สิทธิมนุษยชนในรัฐธรรมนูญไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้กล่าวถึงวิวัฒนาการของการรับรองสิทธิมนุษยชนในรัฐธรรมนูญไทย นับตั้งแต่การปฏิวัติสยามปี พ.ศ. 2475 (ค.ศ.1932) การรับรองสิทธิมนุษยชนในรัฐธรรมนูญเป็นการรับหลักมาจากแนวคิดเกี่ยวกับสิทธิมนุษยชนของตะวันตก ตั้งแต่รัฐธรรมนูญฉบับแรกภายใต้พระราชบัญญัติธรรมนูญการปกครองแผ่นดินสยามชั่วคราว พุทธศักราช 2475 ซึ่งรับรองสิทธิในการออกเสียงเลือกตั้ง บทความนี้วิเคราะห์อิทธิพลของรัฐธรรมนูญและการรับรองสิทธิมนุษยชนแบบตะวันตกที่มีต่อรัฐธรรมนูญไทย กล่าวได้ว่า พัฒนาการของการรับรองสิทธิมนุษยชนในรัฐธรรมนูญไทยได้รับอิทธิพลที่สำคัญจากหลักสิทธิมนุษยชนขั้นพื้นฐานที่ปรากฏในเอกสารระหว่างประเทศ โดยเฉพาะปริญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชนซึ่งปรากฏในช่วงระยะแรกเริ่มของการพัฒนารัฐธรรมนูญในประเทศ หลักสิทธิมนุษยชนในเอกสารดังกล่าวมีอิทธิพลต่อการรับรองสิทธิมมนุษยชนในรัฐธรรมนูญไทยจนถึงปัจจุบัน พัฒนาการของการรับรองสิทธิมนุษยชนในรัฐธรรมนูญไทยระยะหลังโดยเฉพาะรัฐธรรมนูญฉบับปี พ.ศ. 2540 (ค.ศ.1997) เป็นต้นมา แสดงให้เห็นถึงการเลือกรับปรับใช้หลักสิทธิมนุษยชนในรัฐธรรมนูญที่เกี่ยวข้องกับสิทธิในการพัฒนา ซึ่งเป็นหลักการที่ปรากฏในเอกสารกฎหมายสิ่งแวดล้อมระหว่างประเทศหลายฉบับ การรับรองสิทธิดังกล่าวแสดงให้ความพยายามที่จะสร้างหลักสิทธิมนุษยชน
ที่แตกต่างเป็นเอกลักษณ์ โดยผสมผสานแนวคิดสิทธิมนุษยชนระหว่างประเทศที่มีความเป็นสากลกับคุณค่าของสังคมไทยดังที่ปรากฏในรัฐธรรมนูญฉบับปัจจุบัน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
@ 2020 King Prajadhipok's Institute The Government Complex Commemorating All Right Reserved.
เอกสารอ้างอิง
ภาษาไทย
นครินทร์ เมฆไตรรัตน์. (2553). การปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475. นนทบุรี: ฟ้าเดียวกัน.
บวรศักดิ์ อุวรรณโณ. (2546). ศาลรัฐธรรมนูญตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2540. วารสารสถาบันพระปกเกล้า, 1(1), 33–56.
ปวริศร เลิศธรรมเทวี. (2558). หลักและทฤษฎีสิ่งแวดล้อมในกฎหมายระหว่างประเทศ. วารสารนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 44(2), 443-467.
ปวริศร เลิศธรรมเทวี. (2561ก). การนำประเพณีในการปกครองระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุขมาใช้ในการพิจารณาวินิจฉัยคดีรัฐธรรมนูญ. กรุงเทพฯ: สำนักงานศาลรัฐธรรมนูญ.
ปวริศร เลิศธรรมเทวี (2561ข). ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียนกับระบบกฎหมายไทย. กรุงเทพฯ: วิญญูชน.
