ยุทธวิธีการเคลื่อนไหวทางสังคมของกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ ต่อกฎหมายการสมรสระหว่างเพศเดียวกัน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษายุทธวิธีการเคลื่อนไหวทางสังคมของบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศต่อกฎหมายการสมรสระหว่างเพศเดียวกัน โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) ด้วยวิธีการสัมภาษณ์เชิงลึก (In-depth-Interview) ตามแนวทางการสัมภาษณ์ มีผู้ให้ข้อมูลสำคัญ คือ ผู้ที่ทำงานในองค์กรการเคลื่อนไหวทางสังคมเกี่ยวกับความเท่าเทียมทางเพศ จำนวน 6 คน และผู้รู้ คือ ผู้ที่มีประสบการณ์เข้าร่วมการเคลื่อนไหวทางสังคมเกี่ยวกับความเท่าเทียมทางเพศ จำนวน 24 คน ผลการศึกษาพบว่าการเคลื่อนไหวทางสังคมของกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ และยุทธวิธีการเคลื่อนไหวทางสังคมของกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศต่อกฎหมายการสมรสระหว่างเพศเดียวกัน สะท้อนให้เห็นการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองที่ไม่ได้ใช้การเคลื่อนไหวทางสังคมแบบเดิมที่นำไปสู่ความรุนแรง แต่เป็นการเมืองเชิงอัตลักษณ์และแสดงออกเชิงสัญลักษณ์ การสร้างองค์กร และเครือข่ายทางสังคมเพื่อเป็นศูนย์กลางในการสื่อสารผ่านการสร้างวาทกรรมผ่านความรู้งานเขียน การเสวนาทางวิชาการผ่านเวทีสาธารณะรวมถึงสื่อต่างๆ เห็นถึงรูปแบบของการเคลื่อนไหวทางสังคมรูปแบบใหม่ที่มีการใช้ยุทธวิธีการเคลื่อนไหวทางสังคมที่หลากหลายของบุคลที่มีความหลากหลายทางเพศ เป็นการเมืองภาคประชาชนมากขึ้นกว่าการเคลื่อนไหวทางสังคมในรูปแบบเดิมในการขับเคลื่อนร่างพระราชบัญญัติคู่ชีวิต จนนำมาสู่การเคลื่อนไหวต่อสมรสเท่าเทียมในปัจจุบัน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
@ 2020 King Prajadhipok's Institute The Government Complex Commemorating All Right Reserved.
เอกสารอ้างอิง
ภาษาไทย
ชวินโรจน์ ธีรพัชรพร และภาณุมาศ ขัดเงางาม. (2560). สิทธิความเสมอภาคในการสมรสของ บุคคลที่มีความ _______หลากหลาย. วารสารสมาคมนักวิจัย, 22(2), 92-104.
ชีรา ทองกระจาย. (2561). ความเท่าทียมกันทางเพศภาพ. ใน เอกสารชุดวิชาการพัฒนามนุษย์ในบริบทโลก
(น. 42). นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ณัฎฐณิชา เหล็กกล้า. (2564). การเปลี่ยนแปลงวาทกรรมเกี่ยวกับความหลากหลายทางเพศในแบบเรียนเพศวิถี _ศึกษาจากความผิดปกติสู่การยอมรับภายใต้พหุวัฒนธรรมที่เป็นเพียงวาทกรรม. วารสารภาษาและ___วัฒนธรรม, 40(2), 80-95.
ต้น. นักศึกษามหาวิทยาลัยรัฐแห่งหนึ่ง. (2565, 14 พฤศจิกายน). สัมภาษณ์.
ตัวแทนมูลนิธิเครือข่ายเพื่อนกะเทยเพื่อสิทธิมนุษยชน. (2566, 30 มีนาคม). สัมภาษณ์.
ตัวแทนมูลนิธิเพื่อสิทธิและความเป็นธรรมทางเพศ. (2566, 30 มีนาคม). สัมภาษณ์.
นฤพนธ์ ด้วงวิเศษ. (2563). แนวคิดเรื่อง “ความหลากหลายทางเพศ” ในกระบวนทัศน์วิทยาศาสตร์และสังคมศาสตร์. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 28(3), 312-338.
