พระพุทธศาสนากับการส่งเสริมสิทธิมนุษยชนในสังคมไทย
Main Article Content
บทคัดย่อ
การถกเถียงและการพัฒนาประเด็นสิทธิมนุษยชนในสังคมไทยมิได้เป็นเพียงผลลัพธ์ของกระบวนการสากลที่เกิดขึ้นจากองค์การสหประชาชาติและการเคลื่อนไหวทางการเมืองระหว่างประเทศเท่านั้น หากยังสัมพันธ์กับรากฐานทางวัฒนธรรม ศาสนา และจริยธรรมที่ฝังลึกอยู่ในสังคมไทยมาอย่างยาวนาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งพระพุทธศาสนา อันเป็นศาสนาประจำชาติและมีบทบาทสำคัญต่อการกำหนดวิถีชีวิต ความคิด และพฤติกรรมของประชาชนส่วนใหญ่ พระพุทธศาสนามิได้เพียงชี้นำการดำเนินชีวิตในมิติส่วนบุคคล หากแต่ยังมีพลังเชิงสังคม (social force) ที่หล่อหลอมกรอบคุณค่า (value framework) อันสอดคล้องกับหลักการสิทธิมนุษยชนสากลพระพุทธศาสนาสามารถทำหน้าที่เป็น“ฐานทางวัฒนธรรม” (cultural foundation) ที่ส่งเสริมและเสริมพลังการตระหนักรู้สิทธิมนุษยชนในสังคมไทย
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ปิ่น มุทุกันต์, (2549), มงคลชีวิต. กรุงเทพฯ: สร้างสรรค์บุคส์,
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตโต), (2546), พุทธศาสนากับสังคมไทย. กรุงเทพฯ: มูลนิธิโกมลคีมทอง
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539), พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย,
สมเด็จพระญาณสังวร (เจริญ สุวฑฺฒโน), (2553), ทศพิธราชธรรมของพระบาทสมเด็จพรเจ้าอยู่หัว. นครปฐม: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย
Darlington, Susan M. (2012), The Ordination of a Tree: The Thai Buddhist Environmental Movement. Albany: SUNY Press.
Donnelly, Jack. (2003), Universal Human Rights in Theory and Practice. Cornell University Press,
Darlington, Susan M. (2012), The Ordination of a Tree: The Thai Buddhist Environmental Movement. Albany: SUNY Press.
Gabriel A. Almond & Sidney Verba, (1963), The Civic Culture: Political Attitudes and Democracy in Five Nations Princeton: Princeton University Press,
United Nations, (1995), International Covenant on Civil and Political Rights (ICCPR), Article.
United Nations, (1972), Stockholm Declaration on the Human Environment.
Vasak, Karel, (1977), “Human Rights: A Thirty-Year Struggle,”UNESCO Courier,