THE DEVELOPMENT OF A LEARNING ACTIVITY MODEL FOR REDUCING AND STOP SMOKING BEHAVIOR OF DRUG ADDICTION FOR CHILDREN AND ADOLESCENT DRUG USERS

Main Article Content

จรุณรักษ์ ยี่ภู่
อุษา คงทอง
บุญเรือง ศรีเหรัญ

Abstract

          The objectives of this research were to 1) study and analyze the causes of smoking behavior among children and adolescent drug users, 2) develop a learning activity model to reduce smoking cessation behavior and 3) experiment with learning activity to reduce smoking cessation. There were three stages in this research: Phases 1 analysis of causal factors of smoking behavior in children and adolescent drug users. The sample consisted of 520 teen drug addicts who were treated in drug addict treatment center by randomly selected, Department of Medical Services. The instrument used was a questionnaire by rating scale. The reliability was 0.83 by the linear component analysis of causal factors of smoking behavior among children and adolescent drug users. Phase 2 the development of the learning activity model to reduce smoking cessation by the result of the research in the first phase to determine the form of activities. Analyze the pattern of activities to reduce smoking cessation behavior, synthesis of learning activity to reduce smoking cessation, and evaluate the quality of the synthesized activities by five experts. Phase 3 study the effects of learning activity model. The trial was administered to 30 children and adolescent drug users. The results of this study were as follows. The sample of 30 children and adolescents drug users was randomly sampled using a simple random sampling technique. The reliability was 0.82. Data were analyzed by means of standard deviation and t-test.
          The research found that
          1. The causal factors of smoking behavior among pediatric and adolescent drug patients were 1) Personal factors Self-Control behaviors affect smoking behavior. 2) Social factors Family relationship has the greatest impact on smoking behavior. 3) Environmental factors. It has been found that exemplary smoking behavior among family members and friends has the greatest impact on smoking behavior. In children and adolescent drug users, variable in the model can explain the variance of smoking behavior variable among children and adolescent drug users.
          2. Development of an activity model to reduce smoking cessation behavior in children and adolescent drugs. The results of this research are as follows. Focus on the patients, children and adolescent drugs control self-control or self-directed. It was used as a determine in the formulation of learning activities to reduce and stop smoking cessation behavior consists of 8 activities as follow. 1) Setting smoking control targets, 2) finding managing, controlling treats to smoking 3) refusal skill, 4) coping skill, 5) avoiding repeat smoking, 6) self-reward planning when can smoking control be achieved, 7) smoking control and 8) planning for smoking habits.
          3. The Score of reduce smoking cessation behavior in children and adolescent drug users after admission were higher than before the event. Statistically at the .05 level.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
ยี่ภู่จ., คงทองอ., & ศรีเหรัญบ. (2018). THE DEVELOPMENT OF A LEARNING ACTIVITY MODEL FOR REDUCING AND STOP SMOKING BEHAVIOR OF DRUG ADDICTION FOR CHILDREN AND ADOLESCENT DRUG USERS. Valaya Alongkorn Review, 8(1), 131-146. Retrieved from https://so06.tci-thaijo.org/index.php/var/article/view/146942
Section
New Section Title Here
Author Biographies

