การพัฒนาทักษะปฏิบัตินาฏยศัพท์ ด้วยการจัดการเรียนรู้โดยใช้รูปแบบการสอนทักษะปฏิบัติขิงแฮร์โรว์ร่วมกับเทคนิคกลุ่มสัมพันธ์ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยในครั้งมีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อเปรียบเทียบทักษะปฏิบัติท่ารำนาฏยศัพท์ ด้วยการจัดการเรียนรู้โดยใช้รูปแบบการสอนทักษะปฏิบัติของแฮร์โรว์ร่วมกับเทคนิคกลุ่มสัมพันธ์ ระหว่างหลังเรียนเทียบกับเกณฑ์ร้อยละ 80 2) เพื่อศึกษาระดับความพึงพอใจที่มีต่อการจัดการเรียนการสอน ด้วยการจัดการเรียนรู้โดยใช้รูปแบบการสอนทักษะปฏิบัติของแฮร์โรว์ร่วมกับเทคนิคกลุ่มสัมพันธ์ ผู้วิจัยได้ออกแบบกระบวนการทดลอง ด้วยการจัดการเรียนรู้โดยใช้รูปแบบการวิจัยแบบกลุ่มเดียว มีการทดสอบปฏิบัติหลังการทดลองเทียบกับเกณฑ์ร้อยละ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1/1 ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2566 โรงเรียนมัธยมเกาะหมาก จำนวน 35 คน ได้มาโดยการสุ่มแบบกลุ่ม เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) แผนการจัดการเรียนรู้ จำนวน 6 แผน 12 ชั่วโมง 2) แบบประเมินทักษะปฏิบัติ 3) แบบประเมินความพึงพอใจของนักเรียน การวิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และทดสอบสมมติฐาน โดยใช้ค่าที ผลการวิจัยพบว่า ทักษะปฏิบัตินาฏยศัพท์ ด้วยการจัดการเรียนรู้โดยใช้รูปแบบการสอนทักษะปฏิบัติของแฮร์โรว์ร่วมกับเทคนิคกลุ่มสัมพันธ์ เทียบกับเกณฑ์ร้อยละ 80 สูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 80 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ความพึงพอใจที่มีต่อการจัดการเรียนรู้โดยใช้รูปแบบการสอนทักษะปฏิบัติของแฮร์โรว์ร่วมกับเทคนิคกลุ่มสัมพันธ์โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก (= 4.45, S.D. = 0.32)
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ทิศนา แขมณี. (2555). ศาสตร์การสอน องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทิศนา แขมณี. (2559). ศาสตร์การสอน องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 20). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
บุญชม ศรีสะอาด. (2553). พื้นฐานการวิจัยการศึกษา. (พิมครั้งที่ 8). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
พรพิมล ทองใบ. (2564). การวิจัยพัฒนาความสามารถในการรำวงมาตรฐานด้วยการจัดการเรียนรู้โดยใช้กิจกรรมกลุ่มสัมพันธ์ ของนักเรียนชั้นประถมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุราษฎร์ธานี เขต 2. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.
พิมพ์พันธ์ เดชะคุปต์. (2554). การเรียนการสอนที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ. กรุงเทพฯ: เดอะมาสเตอร์กรุ๊ฟแมเนจเม้นท์.
เรณู โกศินานาท์. (2544). หลักการแสดงนาฏศิลป์. กรุงเทพฯ: อักษณเจริญ.
เรณู โกศินานาท์. (2546). นาฏยศัพท์ ภาษาท่านาฏศิลป์. กรุงเทพฯ : ไทยวัฒนาพานิช.
รสสุคนธ์ เพ็ญเนตร. (2561). การพัฒนาทักษะปฏิบัตินาฏยศัพท์และภาษาท่า โดยใช้การเรียนรู้แบบกลุ่มร่วมมือเทคนิค TAI ร่วมกับแนวคิดการสอนปฏิบัติของแฮร์โรว์ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
วรรณดี ธานีรัตน์. (2560). การพัฒนาชุดกิจกรรม เรื่อง การรำมโนราห์ โดยใช้รูปแบบการเรียนการสอน ทักษะปฏิบัติของแฮร์โรว์. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี.
สุมิตร เทพวงษ์. (2548). นาฏศิลป์ไทยสำหรับครูประถมและมัธยม. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
อรวรรณ บรรจงศิลป์. (2545). การใช้กิจกรรมที่เน้นกระบวนการกลุ่มสัมพันธ์ที่ส่งผลต่อการเพิ่มระดับแรงจูงใจภายในของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. บัณฑิตวิทยาลัย :
มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.