บทบาทตำรวจในการบูรณาการความร่วมมือ เพื่อป้องกันและแก้ไขปัญหาการใช้ความรุนแรงของเด็กและเยาวชน

Main Article Content

กัญญ์ฐิตา ศรีภา

Abstract

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อทำความเข้าใจและอธิบายปรากฏการณ์การใช้ความรุนแรงของเด็กและเยาวชนไทย จากการถอดบทเรียนประสบการณ์เจ้าหน้าที่ตำรวจและทีมสหวิชาชีพ และจากมุมมองของศาสตร์ต่างๆ  รวมถึงเพื่อค้นหาแนวทางพัฒนาบทบาทตำรวจในการบูรณาการความร่วมมือเพื่อการป้องกันและแก้ไขปัญหาการใช้ความรุนแรงของเด็กและเยาวชน ใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative research)  ทำการเก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้การสัมภาษณ์เชิงลึก (In-depth-interview) การเขียนเล่าเรื่อง (Story telling)  และการสนทนากลุ่ม (Focus group) โดยกลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญ (Key informant) ได้แก่ กลุ่มข้าราชการตำรวจและพนักงานสอบสวน ทีมสหวิชาชีพที่ร่วมสอบสวนคดีเด็กและเยาวชน กลุ่มผู้ทรงคุณวุฒิ ผู้เชี่ยวชาญ และนักวิชาการในศาสตร์สาขาวิชาต่างๆ


          ผลการศึกษาวิจัย พบว่า สถานการณ์การใช้ความรุนแรงของเด็กและเยาวชน มีข้อค้นพบ 8 ประเด็นได้แก่ (1) เด็กและเยาวชนที่ใช้ความรุนแรงมีอายุน้อยลง (2) เด็กเลียนแบบความรุนแรงจากสื่อทั้งต่อผู้อื่นและต่อตนเอง (3) พฤติกรรมรุนแรงอันตรายมากขึ้น และใช้ความรุนแรงได้ง่ายขึ้น (4) มีการขยายพื้นที่ความรุนแรงไปสู่สังคมออนไลน์ (5) กลุ่มแก๊งความรุนแรงกลายเป็นเรื่องปกติ เปิดเผยได้ (6) การสร้างความเกลียดชังกันทำได้ง่ายขึ้น และ (7) การใช้ความรุนแรงมีลักษณะที่ซับซ้อนขึ้นและขยายขอบเขตความรุนแรงได้ง่าย และ (8) เหยื่อที่เป็นตัวเร้าให้กระทำรุนแรงแปรเปลี่ยนไป ในส่วนปัจจัยหรือเงื่อนไขที่เกี่ยวข้องกับการใช้ความรุนแรงของเด็กและเยาวชน แบ่งออกเป็น 7 มิติได้แก่ (1) ด้านตัวตนของเด็กและเยาวชน (2) ด้านครอบครัว (3) ด้านเพื่อน (4) ด้านสถานศึกษา (6) ด้านชุมชน และ (7) ด้านระบบการศึกษา/สังคม/เศรษฐกิจ ส่วนแนวทางในการพัฒนาบทบาทตำรวจในการบูรณาการความร่วมมือเพื่อการป้องกันและแก้ไขปัญหานั้น ในส่วนของการพัฒนาบทบาทตำรวจ ควรทำการพัฒนาใน 4 ประเด็นหลัก ได้แก่ (1) การพัฒนาบทบาทในการปฏิบัติหน้าที่ (2) การพัฒนาคุณลักษณะส่วนบุคคล (3) การพัฒนาด้านการศึกษาและฝึกอบรม และ (4) การพัฒนาระบบบริหารจัดการงานตำรวจ โดยต้องพัฒนาควบคู่ไปกับการสร้างและพัฒนาเครือข่ายความร่วมมือจากทุกภาคส่วนและการสร้างความต่อเนื่องและยั่งยืนของเครือข่าย