จรุณรักษ์ ยี่ภู่

หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ จังหวัดปทุมธานี

อุษา คงทอง

หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ จังหวัดปทุมธานี

บุญเรือง ศรีเหรัญ

หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ จังหวัดปทุมธานี

References

กมลภู ถนอมสัตย์. (2554). ปัจจัยที่สัมพันธ์กับการสูบบุหรี่ในระยะเริ่มต้นของนักเรียนชาย. วิทยานิพนธ์พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการพยาบาลเวชปฏิบัติชุมชน คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา.
จิตตวิสุทธิ์ วิมุตติปัญญา. (2557). การพัฒนารูปแบบการจัดกิจกรรมต้านยาเสพติดในกลุ่มนักเรียนมัธยมศึกษา. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์.
จุรีย์ อุสาหะ และคณะ. (2558). การสังเคราะห์อภิมานงานวิจัยปัจจัยป้องกันพฤติกรรมการสูบบุหรี่ในเยาวชนไทย. วารสารกรมควบคุมโรค. 21(4): 271-284.
ชณิษฐ์ชา บุญเสริม และคณะ. (2553). การสำรวจพฤติกรรมการสูบบุหรี่ของเยาวชนในจังหวัดชัยภูมิ. JOURNAL OF HEALTH SCIENCE. 3(2): 6-14.
ดลหทัย ลิ้มทักษิณกุล. (2556). ปัจจัยที่สัมพันธ์กับการสูบบุหรี่และปัจจัยที่ส่งผลต่อปริมาณการสูบบุหรี่ของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย. ปริญญานิพนธ์เศรษฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาเศรษฐศาสตร์การจัดการ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ดวงกมล มงคลศิลป์. (2550). ผลของการใช้กระบวนการเรียนรู้เพื่อพัฒนาทักษะชีวิตต่อพฤติกรรมป้องกันการสูบบุหรี่ในเด็กวัยรุ่นตอนต้น กรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์ พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพยาบาลศาสตร์ บัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทิมศิริ เชาวสกู และคณะ. (2551). ปัจจัยที่มีผลต่อการกลับมาสูบบุหรี่ของผู้สูบบุหรี่ที่เข้าร่วมโครงการเลิกบุหรี่. พยาบาลสาร. 5(4): 67-76.
นิภาวรรณ หมีทอง. (2551). ปัจจัยเชิงสาเหตุที่เกี่ยวข้องกับพฤติกรรมการสูบบุหรี่ของนักศึกษาอาชีวศึกษาหญิงในเขตกรุงเทพมหานคร. ปริญญานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการวิจัยพฤติกรรมศาสตร์ประยุกต์ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
นิยม จันทร์นวล และพลากร สืบสำราญ. (2559). สถานการณ์การสูบบุหรี่ของบุคลากรและนักศึกษามหาวิทยาลัยอุบลราชธานี: ภายใต้โครงการมหาวิทยาลัยอุบลราชธานีปลอดบุหรี่. วารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี. 18(2): 1-10.
นิรชา ทองธรรมชาติ และคณะ. (2544). กลยุทธ์การฝึกอบรมและวิทยากรในยุคโลกาภิวัฒน์. กรุงเทพฯ: ลินคอร์นโปรโมชั่น.
ประเทือง หงสรานากร. (2551). การสำรวจสถานการณ์การสูบบุหรี่ของหญิงมีครรภ์ในคลินิกแพทย์ เขตกรุงเทพมหานครชั้นนอก. รายงานการวิจัย วิทยาลัยวิทยาศาสตร์สาธารณสุข จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ประภาพร นันทการัตน์. (2552). รายงานการวิจัย การศึกษาพฤติกรรมการสูบบุหรี่ของนักศึกษามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล.
ปริศนา คำเงิน. (2553). ความคิดเห็นต่อปัจจัยจูงใจที่ส่งผลต่อพฤติกรรมสูบบุหรี่ของนักศึกษาระดับปริญญาตรี คณะพัฒนาการท่องเที่ยว มหาวิทยาลัยแม่โจ้ จังหวัดเชียงใหม่. การศึกษาอิสสระศิลปะศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาบริหารการพัฒนา คณะพัฒนาการท่องเที่ยว มหาวิทยาลัยแม่โจ้.
ปรียาพร ชูเอียด. (2550). ปัจจัยคัดสรรที่สัมพันธ์กับการสูบบุหรี่ของนักศึกษาวิทยาลัยอาชีวศึกษาในภาคใต้ตอนบน. วิทยานิพนธ์พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พิราสิณี แซ่จ่อง. (2552). พฤติกรรมเงื่อนไขและผลกระทบของผู้ที่สามารถเลิกบุหรี่ได้และผู้ที่ไม่สามารถเลิกบุหรี่ได้ ในตำบลพะตง อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพัฒนามนุษย์และสังคม บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
มะลิ แสวงผล. (2556). ผลของการฝึกการควบคุมตนอง เพื่อลดความอยากในการดื่ม เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ของผู้ป่วยในสถาบันธัญญารักษ์. วิทยานิพนธ์พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาสุขภาพจิตและการพยาบาลจิตเวช บัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เมรีรัตน์ มั่นวงศ์. (2551). พฤติกรรมและปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการสูบบุหรี่ของบุคลากรและนักศึกษา มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี. วารสารวิชาการ มอบ. 10(1): 58-71.
