การพัฒนาหลักสูตรดนตรี ในรายวิชาปฏิบัติรวมวง 1 วิทยาลัยเทคโนโลยีบริหารธุรกิจอุดรธานี

ผู้แต่ง

  • อัชฌพร อังกินันทน์ วิทยาลัยเทคโนโลยีบริหารธุรกิจอุดรธานี
  • พิไรกุล แก้วคำงาม วิทยาลัยเทคโนโลยีบริหารธุรกิจอุดรธานี
  • เสียงพิณ เสือก่านคำ วิทยาลัยเทคโนโลยีบริหารธุรกิจอุดรธานี

คำสำคัญ:

การพัฒนาหลักสูตร, รายวิชาปฏิบัติรวมวง 1, การบูรณาการดนตรี, การเรียนรู้เชิงสร้างสรรค์

บทคัดย่อ

          การวิจัยนี้เป็นแบบผสมผสานระหว่างการวิจัยเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาความต้องการของผู้เรียนต่อการจัดการเรียนรู้รายวิชาปฏิบัติรวมวง 1 ของวิทยาลัยเทคโนโลยีบริหารธุรกิจอุดรธานี 2) เพื่อพัฒนาหลักสูตรการเรียนรู้รายวิชาปฏิบัติรวมวง 1 ให้เหมาะสมกับบริบทของวิทยาลัยเทคโนโลยีบริหารธุรกิจอุดรธานี 3) ประเมินระดับความพึงพอใจของผู้เรียนที่มีต่อ การจัดการเรียนรู้ ด้วยหลักสูตรที่พัฒนาขึ้น และ 4) แสดงผลงานและรางวัลที่ได้รับจากการดำเนินการตามรูปแบบการจัดการศึกษา พัฒนาหลักสูตรการเรียนรู้รายวิชาปฏิบัติรวมวง 1 การวิจัยมี 4 ระยะ ระยะที่ 1 ศึกษาความต้องการของผู้เรียนต่อการจัดการเรียนรู้รายวิชาปฏิบัติรวมวง 1 ของวิทยาลัยเทคโนโลยีบริหารธุรกิจอุดรธานี กลุ่มตัวอย่างคือผู้เรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) ปีที่ 1 ปีการศึกษา 2568 จำนวน 156 คน เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แบบสอบถามและแบบสังเกต พบว่า ผู้เรียน มีความต้องการให้รายวิชาปฏิบัติ รวมวง 1 วิเคราะห์และประมวลผลข้อมูลทางสถิติด้วยโปรแกรมคอมพิวเตอร์สำเร็จรูปทางสถิติ วิเคราะห์ ประมวลผลข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ระยะที่ 2 ศึกษางานวิจัยที่เกี่ยวข้องการดำเนินการตามกรอบคุณวุฒิอาชีวศึกษาแห่งชาติและแนวคิดการจัดการศึกษาฐานสมรรถนะ ระยะที่ 3 ประเมินระดับความพึงพอใจของผู้เรียนที่มีต่อการจัดการเรียนรู้ ด้วยหลักสูตรที่พัฒนาขึ้น ได้แก่ ผู้เรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) ปีที่ 2 ทุกสาขาวิชาประเภทบริหารธุรกิจ จำนวน 254 คน เครื่องมือที่ใช้เป็นการประเมินระดับความพึงพอใจของผู้เรียนที่มีต่อการจัดการเรียนรู้ด้วยหลักสูตรที่พัฒนาขึ้น วิเคราะห์ระดับคุณภาพความต้องการของผู้เรียนต่อรายวิชาปฏิบัติรวมวง 1 โดยใช้สถิติพื้นฐาน ได้แก่ คะแนนเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ระยะที่ 4 นักเรียนนักศึกษาผู้สมัครเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 45 คน และนักเรียนนักศึกษาที่ผ่านการคัดกรอง เพื่อเข้ารับการแข่งขันขั้นที่ 1 จำนวน 26 คน ใช้หลักเกณฑ์ในการประเมินการร้องเพลงที่สำคัญด้านคุณภาพเสียง ด้านจังหวะและทำนอง ด้านอักขรวิธี ด้านเทคนิคการร้อง ด้านการตีความและการสื่ออารมณ์ บุคลิกภาพและการแสดงออก
          พบว่าหลักสูตรที่พัฒนาขึ้นสามารถตอบสนองต่อบริบทของสถานศึกษาและความแตกต่างระหว่างผู้เรียนได้อย่างเหมาะสม การบูรณาการองค์ความรู้ด้านดนตรี ส่งเสริมพัฒนา การด้านจิตใจ การเรียนรู้เชิงสร้างสรรค์ และสมรรถนะทางสังคมผู้เรียนสามารถทำงานร่วมกันข้ามสาขาวิชา เกิด การแลกเปลี่ยนเรียนรู้ พัฒนาทักษะการสื่อสาร การทำงานเป็นทีมและการปรับตัว ผู้เรียนมีระดับความพึงพอใจโดยรวมอยู่ในระดับมากถึงมากที่สุด โดยเฉพาะด้านความสนุกสนานในการเรียนรู้ การมีส่วนร่วมในกิจกรรม การเรียนรู้ผ่านการปฏิบัติจริง การทำงานเป็นกลุ่ม ความสัมพันธ์ระหว่างผู้เรียนซึ่งกิจกรรมการเรียนรู้ด้านดนตรีช่วยลดช่องว่างของความต่างด้านความสามารถ สร้างบรรยากาศ การเรียนรู้ที่เอื้อต่อความมั่นใจ การมีส่วนร่วมของผู้เรียน ผู้เรียนมีพัฒนาการด้านทักษะดนตรี อย่างชัดเจนทั้งด้านการฟัง การร้อง การปฏิบัติจังหวะ สามารถนำความรู้ ทักษะไปใช้ในการแข่งขัน ทักษะวิชาชีพระดับจังหวัด และได้รับรางวัลระดับเหรียญทองหลายรายการ สะท้อนให้เห็นว่าหลักสูตรการเรียนรู้รายวิชาปฏิบัติรวมวง 1 ที่พัฒนาขึ้นสามารถส่งเสริมศักยภาพผู้เรียนได้อย่างมีประสิทธิภาพ

เอกสารอ้างอิง

สำนักมาตรฐานอาชีวศึกษาและวิชาชีพ. (2568.) คู่มือการขับเคลื่อนการประกันคุณภาพการอาชีวศึกษา ของสถานศึกษาในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา พ.ศ. 2568. สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา.