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
ศรีภาก. (2020). บทบาทตำรวจในการบูรณาการความร่วมมือ เพื่อป้องกันและแก้ไขปัญหาการใช้ความรุนแรงของเด็กและเยาวชน. วารสารพฤติกรรมศาสตร์ (Warasan Phuettikammasat), 26(1), 1-23. Retrieved from https://so06.tci-thaijo.org/index.php/BSRI/article/view/203247
Section
Research Article

References

กรมพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน. (2561). การสำรวจจำนวนเยาวชนที่กระทำผิดฐานความผิดประเภทต่างๆ. กรุงเทพฯ : ศูนย์วิชาการ สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ.
คณะกรรมการส่งเสริมการพัฒนาเด็กและเยาวชนแห่งชาติ. (2560). แผนพัฒนาเด็กและเยาวชนแห่งชาติ ฉบับที่ 2 (พ.ศ.2560-2564). สืบค้นจาก https://tpso4.m-society.go.th/index.php/th/tpso-news/.
จรวยพร ธรณินทร์. (2550). การสร้างความเข้มแข็งในการบริหารจัดการแบบเครือข่าย. สืบค้นวันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 จาก https://www.google.com/search?ei=XkEBXKe2HpP99QPaioS4 Cg&q.
จินตวีร์ เกษมศุข. (2554). การสื่อสารกับการเปลี่ยนแปลงของสังคม. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย.
จิราภา เต็งไตรัตน์และคณะ (2554). การเรียนรู้. ในจิราภา เต็งไตรรัตน์ และคณะ, จิตวิทยาทั่วไป (พิมพ์
ครั้งที่ 7, หน้า 121-153). กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
นัทธี จิตสว่าง. (2539). อาชญาวิทยาและทัณฑวิทยา. นนทบุรี: สานักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สมร บรรยงค์ และ ปิยาภรณ์ ศิริภานุมาศ (2555). การจัดระเบียบสังคมด้านพฤติกรรมรุนแรงของเยาวชนตำบลทองหลาง อำเภอบ้านใหม่ไชยพจน์ จังหวัดบุรีรัมย์. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัย ราชภัฏบุรีรัมย์. 7 (2), 80-88.
เสกสัณ เครือคำ. (2558). อาชญากรรม อาชญาวิทยา และงานยุติธรรมทางอาญา. นครปฐม : เพชรเกษมการพิมพ์.
เสริณ ปุณณะหิตานนท์. (2558). การกระทำผิดในสังคม สังคมวิทยาอาชญากรรมและพฤติกรรมเบี่ยงเบน. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุวรรณา เรืองกาญจนเศรษฐ์ และคณะ (2552). พฤติกรรมเสี่ยงในเด็กและเยาวชนในกรุงเทพมหานคร.(วิทยานิพนธ์ปริญญาสังคมสงเคราะห์ศาสตร์มหาบัณฑิต) มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. กรุงเทพมหานคร.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2559). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12 (พ.ศ.2560-2564). สืบค้นจาก https://www.nesdb.go.th.
สำนักวิจัยเอแบคโพลล์. (2552). วัยรุ่นไทยกับการใช้ความรุนแรง. [online]. สืบค้นจาก https://www. clinicdek.com/index.php?option=com_content&task=view&id=632
ศิริไชย หงส์สงวนศรี และนิดา ลิ้มสุวรรณ. (2558). พัฒนาการทางจิตใจ. ใน มาโนช หล่อตระกูล และปราโมทย์ สุคนิชย์ (บรรณาธิการ), จิตเวชศาสตร์ รามาธิบดี. (ครั้งที่ 4). (น.1-27). กรุงเทพฯ : ภาควิชาจิตเวชศาสตร์ คณะแพทย์ศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล.
ศรีเรือน แก้วกังวาล. (2561). ทฤษฎีจิตวิทยาบุคลิกภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 17). กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์หมอชาวบ้าน จำกัด.
Bandura, A. (1986). Social Foundations of thought and action : A social cognitive theory. Englewood Cliffs, NJ : Prentice Hall.
Cohen, A. K. (1955). Delinquent Boys. The Culture of the Gang. Glencoe, Illinois : The Free Press.
Craig, A. A. (2012). The Influence of Media Violence on Youth. Psychological Science in the Public Interest December 2003 vol. 4 no. 381-110.
Elliott, S. D. (2008). Youth Violence: An Overview. New York: Center for The Study and Prevention of Violence.
Fortinash, K. M. & Patricia, A. H. (2008). Psychiatric Mental Health Nursing. Canada : Mosby.
Kail, R. V. & Cavanaugh, J. C. (2010). The Study of Human Development. Human Development : A Life-span View. (5th ed.). Belmont, CA: Wadsworth Cengage Learning.
Passer, M.A. & Smith, R.E. (2011). Psychology : The Science of Mind and Behavior. (5th ed.). New York, NY : McGraw-Hill.
Reid, S. T. (1997). Crime and Criminology. (8th ed.). New York : Brown & Benchmark Publishers.
Santrock, J. W. (2007). A Topical Approach to Life-Span Development. New York : McGraw-Hill.
Schaefer, R. T. & Lamn, R. P. (1998). Sociology : Instructor’s Manual. (pp. 96-97). New York : The McGraw-Hill Companies. Inc.
Stuart G.W. (2009). Principles and practice of psychiatric nursing. (9th ed.). St. Louis: Mosby Inc.
UNICEF. (2010). Understanding Media: The Extensions of Man, 1st ed. New York : McGraw-Hill.

