FACTORS INFLUENCING HEALTH LITERACY OF COVID-19 AMONG MEDICAL PERSONNEL IN THAI HOSPITALS DURING THE COVID-19 PANDEMIC
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research were to study the various factors that influence health literacy among medical personnel in Thai hospitals during the COVID-19 pandemic. The subjects were 428 medical personnel working in Thai hospitals during the COVID-19 pandemic. The research instruments included a personal factors questionnaire, sense of control scale, social support in organizations scale and health literacy scale were used as research instruments. The analyses of statistics were percentage, mean, standard deviation, skewness test, kurtosis tests Pearson’s Correlation Coefficient and multiple regression analysis.
The results showed that personal mastery (β = .51, p < .01) and social support in organizations (β = .39, p < .01) could jointly predict 69% (R2 Adjusted = .69) of health literacy among medical personnel in Thai hospitals during the COVID-19 pandemic at the .01 level of significance.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์บทความวิจัยที่ได้รับการตีพิมพ์เผยแพร่ในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ วไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยเป็นลายลักษณ์อักษร
ความรับผิดชอบ เนื้อหาต้นฉบับที่ปรากฏในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ วไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ เป็นความรับผิดชอบของผู้นิพนธ์บทความหรือผู้เขียนเอง ทั้งนี้ไม่รวมความผิดพลาดอันเกิดจากเทคนิคการพิมพ์
References
ภาษาไทย
กรมควบคุมโรค. (2564). (18 สิงหาคม 2564). สถานการณ์โรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 (COVID-19)
มาตรการสาธารณสุข และปัญหาอุปสรรคการป้องกันควบคุมโรคในผู้เดินทาง. https://ddc.moph.go.th/uploads/files/2017420210820025238.pdf
กรมควบคุมโรค. (2568). (7 มกราคม 2568). โควิด-19 รอบสัปดาห์ ติดเชื้อเพิ่ม 646 ราย ยอมสะสมหลังปีใหม่
พุ่งสูงทะลุ 2,000 ราย. https://cedc.ddc.moph.go.th/news/243
จิราพัชร แสงศรีจันทร์ ปิยะธิดา นาคะเกษียร และรักชนก คชไกร. (2566). ปัจจัยทำนายความรอบรู้ด้านสุขภาพ
ในการดูแลผู้ป่วยแบบประคับประคองของญาติผู้ดูแลในกรุงเทพมหานคร. วารสารพยาบาลกองทัพบก. 24 (2), 152-161. https://he01.tci-thaijo.org/index.php/JRTAN/article/view/256148/179080
ชลอวัฒน์ อินปา และ พิศิษฐ์ ศรีประเสริฐ. (2564). ความชุกและปัจจัยที่สัมพันธ์กับภาวะเครียดและซึมเศร้าในบุคลากรทางการแพทย์ โรงพยาบาลสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชในช่วงการแพร่ระบาดโรค
COVID-19. เชียงรายเวชสาร. 13 (2). 153-165. https://he01.tci-thaijo.org/index.php/crmjournal/article/view/250738/170271
ชูศรี วงศ์รัตนะ. (2560). เทคนิคการสร้างเครื่องมือวิจัย : แนวทางการนำไปใช้อย่างมืออาชีพ. อมรการพิมพ์.
ชินตา เตชะวิจิตรจารุ. (2561). ความรอบรู้ทางสุขภาพ กุญแจสำคัญสู่พฤติกรรมสุขภาพและผลลัพธ์สุขภาพที่ดี. วารสารพยาบาลทหารบก. 19. 1-11. https://he01.tci-thaijo.org/index.php/JRTAN/article/view/130366/97803
ธัญญา รอดสุข ศิริมา ธนานันท์ ธารทิพย์ เหลืองตรีชัย บุญรัตน์ ทัศนียไตรเทพ เอนก มุ่งอ้อมกลาง และเกษรินทร์ ศิริชวนจันทร์. (2566). ปัจจัยที่สัมพันธ์กับการติดเชื้อโควิด 19 แบบกลุ่มก้อนในบุคลากรทางการแพทย์ ระลอกที่ 1 พื้นที่กรุงเทพมหานคร. วารสารสถาบันป้องกันควบคุมโรคเขตเมือง, 7(2). 107 – 126. https://he01.tci-thaijo.org/index.php/iudcJ/article/view/259436/176584
บุญใจ ศรีสถิตย์นรากูร. (2563). ขนาดอิทธิพล การวิเคราะห์อำนาจ การคำนวณขนาดตัวอย่างที่เหมาะสมโดยใช้โปรแกรม G* Power. สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปุณณา สังสุวรรณ ศรัณย์ พิมพ์ทอง อังศินันท์ อินทรกำแหง และ วรากร ทรัพย์วิระปกรณ์. (2567). ความรอบรู้โรค Covid-19 การรับรู้การแพร่ระบาดของข้อมูลข่าวสาร และปัจจัยด้านสังคมที่เกี่ยวข้องกับพฤติกรรมการจัดการความเครียดวิถีใหม่ของบุคลากรทางการแพทย์. วารสารพฤติกรรมศาสตร์. 30 (2). 76-93. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/BSRI/article/view/272496/184324
ศตวรรษ อุดรศาสตร์ ปลมา โสบุตร์ นวลปราง เห็มนุช และ ธนพล บรรดาศักดิ์. (2566). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความรอบรู้ด้านสุขภาพจิตของผู้สูงอายุในชุมชน. วารสารวิทยาศาสตร์สุขภาพและสุขภาวะ. 27 (2). 258-273. https://he01.tci-thaijo.org/index.php/HCUJOURNAL/article/view/263495/180334
ศรัณย์ พิมพ์ทอง. (2564). การพัฒนาเครื่องมือวัดในการวิจัยพฤติกรรมศาสตร์. บริษัท บุ๊คพลัส พับลิชชิ่ง.