ปวริศร เลิศธรรมเทวี. (2561ค). ประเพณีทางรัฐธรรมนูญ. กรุงเทพฯ: นิติธรรม.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). (2556). การพัฒนาที่ยั่งยืน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มูลนิธิโกมลคีมทอง.
มุนินทร์ พงศาปาน. (2562). ระบบกฎหมายซิวิลลอว์ : จากกฎหมายสิบสองโต๊ะสู่ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์. กรุงเทพฯ: วิญญูชน.
วรรณไวทยากร วรวรรณ (พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์). (2511). ประวัติรัฐธรรมนูญไทย ฉบับแรก พ.ศ. 2475 ถึงฉบับปัจจุบัน. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ประจักษ์วิทยา.
วิษณุ เครืองาม. (2530). กฎหมายรัฐธรรมนูญ. กรุงเทพฯ: นิติบรรณาการ.
ภาษาอังกฤษ
Boyle, Alan. (2012). Human Rights and the Environment: Where Next?. The European Journal of International Law, 23(3), 613-642.
Christian, Tomuschat. (1995). The United Nations at Age Fifty: A Legal Perspective. The Netherlands: Martinus Nihjhoff Publisher.
Clayton, Peter A. (1994). Chronicle of the Pharaohs: The Reign-by-Reign Record of the Rulers and Dynasties of Ancient Egypt. London: Thames and Hudson.
Figes, Orlando. (2014). Revolutionary Russia, 1891–1991. London: Pelican Book.
Freeman, Michael. (2002). Human Rights: An Interdisciplinary Approach. Malden, MA, The United States: Polity Press.
Hamidullah, Muhammad. (1975). The First Written Constitution in the World: An Important Document of the Time of the Holy Prophet. Lahore, Pakistan: Ashraf Press.
Hazell, Robert & Melton, James. (Eds). (2015). Magna Carta and its Modern Legacy. Cambridge: Cambridge University Press.
Hunter, David, Salzman, James & Zaelke, Durwood. (2002). International Environmental Law and Policy. Washington D.C.: Foundation Press.
Jolowicz, H.F. (1952). Historical Introduction to the Study of Roman Law. Cambridge: Cambridge University Press.
Lauren, Paul Gordon. (2003). Philosophical Visions: Human Nature, Natural Law, and Natural Rights. Pennsylvania: University of Pennsylvania Press.
Markiewicz, Tomasz. (2008). Bocchoris the Lawgiver–or was He Really?. Journal of Egyptian History, 1(2), 309–330.
Melton, James & Hazell, Robert. (2015). Magna Carta … Holy Grail?. In Robert Hazell & James Melton (Eds), Magna Carta and its Modern Legacy (pp. 3-22). Cambridge: Cambridge University Press.
Review: The Code of Hammurabi’ (1904). The American Journal of Theology, 8(3), 601–609.
Roth, Martha T. (1995). Law Collections from Mesopotamia and Asia Minor. Georgia, Atlanta: Scholar Press.
Sajo, Andras. (Ed). (2006). Militant Democracy. Utrecht, The Netherlands: Eleven International Publishing.
Sands, Philippe. (2003). Principles of International Environmental Law. New York: Cambridge University Press.
Seymour, Charles. (1916). The Diplomatic Background of the War. New Haven: Connecticut, Yale University Press.
Shelton, Dinah L. (2007). An Introduction to the History of International Human Rights Law. George Washington University Legal Studies Research Paper No. 346. Washington D.C.: George Washing University.
Stahn, Carsten. (2010). The Law and Practice of International Territorial Administration: Versailles to Iraq and Beyond. New York: Cambridge University Press.
Steiner, Henry J. & Alston, Philip. (2000). International Human Rights in Context: Law, Politics, Morals. Oxford: Oxford University Press.
Vasak, Karel. (1977). Human Rights: A Thirty-Year Struggle: The Sustained Efforts to give Force of law to the Universal Declaration of Human Rights. UNESCO Courier, 30(11), 29-32.