บารมี พานิช. (2559). รูปแบบและขั้นตอนการขับเคลื่อนร่างพระราชบัญญัติการจดทะเบียนคู่ชีวิตในประเทศไทย. (วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปะศาสตร์มหาบัณทิต) สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์, สาขาการบริหารพัฒนาสังคม. กรุงเทพฯ.
ปณิธี บราวน์. (2557). ความหลากหลายทางเพศกับพหุวัฒนธรรมในสังคมไทย : การสำรวจองค์ความรู้. วารสารสังคมศาสตร์คณะรัฐศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 44(2), 51-53.
ปิยะลักษณ์ โพธิวรรณ์. (2554). ขบวนการเคลื่อนไหวทางสังคมของคนข้ามเพศ. (วิทยานิพนธ์
ปริญญาศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิต) มหาวิทยาลัยขอนแก่น, บัณฑิตวิทยาลัย, สาขาวิชาสังคมวิทยา. ขอนแก่น.
ประภาส ปิ่นตบแต่ง. (2552). กรอบการวิเคราะห์การเมืองแบบทฤษฎีขบวนการทางสังคม. เชียงใหม่: มูลนิธิไฮน์ริคเบิลล์ สำนักงานภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้.
ประภาสิริ สุริวงษ์ และรณภูมิ สามัคคีคารมย์. (2565). ทัศนคติ และความต้องการจำเป็นต่อร่างพระราชบัญญัติการจดทะเบียนคู่ชีวิตของกลุ่มที่มีความหลากหลายทางเพศของนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ศูนย์รังสิต. วารสารสหศาสตร์, 22(1), 106-122.
ประสพสุข บุญเดช. (2563). กฎหมายครอบครัวในปีครอบครัวสากล. วารสารสุทธิปริทัศน์, 9(26), 33-43.
เพ็ญพรรณ เฟื่องฟูลอย. (2562). ความเสมอภาคทางเพศในทัศนะของมิเชลฟูโกต์: เพศวิถี. วารสารนวัตกรรม _______การศึกษาและการวิจัย, 3(3), 179-188.
ภคพล เส้นขาว. (2560) แนวทางในการชีวิตคู่อย่างยั่งยืนของคู่รักเพศเดียวกันในสังคมไทย. วารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร, 2(1), 90-105.
มณีมัย ทองอยู่. (2557). แนวคิดทฤษฎีทางสังคมวิทยาว่าด้วยขบวนการทางสังคม. ขอนแก่น: ศูนย์วิจัยพหุลักษณ์ลุ่มน้ำโขง มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
สิริวัฒน์ มาเทศ. (2564). การสื่อสารและความหมายการสมรสของคนเพศเดียวกันในสังคมไทย. วารสารศาสตร์, 14(3), 143-143.
อานันท์ กาญจนพันธ์. (2552). คิดอย่างมิเชล ฟูโกต์ คิดอย่างวิพากษ์ : จากวาทกรรมของอัตบุคคลถึงจุดเปลี่ยนของอัตตา. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ภาษาอังกฤษ
Bernstein, M. (1997). Celebration and Suppression: The Strategic Uses of Identity by The Lesbian and Gay Movement. American Journal of Sociology, 103(3), 531-565.
Blumer, H. (1969). Collective Behavior. In A. M. Lee (Ed.), Principles of Sociology. (p. 67).
New York: Barnes & Noble.
Blumer, H. (1992). Social Movement. In S.M Lyman (Ed.). Social Movements -Critiques, Concepts, Case-studies (p.63). Houndmills: Macmillan.
Buechler, S. M. (1995). New Social Movement Theories. Sociological Quarterly, 36(3), 441-464.
Crossley, N. (2002). Making Sense of Social Movements (pp. 9-22). Buckingham and Philadelphia: Open University Press.
Goffman, E. (1974). Frame Analysis: An Essay on the Organization of Experience (p.308).
New York: Harper Colophon Books.
Letourneau, L. (2020). Lisa M Stulberg, LGBTQ Social Movements. Sexualities, 23(1–2),
–113.
Simon, W. (2003). The Postmodernization of Sex. In Weeks, J., Holland, J., & Waites, M. (Eds.),
Sexualities and Society (pp. 22-32). Cambridge: Polity Press.