ศิริรัตน์ สอนเทศ นันทพร แสนศิริพันธ์ และ จิราวรรณ ดีเหลือ. (2564). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความรอบรู้ด้านสุขภาพบิดาในผู้จะเป็นบิดา. พยาบาลสาร. 48 (4). 217- 229. https://he02.tci-thaijo.org/index.php/cmunursing/article/view/253093/173874
อนงค์นุช สุจิรารัตน์ ภณศา วงศาศิริภัทร เจริญสุข อัศวพิพิธ ไกรณญา เมธานวกิจไพศาล และรรณรัตน์ พงศ์พิรุฬห์. (2567). ภาวะสุขภาพของบุคลากรทางการแพทย์ช่วงสถานการณ์ระบาด ของโรคติดเชื้อไวรัส โคโรน่า 2019 (COVID-19) ในสถาบันบำราศนราดูร. วารสารสถาบันบำราศนราดูร, 18 (3), 132–142. https://doi.org/10.14456/jbidi.2024.13
อังศินันท์ อินทรกำแหง. (2560). การสร้างและพัฒนาเครื่องมือวัดความรอบรู้ด้านสุขภาพของคนไทย (รายงานฉบับสมบูรณ์). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
อินทนิล เชื้อบุญชัย สิริกร สุธวัชณัฐชา และ วราทิพย์ แก่นการ. (2565). ผลของโปรแกรมการสนับสนุนทางสังคมร่วมกับการส่งเสริมความรอบรู้ด้านสุขภาพต่อความเครียด และพฤติกรรมการป้องกันโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 ของอาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้าน ในจังหวัดอุบลราชธานี. ศรีนครินทร์เวชสาร. 37 (3). 254 – 260. https://li01.tci-thaijo.org/index.php/SRIMEDJ/article/view/254059/179601
ภาษาอังกฤษ
Figueroa, C. A., et al. (2024). The relationship between barriers to physical activity and depressive symptoms in community-dwelling older adults: A cross-sectional study. Social Science & Medicine, 314, 115418. https://doi.org/10.1016/j.socscimed.2023.115418
Hair, J., Black, W., Babin, B., & Anderson, R. (2014). Multivariate Data Analysis. (7th ed.).
New Jersey: Pearson Educational, Inc.Lachman, & Weaver (1998)
Lachman, M. E., & Weaver, S. L. (1998). Sociodemographic variations in the sense of control by
domain: findings from the MacArthur studies of midlife. Psychology and aging,
(4), 553.
Lachman, M. E., & Weaver, S. L. (1998). The sense of control as a moderator of social class
differences in health and well-being. Journal of personality and social psychology, 74(3),763.
Nutbeam, D. (2000). Health literacy as a public health goal: A challenge for contemporary health education and communication strategies into the 21st century. Health Promotion International, 15(3), 259–267. https://doi.org/10.1093/heapro/15.3.259
Polito, V., Barnier, A. J., & Woody, E. Z. (2013). Sense of Agency Rating Scale (SOARS) [Database record]. APA PsycTests. https://doi.org/10.1037/t27409-000
Polito, V., & Kirsch, I. (2013). Developing the Sense of Agency Rating Scale (SOARS): An empirical measure of agency disruption in hypnosis. Consciousness and Cognition, 22(3),
–696. https://doi.org/10.1016/j.concog.2013.04.003
Rovinelli, R. J., & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in the assessment
of criterion-referenced, test item validity. Dutch Journal of Educational Research, 2,
-60.
Tapal, A., Oren, N., Dar, R., & Eitam, B. (2017). The sense of agency scale: A measure of consciously perceived control over one's mind, body, and the immediate environment. Frontiers in Psychology, 8, 1552. https://doi.org/10.3389/fpsyg.2017.01552
Thoits, P. A. (1982). Conceptual, methodological, and theoretical problems in studying social support. Journal of Health and Social Behavior, 23(2), 145–159. https://doi.org/10.2307/2136403
Ugurlu, M., & Uctu, A. K. (2023). The relationship of the prenatal distress with health literacy
and health perception of pregnant women. Iranian Journal of Public Health, 52(9), 1917–1924. https://doi.org/10.18502/ijph.v52i9.13573
Ward, M. M. (2013). Sense of control and self-reported health in a population-based sample
of older Americans: Assessment of potential confounding by affect, personality, and social support. International Journal of Behavioral Medicine, 20 (1), 140–147. https://doi.org/10.1007/s12529-011-9218-x
World Health Organization. (2025, January 19). COVID-19 dashboard [Data set]. World Health Organization. https://covid19.who.int
