างๆ มายื่นหนังสือถึงประธานคณะกรรมาธิการการแรงงาน เนื่องจากรัฐบาลไม่ปรับอัตราค่าจ้างขั้นต่ำมาแล้วสองปี และได้รับความเดือดร้อนจากค่าครองชีพที่สูงขึ้น บทความนี้มีวัตถุประสงค์คือการสำรวจสถานการณ์ค่าครองชีพ และสร้างข้อถกเถียงเป็นเป็นข้อเสนอแนวทางการยกระดับมาตรฐานการดำรงชีวิตที่มีคุณค่า หลังจากนั้น คณะกรรมาธิการการแรงงานจึงตัดสินใจจัดตั้งคณะทำงานขึ้นเพื่อศึกษาปัญหาค่าจ้างและค่าครองชีพ วิธีศึกษาใช้การมีส่วนร่วมของคณะทำงานทุกขั้นตอน ได้แก่ ระดมสมอง พัฒนาแบบสอบถาม ให้ความเห็น เก็บข้อมูล และพิจารณาข้อมูลการสำรวจ ส่วนผลการศึกษาและข้อเสนอแนะในบทความนี้ เสนอให้ทบทวนค่าจ้างขั้นต่ำให้ยกระดับเป็นค่าจ้างเพื่อดำรงชีวิต แล้วปรับอัตราค่าจ้างให้สอดคล้องกับค่าครองชีพ หากรัฐบาลปรับอัตราได้ไม่ถึงค่าครองชีพ หน่วยงานภาครัฐที่เกี่ยวข้องต้องจัดนโยบายการคุ้มครองทางสังคมและมาตรการช่วยเหลือสำหรับผู้ที่มีรายได้ต่ำกว่าค่าครองชีพ นอกจากนี้ นโยบายค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเรื่องของการเจรจาต่อรอง ไม่ใช่สูตรสำเร็จรูปทางคณิตศาสตร์ ปัญหาที่สำคัญคือที่มาของผู้แทนไตรภาคี และไม่ให้สัตยาบันอนุสัญญาฉบับที่ 87 และ 98 จึงไม่มีการประกันสิทธิพื้นฐานของการรวมกลุ่มของแรงงาน