เรณู บุญจันทร์ และคณะ. (2552). พฤติกรรมการสูบบุหรี่ของเยาวชน จังหวัดระนอง: รายงานการวิจัย. ระนอง: สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดระนอง.
ลดาวัลย์ คันธธาศิริ. (2550). พฤติกรรมการสูบบุหรี่และปัจจัยที่มีผลต่อการสูบบุหรี่ของนักศึกษาปริญญาตรีมหาวิทยาลัยเชียงใหม่. รายงานการวิจัย: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ลักลีน วรรณประพันธ์. (2549). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการสูบบุหรี่ของนักเรียนชายชั้นมัธยมศึกษาในเขตเทศบาลนคร นครราชสีมา. วิทยานิพนธ์สาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพฤติกรรมศาสตร์และการส่งเสริมสุขภาพ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
วัชภูมิ ทองใบ และคณะ. (2553). ปัจจัยที่มีผลต่อการกลับมาสูบซ้ำของผู้เข้าร่วมโครงการเลิกบุหรี่โรงพยาบาลคำม่วง จังหวัดกาฬสินธุ์. วารสารวิจัยและพัฒนาระบบสุขภาพ. 3(3): 1-8.
วิรุฬห์รัตน์ ผลทวีโชติ. (2554). รายงานการวิจัย เรื่อง อิทธิพลของสื่อประชาสัมพันธ์ในการรณรงค์ไม่สูบบุหรี่ที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการสูบบุหรี่ของนักศึกษามหาวิทยาลัย ในจังหวัดปทุมธานี. ปทุมธานี: มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์.
ศิริญญา ชมขุนทด และคณะ. (2557). ผลของโปนแกรมสร้างเสริมสมรรถนะแห่งตนและการมีส่วนร่วมของครอบครัวต่อความมั่นในใจในการหลีกเลี่ยงการสูบบุหรี่และความตั้งใจไม่สูบบุหรี่ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาชาย. วารสารสาธารณสุขมหาวิทยาลัยบูรพา. 9(1): 91-103.
ศุภกร ชินะเกตุ. (2553). ปัจจัยที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการป้องกันยาเสพติดของนักเรียนระดับประกาศนียบัตรวิชีพ สังกัดอาชีวศึกษา จังหวัดราชบุรี. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพัฒนศึกษาศาสตร์ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สถาบันธัญญารักษ์. (2559). สถิติผู้ป่วยยาเสพติดทั้งหมด ปีงบประมาณ 2559. [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก: http://www.thanyarak.go.th. (2560, 20 มกราคม)
สมชาติ กิจยรรยง. (2551). เทคนิคการจัดฝึกอบรมเพื่อพัฒนาบุคลากรอย่างมีประสิทธิภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: ซีเอ็ดยูเคชั่น.
สายัณห์ วงศ์สุรินทร์. (2557). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดจิตตปัญญาศึกษาเพื่อพัฒนาความมีวินัยของนักเรียนมัธยมศึกษาในโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์.
สุขุมาลย์ ประสมศักดิ์. (2558). รายงานการวิจัย เรื่อง ปัจจัยและผลที่เกี่ยวข้องกับการสูบบุหรี่ และพฤติกรรมการเลิกสูบบุหรี่ ของนักศึกษามหาวิทยาลัยเอกชนในเขตกรุงเทพมหานคร. กรุงเทพฯ: คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเซนต์จอห์น.
สุวรรณา อรุณพงค์ไพศาล. (2557). รูปแบบการดื่มสุรา สูบบุหรี่ หรือใช้สารเสพติดอื่น ๆ ในบุคลากรคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น. วารสารสมาคมจิตแพทย์แห่งประเทศไทย. 59(1): 15-28.
อนุภาพ ทองอยู่. (2547). ปัจจัยที่มีผลต่อพฤติกรรมการสูบบุหรี่ของนักเรียนชายชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายในโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดกรมสามัญศึกษา จังหวัดนนทบุรี. ปริญญานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาสุขศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
อมรรัตน์ สุจิตชวาลากุล. (2554). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความตั้งใจที่จะสูบบุหรี่ของนักเรียนหญิงระดับมัธยมศึกษาตอนต้น. วิทยานิพนธ์พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการพยาบาลเวชปฏิบัติชุมชน บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยคริสเตียน.
อริศรา ธรรมบำรุง. (2553). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการสูบบุหรี่ของพนักงาน บริษัท ซีทีซีไอ (ประเทศไทย) จำกัด. การค้นคว้าอิสระศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการพัฒนาสังคม คณะพัฒนาสังคมและสิ่งแวดล้อม สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
Brown, W. M.; Cudeck, R. (1992). Alternative Ways to Assessing Model Fit. Sociological Methods & Research. 21(2): 230-258.
The National Center for Tobacco-Free Kids. (2001). Woman & Girls and Tobacco. [Online]. Available: http://www.tobaccofreekids.org org. (2014, 12 December).