ชลธาร สมาธิ. (2561). การพัฒนาคู่มือการบริหารจัดการศึกษาเรียนร่วมหลักสูตรอาชีวศึกษาและมัธยมศึกษาตอนปลาย (ทวิศึกษา) ของโรงเรียนสบเมยวิทยาคม จังหวัดแม่ฮ่องสอน [วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่].

ณรุทธ์ สุทธจิตต์. (2560). จิตวิทยาการสอนดนตรี. (พิมพ์ครั้งที่ 4). สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

นงนุช ชุมภูเทพ. (2560). รูปแบบการบริหารเพื่อส่งเสริมอาชีพของนักเรียนในโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา บนพื้นที่สูงและทุรกันดาร เขตภาคเหนือฝั่งตะวันตก [วิทยานิพนธ์ปริญญา ดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยนเรศวร].

ธนกฤษณ์ วงศ์คำจันทร์. (2564). ปัญหาการสอนวิชาดนตรีศึกษาในรายวิชาศิลปะกับชีวิต ระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น สังกัดกรมสามัญศึกษา จังหวัดอุดรธานี. [วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหิดล].

บุญพิศ นัยน์พานิช. (2563). ความพึงพอใจในการบริการของผู้ใช้บริการ กรณีศึกษา: โครงการสาขาวิชาดนตรีตะวันตกศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา.

บุญเพิ่ม สอนภักดี. (2559). รายงานผลการวิจัย เรื่อง รูปแบบเครือข่ายความร่วมมือเพื่อพัฒนาการจัดการศึกษาของโรงเรียน ในสังกัดเทศบาล. มหาวิทยาลัยนเรศวร.

ปาริฉัตร สุ่มมาตย์. (2564). การศึกษาผลสัมฤทธิ์การขับร้อง 2 แนว โดยใช้แผนการจัดการเรียนรู้ แบบร่วมมือตามแนวคิดแกนสำหรับผู้เรียนอายุ 17-18 ปี. [วิทยานิพนธ์ดุริยางคศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาสังคีตวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยศิลปากร].

พัชรา พุ่มชาติ. (2559). การสร้างเสริมความสามารถในการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ สำหรับเด็กปฐมวัย. มหาวิทยาลัยศิลปากร นครปฐม.

ภัทรพงษ์ ปองดี. (2561). การพัฒนาแนวทางการจัดการศึกษาเรียนร่วมหลักสูตรทวิศึกษา ของสถานศึกษามัธยมศึกษาจังหวัดมหาสารคาม. [วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม].

ยุพยง วุ้นวงษ์. (2560). กลยุทธ์การบริหารกิจกรรมพัฒนาผู้เรียนเพื่อเสริมสร้างทักษะชีวิตและทักษะ อาชีพของนักเรียนมัธยมศึกษา. [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ].

สรเดช เลิศวัฒนาวณิช. (2560). การพัฒนากิจกรรมพัฒนาผู้เรียน โดยใช้โครงงานเป็นฐานเพื่อส่งเสริมทักษะอาชีพและคุณลักษณะใน การประกอบอาชีพ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษา. [วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการนิเทศ มหาวิทยาลัยศิลปากร].

สายเพ็ญ บุญทองแก้ว. (2563). การพัฒนารูปแบบการบริหารสถานศึกษาเพื่อพัฒนาทักษะอาชีพสำหรับนักเรียนในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุราษฎร์ธานี เขต 2. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี].

สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. (2563). หลักเกณฑ์การใช้หลักสูตร ใน หลักสูตร ประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง พุทธศักราช 2563. สำนักมาตรฐานการอาชีวศึกษา และวิชาชีพ.

สุกรี เจริญสุข. (2561). จะฟังดนตรีอย่างไรให้ไพเราะ. เรือนแก้วการพิมพ์.

หรรษา นิลวิเชียร. (2559). ปฐมวัยศึกษาหลักสูตรแนะแนวปฏิบัติ. โอเดียนสโตร์.

Agthe, R. R. (2002). The Elementary School Principles in Curriculum Decision Making. Dissertation Abstracts International, 40(65), 3078-A.

Spirito, J. P. (2003). The instructional leadership behaviors of principals in middle school in California and the impact of their implementation on academic achievement. Dissertation Abstracts International, 51(2), 3986-A.

Trilling, B., & Fadel, C. (2009). 21st Century Skills: Learning for Life in Our Times. John Wiley & Sons.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

11-08-2026

รูปแบบการอ้างอิง

อังกินันทน์ อ., แก้วคำงาม พ., & เสือก่านคำ เ. (2026). การพัฒนาหลักสูตรดนตรี ในรายวิชาปฏิบัติรวมวง 1 วิทยาลัยเทคโนโลยีบริหารธุรกิจอุดรธานี. Valaya Alongkorn Review Journal, 16(2), 121–133. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/var/article/view/294863

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย