การแสวงหาและการสืบค้นสารสนเทศดิจิทัลของนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษา คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้เป็นการวิจัยแบบประสม (mixed-methods research) โดยการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณ (quantitative research) และข้อมูลเชิงคุณภาพ (qualitative research) เพื่อศึกษาพฤติกรรมการแสวงหาและการสืบค้นสารสนเทศดิจิทัลของนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษา คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการรวบรวมข้อมูลเชิงปริมาณ คือ นักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษา คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง จำนวน 140 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลคือ แบบสอบถาม และวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติเพื่อหาค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน นอกจากนี้ ผู้วิจัยยังใช้วิธีการสัมภาษณ์เชิงลึก (In-depth interview) อาจารย์และนักศึกษาสาขานิติศาสตร์ จำนวน 24 คน และนำข้อมูลมาจัดกลุ่มและนำเสนอในรูปแบบการพรรณนาความ จากการวิจัยพบว่า นักศึกษามีการใช้สารสนเทศดิจิทัลโดยรวมและรายข้ออยู่ในระดับมาก โดยข้อที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุดคือการใช้เพื่อประกอบการทำงาน ( =4.12) รองลงมาคือเพื่อการค้นคว้าอิสระหรือวิทยานิพนธ์ ( =3.96) และเพื่อทำความเข้าใจเนื้อหาที่เรียน ( =3.93) ตามลำดับ ส่วนการใช้เพื่อติดตามเหตุการณ์และสถานการณ์มีค่าเฉลี่ยต่ำสุด ( =3.74) นอกจากนี้ นักศึกษาและอาจารย์ส่วนใหญ่ได้ใช้เสิร์ชเอนจินในการสำรวจข้อมูลโดยเชื่อว่า Google เป็นวิธีที่ดีที่สุดในการเริ่มต้นค้นหาถ้าไม่รู้ในสิ่งที่กำลังค้นหาและต้องการข้อมูลให้มากที่สุด โดย Google จะนำไปสู่แหล่งข้อมูลที่เฉพาะเจาะจงทางกฎหมายต่อไป โดยทั่วไปนักศึกษาและนักกฎหมายจะใช้คำสำคัญ (keyword) ในการสืบค้นผ่านเสิร์ชเอนจินบนอินเทอร์เน็ต และระบบสืบค้นทรัพยากรสารสนเทศห้องสมุด (OPAC)