การปรับปรุงทบทวนและการให้นิยามความหมายใหม่ เรื่องประชาธิปไตยในระดับชุมชนท้องถิ่นของไทย

Main Article Content

พรอัมรินทร์ พรหมเกิด
บรรเจิด สิงคะเนติ
วรัญญา ศรีริน

บทคัดย่อ

แนวคิดเรื่องประชาธิปไตยระดับชุมชนท้องถิ่นสมัยใหม่ มีเป้าหมายหลักคือสนับสนุนการกระจายอำนาจและความรับผิดชอบออกจากรัฐบาลกลาง เพื่อให้ประชาชนซึ่งอาศัยอยู่ในชุมชนท้องถิ่นแต่ละแห่งเป็นผู้ได้รับ ประโยชน์สูงสุดจากการกระจายอำนาจ ขณะเดียวกันก็ต้องการเสริมสร้างอำนาจให้เกิดขึ้นกับประชาชนในชุมชนท้องถิ่นนั้นได้มีสิทธิในการกำหนดความเป็นไปของชุมชนท้องถิ่นได้มากที่สุด อันมาจากพื้นฐานความเชื่อที่ว่าประชาธิปไตยในระดับชุมชนท้องถิ่นที่มีคุณภาพ จะสามารถสร้างกระบวนการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนได้มากขึ้น เมื่อประชาชนมีโอกาสได้เข้ามามีส่วนร่วมทางการเมืองก็จะทำให้มีความตื่นตัวและมีจิตสำนึกของความเป็นพลเมือง มีความเชื่อมั่นในสมรรถนะทางการเมืองของตนเอง และพร้อมใจกันเข้ามามีส่วนร่วมในการพัฒนาชุมชนท้องถิ่นของตนเองอย่างอิสระ ในสังคมไทยเมื่อกล่าวถึงการกระจายอำนาจและประชาธิปไตยในระดับชุมชนท้องถิ่น ยังมีการรับรู้และจำกัดขอบเขตความหมายเพียงแค่เรื่องการเลือกตั้งคณะผู้บริหารท้องถิ่น และการบริหารงานในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเท่านั้น ยังไม่เป็นไปตามหลักการปกครองตนเองตามแนวทางประชาธิปไตย ที่ต้องการขยายฐานการมีส่วนร่วมทางการเมืองโดยตรงของประชาชนในระดับชุมชนท้องถิ่นให้มากที่สุด  ในบทความนี้จึงมีข้อเสนอให้มีการรื้อฟื้นปรับปรุงทบทวนและให้มีการนิยามความหมายใหม่เรื่องประชาธิปไตยระดับชุมชนท้องถิ่นของไทย เพื่อให้เป็นไปตามเส้นทางประชาธิปไตยและช่วยเสริมสร้างความเข้มแข็งให้กับชุมชนท้องถิ่นได้มากขึ้น

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
พรหมเกิด พ., สิงคะเนติ บ., & ศรีริน ว. (2024). การปรับปรุงทบทวนและการให้นิยามความหมายใหม่ เรื่องประชาธิปไตยในระดับชุมชนท้องถิ่นของไทย. วารสารสถาบันพระปกเกล้า, 22(2), 7–28. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/kpi_journal/article/view/269869
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

ภาษาไทย

ประจักษ์ ก้องกีรติ. (2562). ประชาธิปไตย หลากความหมาย หลายรูปแบบ. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สยาม.

ประเวศ วะสี. (2537). การพัฒนาประชาธิปไตยและการพัฒนาการเมือง. กรุงเทพฯ: หมอชาวบ้าน.

ประเวศ วะสี. (2550). ประชาธิปไตยชุมชน : รากฐานของการเมืองสมานฉันท์และการเมืองคุณธรรม. กรุงเทพฯ: มูลนิธิสาธารณสุขแห่งชาติ.

พรอัมรินทร์ พรหมเกิด. (2557ก.). การพัฒนาประชาธิปไตยกับการสร้างวัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตย. รัฐสภาสาร, 62(7), 10-43.

พรอัมรินทร์ พรหมเกิด. (2557ข.). วัฒนธรรมทางการเมืองกับการพัฒนาประชาธิปไตย. มนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์, 31(3), 63-96.

พรอัมรินทร์ พรหมเกิด. (2565). ประชาธิปไตยระดับชุมชนท้องถิ่น: มุมมองทางสังคมวิทยาการเมือง. ทางอีสาน, 117(10), 20-23.

ภาวิณี รอดประเสริฐ และวราวุธ บุญศรี. (2561). ประชาธิปไตยชุมชน : กระบวนการขับเคลื่อนสังคม. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 37(2), 167-173.

มนตรี เจนวิทย์การ. (2539). สังคมวิทยาการเมือง : การศึกษารัฐศาสตร์แนวกลุ่ม. ใน เอกสารการ

สอนชุดวิชา หลักและวิธีการศึกษาทางรัฐศาสตร์ เล่ม 2 : หน่วยที่ 8-15 (น. 505-506). กรุงเทพฯ: สาขาวิชารัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

มิ่งสรรพ์ ขาวสะอาด. (2566, 7 กรกฎาคม). กระจายอำนาจต้องลองอีกสักตั้ง. มติชนรายวัน. น. 9.

ยศวดี บุณยเกียรติ. (2555). ประชาธิปไตยนอกห้องเรียน : เรียนให้เพลิน - learn ด้วยโครงงาน. กรุงเทพฯ: สถาบันนโยบายศึกษา.

สันต์ชัย รัตนะขวัญ. (2561). ประชาธิปไตยท้องถิ่น. สืบค้นจาก http://wiki.kpi.ac.th/index.php?title.

วรัญญา ศรีริน, พรอัมรินทร์ พรหมเกิด และจักรพันธ์ ขัดชุ่มแสง. (2564). วัฒนธรรมทางการเมือง

หลักกับการพัฒนาประชาธิปไตยของคนชนบทอีสานในวันนี้. Journal of Social Science and Humanities Research in Asia, 27(3), 43-73.

เอนก เหล่าธรรมทัศน์. (2550). ประชาธิปไตยท้องถิ่น: แง่คิดเกี่ยวกับนโยบายสาธารณะในระดับท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: มูลนิธิสาธารณสุขแห่งชาติ.

ภาษาอังกฤษ

Almond, G. A., & Verba, S. (1963). The Civic Culture: Political Attitudes and Democracy in Five Nations. Boston: Little, Brown & Company.

Barber, B. R. (1992). Strong Democracy: Participatory Politics for a New Age. California: University of California Press.

Bayraktar, S. Ulas. (2007). Turkish Municipalities: Reconsidering Local Democracy

Beyond Administrative Autonomy. European Journal of Turkish Studies. doi:10.4000/ejs.1103.

Birch, Anthony. H. (2007). The Concepts and Theories of Modern Democracy. (3rd edition). London: Routledge.

Blakeley, Georgina. (2007). Local Governance and Local Democracy: The Barcelona Model. Local Government Studies, 30(2), 149-165.

Bucek, J. & Smith, B. (2000). New Approaches to Local Democracy: Direct Democracy, Participation and the Third Sector. Environment and Planning, 18(1), 3-16.

Cunningham, Frank. (2002). Theories of Democracy: A Critical Introduction. London: Routledge.

Heller, Patrick, Harilal, K. N. & Chaudhuri, Shubham. (2007). Building Local Democracy =: Evaluating the Impact of Decentralization in Kerala, India. World Development, 35(4), 266-648.

Heywood, Andrew. (2000). Key Concepts in Politics. New York: Palgrave Macmillan.

Janowitz, Morris. (1980). Observations on the Society of Citizenship : Obligations and Rights. Social Forces, 59(1), 1-24.

Kymlicka, Will. (1999). Liberalism, Community and Culture. Oxford: Oxford University Press.

Phillips, Anne. (1996). Why does local Democracy Matter?. In Lawrence Pratchett & David Wilson. (Eds.), Local Democracy and Local Government (pp. 20-37). London: Palgrave Macmillan.

Smith, Brian C. (2000). The Concept of an `Enabling' Local Authority. Environment and Planning C: Government and Policy, 18, 79-94.

Stoker, Gerry. (1996). Redefining Local Democracy. In Lawrence Pratchett & David Wilson (Eds.), Local Democracy and Local Government (pp. 188-209). London: Simon Jenkins.

Wollmann, Helmut. (1995). Local Government Institutions and Democratic Government Institutions and Democratic Governance. In Judge, D., Stoker. G & Wollmann, H. (Eds.), Theories of Urban Politics (pp. 135-159). London: Sage Publications.

Wollmann, Helmut. (2000). Local Government Systems: from Historic Divergence Towards Convergence? Great Britain, France and Germany as (Comparative) Cases in Point. Environment and Planning C: Government and Policy, 18, 33-55.