Translated Thai References (ส่วนที่แปลรายการอ้างอิงภาษาไทย)
ABAC Poll Research Center. (2009). Thai Teenagers and Violence. [online]. searched from http: //www. clinicdek.com/index.php?option=com_content&task=view&id=632.
Charuayporn Toranin. (2007). Strengthening Network Management. searched on 20 November 2018 from https://www.google.com/search?ei=XkEBXKe2HpP99QPaioS4Cg &q.
Chintawee Kasemsuk. (2011). Communication and Social Change. Bangkok: Chulalongkorn University. Jirapa Tengtirat, et al. (2011). Learning. In Jirapa Tengtirat, et al. General Psychology (Type No. 7, Page 121-153). Bangkok: Thammasat University.
Department of Juvenile Observation and Protection. (2018). Survey of the Number of Juvenile Offenders. Bangkok: Academic Center, Health Promotion Fund.
Nathee Jitsawang. (1996). Criminology and Penology. Nonthaburi: Sukhothai Thammathirat Open University Press Office.
National Children and Youth Development Committee. (2017). National Child and Youth Development Plan No. 2 (2017-2021). searched from https://tpso4.m-
society.go.th/index.php/th/tpso-news/.
Office of the National Economic and Social Development. (2016). National Economic and Social Development Plan No. 12 (2017-2021). searched from https://www.nesdb.go.th.
Samorn Banyong and Piyaporn Siripanumat (2012). Social Organization for Violent Behavior of Youth in Thonglang Sub-district, Ban Mai Chaiyaphot District, Buriram Province. Research and Development Journal, Buriram Rajabhat University. 7 (2), 80-88.
Seksan Kraukam. (2015). Crime, Criminology and Criminal Justice System. Nakhon Pathom: Phetkasem Printing.
Serin Punanhithanon. (2015). Misconduct in Society Sociology of Crime and Deviant Behavior. Bangkok: Chulalongkorn University Publishing House.
Sirichai Hongsanguansri and Nida Limsuwan. (2015). Psychological Development. in Manoj Loetrakun and Pramote Sukanich (Editor), Ramathibodi Psychiatry. (4th Edition). (page 1-27). Bangkok: Department of Psychiatry, Faculty of Medicine, Ramathibodi Hospital, Mahidol University.
Sriruen Kaewkangwan. (2018). Theories of Personality Psychology. (17th Edition). Bangkok: Thai Health Book Publishing Co.,Ltd.
Suwanna Ruangchanaset, et al. (2009). Risk Behaviors in Children and Youth in Bangkok. (Masters of Social Administration Thesis), Thammasat University. Bangkok.